Proces generałów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Proces generałówstalinowski proces pokazowy, proces sądowy wytoczony w 1951 roku przeciwko czterem generałom: Stanisławowi Tatarowi, Jerzemu Kirchmayerowi, Stefanowi Mossorowi i Franciszkowi Hermanowi, płk Marianowi Utnikowi i innym, oskarżonym o szpiegostwo. Cała czwórka została skazana na dożywotnie więzienie. Głównym oskarżycielem był Stanisław Zarakowski.

W procesie została wymieniona także osoba gen. Bronisława Prugara-Ketlinga (zmarły w 1948), jako organizatora antypaństwowego spisku grupy wyższych oficerów Wojska Polskiego[1].

Od 18 sierpnia 2006 przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w Warszawie toczył się proces czterech żyjących jeszcze funkcjonariuszy władz komunistycznych, śledczych byłego Głównego Zarządu Informacji oskarżonych o nieludzkie traktowanie generałów w trakcie śledztwa. Za te oraz inne zbrodnie prokuratura (prowadzący prok. Piotr Dąbrowski) postawiła oskarżonym (m.in. Marianowi Popiołkowi oraz Kazimierzowi Turczyńskiemu) zarzut zbrodni przeciwko ludzkości.

19 kwietnia 2007 wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie Marian Popiołek, Kazimierz Turczyński, Zbigniew Krauze oraz Czesław Świstek zostali skazani – wyroki (kary więzienia od 14 miesięcy do 2 lat) zostały zawieszone. Jednym z ważniejszych materiałów dowodowych był tzw. raport komisji Mazura z 1957. Sąd zezwolił na ujawnienie nazwisk skazanych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Leszek Puchała, Zawsze wierny, Tygodnik Sanocki nr 26 (764) z 30 czerwca 2006, s. 6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Włodzimierz Bernacki, Henryk Głębocki, Maciej Korkuć, Filip Musiał, Jarosław Szarek, Zdzisław Zblewski, Komunizm w Polsce, Wydawnictwo KLUSZCZYŃSKI, Kraków, ISBN 83-7447-029-1.