Przemysław Wipler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przemysław Wipler
Przemysław Wipler Sejm 2014.JPG
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1978
Piekary Śląskie
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Kongres Nowej Prawicy
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Przemysław Janusz Wipler (ur. 15 lipca 1978 w Piekarach Śląskich) – polski polityk, nauczyciel akademicki, urzędnik państwowy, były prezes Stowarzyszenia KoLiber i Fundacji Republikańskiej, prezes Stowarzyszenia „Republikanie”, poseł na Sejm VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na Górnym Śląsku, gdzie jego ojciec pracował jako górnik dołowy. Po rozwodzie rodziców Przemysław Wipler wraz z matką wyjechał do Gdyni. Ukończył tam III Liceum Ogólnokształcące im. Marynarki Wojennej RP[1].

W 2002 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1999 do 2001 był redaktorem „Najwyższego Czasu!”. Następnie podjął pracę w Centrum im. Adama Smitha i Fundacji Akcji Gospodarczej. Pracował również w firmach zajmujących się doradztwem podatkowym m.in. Ernst & Young. Był członkiem rad nadzorczych m.in. Przedsiębiorstwa Eksploatacji Rurociągów Naftowych Przyjaźń i Przedsiębiorstwa Przeładunku Paliw Płynnych Naftoport. Od 2005 do 2008 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Dywersyfikacji Dostaw Nośników Energii w Ministerstwie Gospodarki. Prowadził także działalność gospodarczą. Wykłada bezpieczeństwo energetyczne w Collegium Civitas.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W 1999 współtworzył Stowarzyszenie KoLiber. Pełnił funkcję prezesa oddziału warszawskiego, a następnie prezesa zarządu głównego tego stowarzyszenia. Należał do Unii Polityki Realnej (do 2000) i pełnił funkcję rzecznika tej partii. Od 2002 do 2005 był prezesem Fundacji Odpowiedzialność Obywatelska. W 2009 został fundatorem, a następnie również prezesem Fundacji Republikańskiej[2] (ustąpił z tej funkcji w 2011). Jest publicystą kwartalnika „Rzeczy Wspólne”.

W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował do Rady m.st. Warszawy z listy Komitetu Wyborczego Wyborców Julii Pitery (otrzymał 1641 głosów[3]). W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości (otrzymał 999 głosów[4]). W 2010 został prezesem Ruchu 10 Kwietnia. W wyborach parlamentarnych w 2011 liczbą 4615 głosów w okręgu warszawskim zdobył mandat posła z listy PiS[5]. W listopadzie tego samego roku wstąpił do tej partii. Odszedł z niej w czerwcu 2013, wystąpił również z klubu parlamentarnego PiS, zakładając Stowarzyszenie „Republikanie” (mające charakter polityczny), w którym objął funkcję prezesa[6]. W październiku tego samego roku organizacja ta podpisała porozumienie z trzema posłami niezrzeszonymi, którzy opuścili PO, angażując się w projekt „Godzina dla Polski” Jarosława Gowina[7]. Wraz z końcem października Przemysław Wipler ustąpił z funkcji prezesa „Republikanów”[8], jednak po niespełna miesiącu ponownie został na nią wybrany. Jego stowarzyszenie wzięło następnie udział w utworzeniu partii Polska Razem[9]. Przemysław Wipler został członkiem prezydium zarządu tego ugrupowania, jednak już lutego 2014 wraz z częścią „Republikanów” opuścił Polskę Razem[10]. W marcu podjął współpracę z Kongresem Nowej Prawicy[11], a w maju tegoż roku został członkiem tej partii[12]. Na konwencie KNP w października 2014 został wybrany na pierwszego wiceprezesa ugrupowania[13], jednak decyzje konwentu zostały wkrótce unieważnione przez sąd partyjny[14].

30 czerwca 2014 prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście-Północ skierował przeciwko Przemysławowi Wiplerowi akt oskarżenia, zarzucając mu zmuszanie przemocą funkcjonariuszy policji do zaniechania prawnej czynności służbowej przy naruszeniu ich nietykalności cielesnej, a także ich znieważenie[15]. Miało do tego dojść w czasie interwencji z października 2013 z udziałem mającego się znajdować w stanie nietrzeźwości posła[16]. Przemysław Wipler dobrowolnie zrzekł się immunitetu, nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów[15], twierdząc konsekwentnie, że to on został pobity przez policjantów[16][15].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma pięcioro dzieci: trzy córki i dwóch synów[17].

Przypisy

  1. Przemysław Wipler: Bo PiS to za mało. wyborcza.pl, 4 czerwca 2013. [dostęp 2014-11-07].
  2. Zarząd. republikanie.org. [dostęp 2011-10-16].
  3. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2013-06-16].
  4. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2011-10-16].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-16].
  6. Informacje w wyszukiwarce podmiotów KRS. [dostęp 2013-10-09].
  7. Gowin i Wipler podpisali porozumienie o współpracy programowej. interia.pl, 9 października 2013. [dostęp 2013-11-01].
  8. Łukasz Głombicki: Wipler nie jest już szefem Stowarzyszenia Republikanie. Zastąpi go Streżyńska. gazeta.pl, 1 listopada 2013. [dostęp 2013-11-01].
  9. Polska Razem to nazwa nowej partii Jarosława Gowina. gazeta.pl, 7 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-07].
  10. Jarosław Gowin: Przemysław Wipler poza Polską Razem. wp.pl, 20 lutego 2014. [dostęp 2014-02-20].
  11. Przemysław Wipler i Janusz Korwin-Mikke podpisali porozumienie programowe. wp.pl, 10 marca 2014. [dostęp 2014-03-10].
  12. Przełom w Sejmie? Korwiniści mają swojego pierwszego posła na Wiejskiej od 10 lat. gazeta.pl, 15 maja 2014. [dostęp 2014-05-15].
  13. Zmiana warty w Kongresie Nowej Prawicy. Przemysław Wipler nowym wiceprezesem partii. gazeta.pl, 12 października 2014. [dostęp 2014-10-29].
  14. Kontrrewolucja w KNP. Wipler już nie jest wiceprezesem. wyborcza.pl, 22 października 2014. [dostęp 2014-10-29].
  15. 15,0 15,1 15,2 Prokuratura skierowała do sądu akt oskarżenia przeciwko Wiplerowi. interia.pl, 1 lipca 2014. [dostęp 2014-11-06].
  16. 16,0 16,1 Przemysław Wipler trafił do izby wytrzeźwień. Pijany poseł potraktowany gazem pieprzowym. wspolczesna.pl, 30 października 2013. [dostęp 2014-11-06].
  17. Materiały dla mediów. Biogram. wipler.pl. [dostęp 2013-11-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]