Okręty podwodne projektu 611

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne projektu 611
Soviet submarine Amsterdam.jpg
Opis typu
Kraj budowy Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Użytkownicy Naval Ensign of the Soviet Union.svg ZSRR
Wejście do służby 1952
Zbudowane okręty 26
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność na powierzchni: 1870 t
w zanurzeniu: 2380 t
Długość 90 m
Szerokość 7,5 m
Napęd 3 silniki spalinowe
3 silniki elektryczne napędzające trzy śruby napędowe
Prędkość nawodna: 18 węzłów
podwodna: 16 węzłów
Załoga 70
Uzbrojenie 6 wyrzutni torped kaliber 533 mm
wersja z pociskami balistycznymi dodatkowo: 2 x R-11FM

Okręty podwodne projektu 611 -(w kodzie NATO Zulu) typ radzieckich dużych okrętów podwodnych o napędzie diesel-elektrycznym. Okręty zaczęły wchodzić do służby w latach 50. Okręt tego typu – B-67 był pierwszym na świecie okrętem podwodnym przenoszącym pociski balistyczne[1]. Łącznie zbudowano 26 jednostek tego typu, w tym pięć okrętów w wersji do przenoszenia pocisków balistycznych R-11FM.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wstępne prace koncepcyjne nad nowymi dużymi okrętami podwodnymi mającymi zastąpić okręty typu K, rozpoczęły się w 1943. W 1946 w pracach nad okrętami wykorzystano doświadczenia z działań wojennych i rozwiązania techniczne stosowane na niemieckich okrętach podwodnych. Prace nad projektem zakończyły się w styczniu 1949, kiedy to zatwierdzono go do produkcji seryjnej. W konstrukcji okrętu wykorzystano komponenty z okrętów projektu 613. Dotyczyło to m.in. elementów siłowni, układu balastowego i uzbrojenia artyleryjskiego.

Początkowo planowano budowę 40 jednostek projektu 611. Pięć okrętów wyposażono w pociski balistyczne, jedną wykorzystywano jako jednostkę eksperymentalną do testowania nowych typów uzbrojenia. 20 okrętów powstało w podstawowej wersji uzbrojonej w torpedy.

Budowę pierwszego okrętu projektu 611 który nosił oznaczenie "B-61" rozpoczęto w stoczni nr 196 w Leningradzie 10 stycznia 1951. Wodowanie nastąpiło 26 lipca 1951, wejście do służby 31 grudnia 1953. Ostatni okręt typu wszedł do służby w lipcu 1958.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Okręty zbudowano w układzie dwukadłubowym. W kadłubie sztywnym wręgi umieszczono na zewnątrz, co znacznie zwiększyło wolną przestrzeń do wykorzystania wewnątrz kadłuba. Kadłub sztywny podzielono na siedem przedziałów. Okręty wyposażone w pociski balistyczne, przenosiły w wyrzutni dwa pociski typu R-11FM.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Kiński. Okręty podwodne ZSRR w latach 1945 – 1955. „NTW”. Grudzień 1997. nr 12. s. 48 – 55. 

Przypisy

  1. Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]