Pistolet maszynowy UD42

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
UD42
United Defence M42.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Marlin Firearms Co.
Rodzaj pistolet maszynowy
Historia
Prototypy 1940
Produkcja seryjna 1942-??
Wyprodukowano 15 000 egz.
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9 x 19 mm Parabellum
Magazynek pudełkowy, 20 nab.
Wymiary
Długość 810 mm
Długość lufy 279 mm
Masa
broni 4,10 kg (bez magazynka)
wyposażenia dodatkowego 0,45 kg (załadowany magazynek)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 365 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 700 strz/min
Zasięg skuteczny 200 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

UD42 (skrót od United Defense nazwy dystrybutora broni) — amerykański pistolet maszynowy z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pistolet maszynowy UD42 został skonstruowany przez Carla Swebiliusa z firmy projektowej High Standard Manufacturing Company. Pierwsze testy pistoletu odbyły się w sierpniu 1940. Wdrożenie do produkcji nastąpiło w listopadzie 1941.

Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych nie wykazały zainteresowania konstrukcją, a jedyne zamówienie złożyła firma United Defence Supply Co., zajmująca się dostawami broni i innego sprzętu dla jednostek specjalnych, agentów wywiadu, a także wojsk sojuszniczych. Była ona kontrolowana przez amerykańskie Office of Strategic Services (poprzednik CIA).

Produkcję pistoletu rozpoczęto pod koniec 1942 w zakładach Marlin Firearms w North Haven. Na zlecenie OSS zmieniono pierwotny kaliber broni z .45 ACP na 9 x 19 mm Parabellum ze względu na większą dostępność tej amunicji na terenie okupowanej Europy.

Łącznie wyprodukowano 15 000 egzemplarzy broni.

W literaturze bywa ona określana również jako pistolet maszynowy Marlin lub High Standard.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Pistolet maszynowy UD42 okazał się bardzo udaną bronią, celną i odporną na trudne warunki. Wadą była jego wysoka cena wynikająca z "przedwojennych" standardów konstrukcji i produkcji.

Broń była dostarczana głównie na potrzeby ruchu oporu w okupowanej Europie, w tym także do polskich oddziałów partyzanckich. W pewną ich liczbę uzbrojone były amerykańskie oddziały specjalne, a spore ilości UD42 zostały sprzedane Holandii i użyte w oddziałach walczących na Dalekim Wschodzie.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Pistolet działał na zasadzie odrzutu zamka swobodnego i był zasilany z pudełkowych magazynków o pojemności 20 naboi, dołączanych od dołu.

Broń miała lufę o 6 bruzdach prawoskrętnych, na której końcu osadzona była muszka. Lufę łączono na gwint i kołkowano z walcowaną komorą zamkową, a pod spodem mocowano chwyt pistoletowy wykonany z drewna. Broń posiadała mechanizm uderzeniowy typu kurkowego. Osobliwą cechą UD42 była konstrukcja magazynków pozwalająca łączyć je w pary, ze szczękami skierowanymi w przeciwne strony, co przyspieszało i ułatwiało wymianę opróżnionego magazynka.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]