Okręty podwodne projektu 667B

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne projektu 667B
Delta class nuclear-powered ballistic missle submarine.jpg
Kraj budowy ZSRR / Rosja
Projekt Rubin
Stocznia Zakład 402 Siewierodwińsk
Zakład 199 Komsomosk n. Amurem
Zbudowane 18
Typ poprzedzający 667A (Yankee I)
Typ następny 667BD (Delta II)
Służba w latach od 1984
Obecnie w służbie brak
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 x 533 mm
2 x 400 mm
Wyrzutnie rakietowe 12 SLBM
Uzbrojenie 12 pocisków SLBM R-29
12 torped kal. 533 mm
6 torped kal. 400 mmm
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

12 węzłów
25 węzłów
Zanurzenie testowe 390 m (operacyjne) 450 m max
Wyporność:
• na powierzchni 9000 t
• w zanurzeniu 11000 t
Długość 139 m
Szerokość 12 m
Napęd 2 reaktory, 52000 KM, dwie śruby
Załoga 120 oficerów i marynarzy

Okręty podwodne projektu 667B (NATO: Delta I) typ radzieckich okrętów podwodnych o napędzie atomowym, przenoszących dwanaście pocisków balistycznych R-29 (NATO: SS-N-8 Mod 1) klasy SLBM.


Począwszy od 1971 roku w szybkim tempie postępowały prace nad budową okrętów projektu 667B (NATO: Delta I). W tym roku w Siewierodwińsku rozpoczęto budowę okrętu wiodącego tego projektu – K-279, który przyjęto do służby 27 grudnia 1972. Do 1977 r., zbudowano 10 okrętów w Siewierodwińsku i osiem w Komsomolsku nad Amurem. Okręty tego typu dysponowały wypornością ok. 9000 ton na powierzchni oraz kadłubem przedłużonym o 11 metrów w porównaniu z okrętami 667A. W większości pozostałych aspektów oba projekty były podobne.

Specyfikacja wstępna tego projektu została zatwierdzona w 1965 roku. Projekt został rozrysowany w Centralnym Biurze Projektowym nr 18. Kadłub sztywny tych okrętów składał się z dziesięciu sekcji[1], zaś cały okręt tego projektu posiadał większą wyporność i rozmiary niż okręty 667A. 667B posiadały 12 pionowych wyrzutni pocisków balistycznych SLBM R-29, których zasięg pozwalał tym okrętom przeprowadzać stałe patrole z wód przyległych do Związku Radzieckiego, a nawet odpalać pociski wprost z samej bazy.[1]

Podwodne odpalenie tych pocisków mogło być przeprowadzone z okrętów 667B za pomocą jednej salwy przy prędkości podwodnej do 5 węzłów. Okręty te były w znacznym stopniu zautomatyzowane, co redukowało czas procedur przedstartowych do 1/5 czasu niezbędnego na okrętach projektu 667A. W celu osiągnięcia wymaganego poziomu celności pocisków, okręty te dysponowały systemem nawigacyjnym Tobol-B, zawierającym także system nawigacji i łączności satelitarnej Cyklon-B.

Konstrukcja okrętów projektu 667B, stała się baza projektową nowszego typu okrętów projektu 667BD. skonstruowanego w celu powiększenia liczby przenoszonych przez okręt pocisków SLBM[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Frank von Hippel, Oleg Bukharin, Timur Kadyshev, Eugene Miasnikov, Pavel Podvig: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press, 2004. ISBN 0262661810.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Frank von Hippel, Oleg Bukharin, Timur Kadyshev, Eugene Miasnikov, Pavel Podvig: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press, 2004. ISBN 0262661810.