Ahmed I

Ahmed I (ur. 18 kwietnia 1590 – zm. 22 listopada 1617) - sułtan z dynastii Osmanów, panujący od 1603 do 1617 roku. Syn Mehmeda III, brat Mustafy I Szalonego, ojciec Osmana II, Murada IV i Ibrahima I.

Kontynuował wojny z Habsburgami na Węgrzech, zakończone rozejmem w Zsitvatorok (1606) i potwierdzonym przez traktaty wiedeńskie (1615, 1616); na mocy tego rozejmu Osmanowie utrzymali zwierzchność nad węgierskimi twierdzami Eger, Gran i Kaniżą, ale byli zmuszeni wypłacić cesarzowi jednorazowe odszkodowanie wojenne. Toczył walki z Safawidami, zakończone niepomyślnie dla państwa Osmanów, które zostało zmuszone do cesji Gruzji i Azerbejdżanu na rzecz przeciwnika.

W okresie jego panowania wzrosła korupcja w administracji państwowej, nastąpiło rozprężenie dyscypliny w armii, przybrały na sile bunty ludowe (tzw. celali, 1603-06) i ruchy odśrodkowe (np. powstanie księcia Druzów, Fahreddina).

Wprowadził zasadę senioratu – najstarszy mężczyzna rodu zostawał sułtanem, natomiast jego synów i braci skazywano na luksusową niewolę; efektem była czasami niekompetencja lub choroby umysłowe przyszłych władców. Opanował kilka obcych języków; był fundatorem Błękitnego Meczetu w Stambule. W okresie jego panowania w imperium osmańskim zaczęto używać tytoniu. Zmarł na tyfus.

Bibliografia

1. Słownik Władców Świata. Małgorzata Hertmanowicz-Brzoza, Kamil Stepan. Wyd. Zielona Sowa – 2005 r.

Poprzednik Mehmed III

sułtan Imperium osmańskiego 1603-1617

Następca Mustafa I