Piotr Gadzinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Gadzinowski
Gadzinowski Piotr.jpg
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1957
Częstochowa
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Piotr Gadzinowski podczas Parady Równości w Warszawie (2007)

Piotr Gadzinowski (ur. 16 maja 1957 w Częstochowie) – polski polityk, publicysta i dziennikarz, poseł na Sejm III, IV i V kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Publikuje w tygodniku "Przegląd" i w "Trybunie", "Dziś". Publikował w "NIE" Jerzego Urbana[1], był tam zastępcą redaktora naczelnego, pisał też m.in. cotygodniowy felieton Po święconej ziemi.

W 1990 był redaktorem naczelnym tygodnika "itd". W latach 1991–2005 pełnił funkcję prezesa Niezależnej Inicjatywy Europejskiej "NIE', organizacji wchodzącej w skład komitetu wyborczego SLD[2]. Należy do Stowarzyszenia Ordynacka.

Od 1981 do rozwiązania należał do PZPR[3], w 1999 przystąpił do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W okresie 1997–2007 sprawował mandat posła na Sejm III, IV i V kadencji. W 2004 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego z listy koalicji SLD-UP. W wyborach parlamentarnych w 2005 startował z listy SLD w okręgu warszawskim, uzyskując 11 650 głosów. W Sejmie zasiadał w m.in. w Komisji Kultury i Środków Przekazu oraz Komisji do Spraw Unii Europejskiej. Był przewodniczącym, a następnie wiceprzewodniczącym Polsko-Wietnamskiej Grupy Parlamentarnej, kierował też innymi grupami parlamentarnymi (w tym chińską i kambodżańską). Reprezentował Sejm w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy, m.in. jako wiceprzewodniczący Podkomisji Równego Startu Zawodowego Kobiet i Mężczyzn. Pełnił też funkcję obserwatora w Parlamencie Europejskim, a w okresie od 1 maja do 19 lipca europosła w ramach delegacji krajowej[4].

W przedterminowych wyborach w 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy Lewicy i Demokratów[5]. Powrócił do pracy dziennikarskiej. W maju 2008 został wiceprzewodniczącym Rady Programowej TVP[6]. We wrześniu tego samego roku zakończył długoletnią współpracę z "NIE"[7]. Jest współprowadzącym programu Godzina z Gadziną w Antyradiu. W 2009 po raz drugi kandydował bezskutecznie do PE, a dwa lata później także bez powodzenia do Sejmu.

Został też współtwórcą, publicystą i zastępcą redaktor naczelnej portalu Lewica24.pl[8]. Od marca 2012 publikuje swoje teksty w miesięczniku "Tak po Prostu"[9], a od maja 2013 w "Dzienniku Trybuna"[10].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startował z listy SLD-UP w okręgu warszawskim i nie uzyskał mandatu posła, zdobywając 1847 głosów[11].

Odznaczony Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis, laureat plebiscytu Srebrne Usta w 2006 za najdowcipniejszą wypowiedź w Sejmie RP oraz konkursu scenariuszowego "Interscenario 2010" za scenariusz Czaszka pracuje[12].

Przypisy

  1. Nota biograficzna na stronie prywatnej. [dostęp 6 maja 2010].
  2. Posłowie III kadencji. rp.pl, 20 października 1997. [dostęp 6 maja 2010].
  3. Piotr Gadzinowski w serwisie "Ludzie Wprost". [dostęp 6 maja 2010].
  4. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 6 maja 2010].
  5. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 6 maja 2010].
  6. Piotr Gadzinowski wiceprzewodniczącym rady programowej TVP. press.pl, 3 maja 2008. [dostęp 6 maja 2010].
  7. Piotr Gadzinowski, Śmierci moja, "NIE" nr 36 z 4 września 2008, s. 15
  8. Ruszył portal Lewica24.pl. press.pl, 10 marca 2012. [dostęp 6 maja 2012].
  9. Marek Barański, gwiazda Dziennika Telewizyjnego stanu wojennego twarzą pisma SLD. wyborcza.pl, 5 kwietnia 2012. [dostęp 12 czerwca 2013].
  10. "Dziennik Trybuna":Bardziej tabloid niż pismo opiniotwórcze. wirtualnemedia.pl, 23 maja 2013. [dostęp 12 czerwca 2013].
  11. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pkw.gov.pl. [dostęp 4 czerwca 2014].
  12. Piotr Gadzinowski laureatem nagrody prezydenta Rafała Dutkiewicza. sld.silesia.pl, 25 października 2010. [dostęp 6 maja 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]