Piotr Gontarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Gontarczyk
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1970
Żyrardów
Doktor nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce
Specjalność: historia najnowsza
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 2003 – nauki historyczne, nauki o polityce
Uniwersytet Warszawski
Praca zawodowa
Instytucja Biuro Rzecznika Interesu Publicznego
Stanowisko współpracownik rzecznika
Okres zatrudn. 1998–2005
Instytut Instytut Pamięci Narodowej
Biuro Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów
Stanowisko Zastępca Dyrektora
Okres zatrudn. 2006-2007
Instytut Instytut Pamięci Narodowej
Biuro Lustracyjne
Stanowisko Zastępca Dyrektora
Okres zatrudn. od 2007
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Wikicytaty Piotr Gontarczyk w Wikicytatach

Piotr Gontarczyk (ur. 29 kwietnia 1970 w Żyrardowie) – polski historyk i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, na którym w marcu 2003 obronił pracę doktorską pt. Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy w latach 1942-1945 na temat Polskiej Partii Robotniczej[1], wyróżnioną w 2004 roku nagrodą im. Jerzego Łojka[2]. Studiował także w Instytucie Historii UW.

W latach 1998–2005 pracował w Biurze Rzecznika Interesu Publicznego, był m.in. współpracownikiem zastępcy rzecznika, sędziego Krzysztofa Kauby[3]. Od 2006 był zastępcą dyrektora Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej. We wrześniu 2007 został mianowany Zastępcą Dyrektora Biura Lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej.

Jest autorem kilkuset artykułów i polemik na łamach periodyków naukowych, m.in. w Zeszytach Historycznych, Arcanach, Glaukopisie, Dziejach Najnowszych, „Zeszytach Historycznych WIN-u”, „Biuletynie Kwartalnym Radomskiego Towarzystwa Naukowego”, Biuletynie Instytutu Pamięci Narodowej i roczniku naukowym IPN Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944–1989[2], a także wielu gazet i czasopism, np. „Życia”, „Rzeczpospolitej”, „Gazety Polskiej”, Naszego Dziennika, Polityki, Gazety Wyborczej, Uważam Rze, Do Rzeczy[4], „Więzi”, Najwyższy Czas!, Tygodnika Solidarność, „Ozonu”, Wprostu i Życia Warszawy[5].

Jest weteranem korporacji akademickiej „Respublica” i wiceprezesem Stowarzyszenia Filistrów Polskich Korporacji Akademickich.

Jest mężem Anety Gontarczyk, członka Komisji Weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych[6].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • W lutym 2009 tygodnik "Gazeta Polska" przyznał mu tytuł "Człowieka Roku 2008" (za książkę SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii, razem z nim wyróżnienie otrzymał współautor publikacji Sławomir Cenckiewicz)[7]
  • W lutym 2009, za zasługi w dokumentowaniu i upamiętnianiu prawdy o najnowszej historii Polski, nadano mu Złoty Krzyż Zasługi[8].
  • W kwietniu 2009, za wybitne zasługi w dokumentowaniu i upamiętnianiu prawdy o najnowszej historii Polski, został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[9].
  • 2010: Wyróżnienie przyznane przez Klub Jagielloński im. Św. Kazimierza dla historyków zajmujących się dziejami najnowszymi w ostatnim 20-leciu[10]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Tajne oblicze GL-AL, PPR. Dokumenty, Tom 1-3, 1997–1999 (współautorzy: Marek Jan Chodakiewicz, Leszek Żebrowski)[11]
  • Krzysztof Lesiakowski, Mieczysław Moczar „Mietek”. Biografia polityczna, 1998
  • Pogrom? Zajścia polsko-żydowskie w Przytyku 9 marca 1936 r. Mity, fakty, dokumenty, 2000[12]
  • Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944, 2003[13], 2013
  • Tajny współpracownik „Święty”, 2005[14]
  • Kłopoty z historią, 2006[15]
  • SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii, 2008 (współautor: Sławomir Cenckiewicz)[16]
  • Nowe kłopoty z historią, 2008[17]
  • Marzec 1968 w dokumentach MSW, T. 1 „Niepokorni”, 2008 (współautorzy: Franciszek Dąbrowski, Paweł Tomasik, Mirosław Biełaszko)[18]
  • Marzec 1968 w dokumentach MSW, T. 2 „Kronika wydarzeń”, 2009 (współautorzy: Franciszek Dąbrowski, Paweł Tomasik, Cyprian Wilanowski, Piotr Byszewski)[19]
  • Najnowsze kłopoty z historią, 2013[20]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Piotr Gontarczyk współtworzył i udzielał wypowiedzi w filmach dokumentalnych.

Przypisy

  1. Piotr Gontarczyk w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
  2. 2,0 2,1 Dr Piotr Gontarczyk. ipn.gov.pl. [dostęp 2011-11-09].
  3. Paweł Rysiński: „Sąd cenzuruje historyków”. rp.pl, 2010-04-08. [dostęp 2011-11-20].
  4. Redakcja (pol.). dorzeczy.pl. [dostęp 2013-02-04].
  5. Wykaz publikacji P. Gontarczyk z 2007 roku. IPN 2007.
  6. Historyk IPN: Urzędnicy Tuska łamią prawo. dziennik.pl, 2009-07-08. [dostęp 2013-06-09].
  7. Człowiek roku 2008 (pol.). stefczyk.tv. [dostęp 2013-11-22].
  8. M.P. z 2009 r. Nr 32, poz. 454
  9. M.P. z 2009 r. Nr 35, poz. 536
  10. Prestiżowe wyróżnienie dla trzech profesorów UKSW (pol.). uksw.edu.pl, 2010-01-30. [dostęp 2013-11-22].
  11. ISBN 83-87654-03-5.
  12. ISBN 83-909046-4-0.
  13. ISBN 83-60335-75-3
  14. ISBN 83-919221-8-9.
  15. ISBN 83-60533-03-2.
  16. ISBN 978-83-60464-74-8.
  17. ISBN 83-60533-03-2.
  18. ISBN 978-83-60464-67-0.
  19. ISBN 978-83-7629-029-4.
  20. ISBN 978-83-7785-153-1.
  21. Piotr Gontarczyk w bazie filmpolski.pl
  22. Burza wokół „Towarzysza generała”. polskieradio.pl, 2010-02-02. [dostęp 2011-11-09].
  23. "Towarzysz generał" pokazany w TVP. Generał kontratakuje. debata.olsztyn.pl, 2 lutego 2010. [dostęp 2 stycznia 2014].
  24. Zobacz film "Towarzysz generał idzie na wojnę" – 13 grudnia na UW. 9 grudnia 2011. [dostęp 31 stycznia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]