Prawo Biota-Savarta
Prawo Biota-Savarta – prawo stosowane w elektromagnetyzmie i dynamice płynów. Pozwala określić w dowolnym punkcie przestrzeni indukcję pola magnetycznego, której źródłem jest element przewodnika przez który płynie prąd elektryczny. Oryginalna wersja została sformułowana dla pola magnetycznego.
Spis treści |
W elektromagnetyzmie [edytuj]
Przewodnik z prądem [edytuj]
Przyczynek
do pola indukcji magnetycznej w danym punkcie A od elementu długości
przewodnika z prądem o natężeniu
.
gdzie
jest nazywane stałą magnetyczną,
– natężenie prądu, wyrażone w amperach,
– skierowany element przewodnika; wektor o kierunku przewodnika, zwrocie odpowiadającym kierunkowi prądu i długości równej długość elementu przewodnika,
– wersor dla punktów wytwarzającego pole (elementu przewodnika) i miejsca pola,
– odległość elementu przewodnika od punktu pola.
Inna postać wzoru:
gdzie
to wektor wodzący o początku w źródle pola i końcu w rozważanym punkcie przestrzeni. Wartość indukcji magnetycznej może być obliczona ze wzoru
Rozciągły obszar z prądem [edytuj]
Wyżej przytoczony wzór jest prawdziwy dla cienkich przewodników z prądem, dla obszarów w których płynie prąd w dużych objętościach wzór przyjmuje postać:
gdzie:
– gęstość prądu,
– element objętości.
Poruszający się ładunek [edytuj]
gdzie:
- dq – ładunek elektryczny,
– prędkość ładunku.
Pole w danym punkcie [edytuj]
Całkowitą indukcję magnetyczną wyznacza się całkując różniczkowe elementy indukcji
wzdłuż całego przewodnika – w pierwszym wzorze, a w całym obszarze, w którym płynie prąd, w drugim wzorze.
Wnioski [edytuj]
Wzór Biota-Savarta umożliwia obliczenie indukcji magnetycznej, gdy znane jest natężenie prądu, który jest źródłem pola magnetycznego (punkty tego pola są scharakteryzowane przez wektor indukcji, a wartość tego wektora określa wzór Biota-Savarta).
Wszystkie przyczynki do wektora indukcji pochodzące od elementów przewodnika mają w danym punkcie taki sam kierunek, który jest prostopadły do płaszczyzny, w której leży przewodnik i analizowany punkt. Dlatego pole magnetyczne ma kształt okręgów leżących w płaszczyźnie prostopadłej do przewodnika, środkami których jest przewodnik, a indukcję magnetyczną w próżni określa wzór:
gdzie:
- I – natężenie prądu,
- r – odległość od przewodnika.
Wzór ten jest słuszny w małej odległości od przewodnika lub w dowolnej odległości dla nieskończenie długiego przewodnika. W przypadku przewodnika nieliniowego indukcję pola magnetycznego w dowolnym punkcie przestrzeni można otrzymać całkując wzór Biota-Savarta po całej długości przewodnika. Na przykład w środku przewodnika kołowego o promieniu R w próżni prowadzi to do wyrażenia
W mechanice płynów [edytuj]
Prawo Biota-Savarta ma swój odpowiednik mechanice płynów i określa przyczynek do prędkości płynu wytwarzanej (indukowanej) przez element strugi wirowej. Analogia obejmuje związki:
- przewodnik elektryczny – struga wirowa
- natężenie prądu – cyrkulacja strugi
- wytwarzane pole magnetyczne – uzyskiwana prędkość płynu
Prawo można sformułować w postaci:
Prędkość indukowana dv w wybranym punkcie A płynu przez element strugi wirowej o długości dl określa wzór:
gdzie:
– cyrkulacja strugi.
Na podstawie tego wzoru można obliczyć, jak wir wpływa na rozkład prędkości wokół niego. Przykładowo, długa prostoliniowa struga wytwarza (zmienia) prędkość płynu:

jest nazywane stałą magnetyczną,
– natężenie prądu, wyrażone w
– skierowany element przewodnika;
–
– odległość elementu przewodnika od punktu pola.


–
– element objętości.
– prędkość ładunku.



– 