Pistolet FP-45 Liberator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
FP-45 Liberator
Musee-de-lArmee-IMG 1038.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Guide Lamp Company
Rodzaj pistolet jednostrzałowy
Historia
Prototypy 1942
Dane techniczne
Kaliber 11, 43 mm
Nabój .45 ACP (11,43 x 23 mm)
Magazynek pojedynczy pocisk wprowadzany bezpośrednio do komory; zasobnik w rękojeści na 10 naboi[1]
Wymiary
Długość 141 mm [1]
Wysokość 117 mm
Długość lufy 101 mm [1]
Masa
broni 450 g [1]
Inne
Prędkość pocz. pocisku 250 m/s [1]
Zasięg skuteczny 5-10m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

FP-45 Liberatoramerykański pistolet jednostrzałowy kalibru 11,43 mm, z okresu II wojny światowej produkowany dla Office of Strategic Services[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1942 roku United States Army zgłosiła przetarg na tani, masowo produkowany pistolet, który mógłby zostać zrzucany oddziałom ruchu oporu, bądź też partyzantom. Przyjęto projekt prostego, jednostrzałowego pistoletu, a jego produkcję powierzono firmie Guide Lamp Company, która wcześniej produkowała reflektory dla GM, miała więc doświadczenie w obróbce metali na skalę masową. W ciągu kilku miesięcy powstał ponad milion egzemplarzy, co pozostaje rekordem w historii sił zbrojnych.

Broń była rozwijana. Pod koniec wojny powstała dwustrzałowa odmiana FP-45. Posiadała ona dwie komory nabojowe umożliwiające oddanie dwóch strzałów w ciągu 10 sekund.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Z założenia pistolet był przeznaczony dla oddziałów ruchu oporu. W dużych ilościach były one zrzucane (w plastikowych torebkach i z komiksową instrukcją) na terenach zajętych przez wroga. Nie ma wzmianek o ich użyciu bojowym, ani też o skuteczności[1].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Szkielet broni wykonano w postaci dwóch znitowanych wytłoczek z blachy stalowej. Lufa o przewodzie gładkim była do niego przyspawana[1]. Zamek, wykonany w postaci odlewu stalowego, nie posiadał wyciągu łusek. Wybijano je po strzale specjalnym stempelkiem, lub innym zaimprowizowanym narzędziem (np. ołówkiem). W rękojeści broni mieścił się, zamykany zasuwką, pojemnik na 10 naboi owiniętych w komiksową instrukcję obsługi.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Martin J. Dougherty: Broń strzelecka od roku 1860 do współczesności. Bremen: MAK, 2010, s. 44-45. ISBN 978-3-939991-73-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]