Pistolet Colt M1911

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Colt M1911
M1911 and M1911A1 pistols.JPG
Colt M1911 i M1911A1
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Projektant John Browning
Producent Colt
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Prototypy 1892 - 1911
Produkcja seryjna od 1911
Wyprodukowano >2 528 930 egz.
Dane techniczne
Kaliber 11,43 mm (0,45 cala)
Nabój .45 ACP
Magazynek pudełkowy, jednorzędowy, pojemność 7 naboi
Wymiary
Długość 222 mm[1]
Wysokość 133 mm
Długość lufy 127 mm[1]
Masa
broni 1100 g (niezaładowany)[1]
Inne
Zasięg skuteczny 50 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Colt M1911A1 (starsza desygnata Automatic Pistol, Caliber .45, M1911A1) – amerykański pistolet samopowtarzalny kalibru .45. Wywodzi się z konstrukcji zaprojektowanej przez Johna Browninga w 1900. W roku 1911 Colt M1911 wszedł do wyposażenia armii amerykańskiej, a w 1926, po kolejnych niewielkich zmianach wynikających z doświadczeń I wojny światowej, opracowano wersję: M1911A1 którą można rozpoznać po podfrezowaniu w okolicy spustu, które ma ułatwiać strzelanie z tego pistoletu osobom o krótszych palcach, oraz tylnej części chwytu (poniżej bezpiecznika) z frezowanymi podłużnymi nacięciami zmniejszającymi obracanie się broni na boki.

Amunicję pistoletu stanowiły naboje .45 ACP (11,43 mm) (0,45 cala) z pociskiem o wadze 15,2 g, wystrzeliwane z prędkością 250 m/sek. Ze względu na użycie mocnego naboju pistolet ma zamek ryglowany w momencie strzału. Odrzut powoduje cofnięcie się lufy połączonej z zamkiem. Lufa przymocowana jest do szkieletu obrotowym łącznikiem, który ściąga ją do dołu podczas cofania (tzw. przekoszenie lufy), występy na górnej powierzchni lufy wysuwają się z opór ryglowych zamka - następuje jego otwarcie i ruch do tyłu, który wyrzuca pustą łuskę, a następnie wracając do przodu ładuje kolejny nabój.

Magazynek jednorzędowy z siedmioma nabojami[1] umieszczony jest w rękojeści. Zabezpieczenie pistoletu stanowią trzy bezpieczniki: ręczny bezpiecznik skrzydełkowy, zewnętrzny kurek ustawiany w położenie zabezpieczone oraz bezpiecznik chwytowy z tyłu rękojeści, który pozwala na oddanie strzału jedynie przy właściwym ułożeniu pistoletu w ręce. Oprócz wersji kaliber 0,45 używanych w armii amerykańskiej, wyprodukowano również egzemplarze w brytyjskim kalibrze .455 Auto dla Wielkiej Brytanii i Kanady, oraz egzemplarze licencyjne w Norwegii i Argentynie.

Pistolet w czasie II wojny światowej był etatowym wyposażeniem oficerów i podoficerów Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (m.in. żołnierzy 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej) oraz niektórych oddziałów partyzanckich działających na terenie okupowanej Polski. Ze względu w trudności w zaopatrzeniu w amunicję .45 ACP pistolety dla oddziałów partyzanckich były produkowane w wersji strzelającej używanym przez Niemców nabojem 9x19 Parabellum. Umożliwiało to używanie zdobycznej amunicji.

Pistolety bazujące na pierwotnej konstrukcji są nadal produkowane, choć obecne modele mogą różnić się od oryginału. Najczęściej spotykane modyfikacje to przekalibrowanie broni na słabszą amunicję oraz zmiana magazynków z jednorzędowych na dwurzędowe.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Podczas walk o Guadalcanal w latach 1942–1943 trzej japońscy żołnierze znaleźli się na tyłach wojsk amerykańskich i rzucili się na gen. Alexandra Vandergrifta, który znajdował się na otwartej przestrzeni, siedząc przy stole i pisząc meldunek. Uzbrojony był jedynie w pistolet Colt M1911. Dowódca wyciągnął z kabury swoją broń i zastrzelił wszystkich trzech biegnących w jego kierunku[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Współczesna broń myśliwska i wyczynowa : ilustrowana encyklopedia. s. 94.
  2. Encyklopedia II wojny światowej nr 71 – Militaria: Broń osobista. Oxford Educational sp. z o.o., 2009, s. 10. ISBN 978-83-252-0372-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Współczesna broń myśliwska i wyczynowa : ilustrowana encyklopedia / pod red. Jana [A.] Stevensona ; w przekł. [z ang.] Leszka Erenfeichta i Piotra Błaszkiewicza.. Warszawa: Wydawnictwo ESPADON, 1994, s. 94-95. ISBN 83-85489-08-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]