Tu-95

Tu-95
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Konstruktor	Biuro konstrukcyjne Andrieja Tupolewa
Typ	Samolot bombowy
Konstrukcja	metalowa
Załoga	7 (2 pilotów, 2 nawigatorów, mechanik pokładowy, strzelec-radiotelegrafista, operator systemów walki elektronicznej)
Historia
Data oblotu	12 listopada 1952
Lata produkcji	1952-1965
Wycofanie ze służby	planowane na rok 2015
Dane techniczne
Napęd	4 x turbośmigłowe silniki Kuzniecow NK 12
Moc	4 x 15000 KM
Wymiary
Rozpiętość	50,04 m
Długość	49,1 m
Wysokość	13,30 m
Powierzchnia nośna	289,9 m²
Masa
Własna	80 000 kg
Startowa	185 000 kg
Do lądowania	135 000 kg
Paliwa	ok. 75 000 kg
Osiągi
Prędkość maks.	830 km/h
Pułap	13 500 m
Pułap praktyczny	10 500 m
Zasięg	bez tankowania w powietrzu - 10500 km z jednokrotnym tankowaniem w powietrzu - 14100 km
Długotrwałość lotu	bez tankowania w powietrzu - 14 godz.
Rozbieg	2540 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
15 000 kg bomb i pocisków kierowanych jedno lub dwa działka pokładowe AM-23, Tu-95MS 2 x GSz-23 w ogonie samolotu kierowane zdalnie ze stanowiska operatora uzbrojenia
Użytkownicy
Indie, Rosja, Ukraina
Rzuty
Multimedia w Wikimedia Commons

Tu-95 (ros. Ту-95) (w kryptonimie NATO "Bear") – radziecki strategiczny samolot bombowy dalekiego zasięgu. Napędzany przez śmigła przeciwbieżne. Opracowany w biurze konstrukcyjnym Tupolewa. W służbie od 1956. Obok Tu-160 stanowi podstawowe uzbrojenie rosyjskiego lotnictwa strategicznego. Morska wersja nosi oznaczenie Tu-142.

Historia

Prace nad turbośmigłowym Tu-95 rozpoczęły się na początku lat 50 XX w. kiedy okazało się, że silniki tłokowe osiągnęły kres swoich możliwości technicznych a nowe silniki odrzutowe nie są w pełni dopracowane. Prace nad samolotem rozpoczęły się 11 lipca 1951 a prototyp wykonał swój pierwszy lot 12 listopada 1952. Produkcję seryjną rozpoczęto w styczniu 1956. Wziął bezpośredni udział w zrzucie Car Bomby - największej jądrowej bomby lotniczej w historii.

Bombowce Tu-95 służące dzisiaj należą do wersji Tu-95MS6 (Bear H6, 32 egzemplarze) i Tu-95MS16 (Bear H16, 32 egzemplarze) i zostały wyprodukowane w latach 80 XX w. Pierwsza z tych wersji przenosi sześć pocisków Raduga Ch-55 (AS-15A) w komorze bombowej, a druga jest ponadto przystosowana do przenoszenia dalszych dziesięciu pocisków umieszczonych na zewnątrz kadłuba (lot z taką konfiguracją znacznie jednak pomniejsza zasięg samolotu). Ogółem 72 egzemplarze mogą przenieść 704 pociski, każdy z jedną głowicą jądrową, co stanowi obecnie (2007) około 20% rosyjskich strategicznych głowic jądrowych. W najbliższych latach wraz z wycofywaniem starszych systemów rakiet balistycznych ze służby odsetek ten będzie najprawdopodobniej wzrastać. Samolot ma pozostać w służbie co najmniej do 2015. Tak długą służbę zawdzięcza udanej i podatnej na modernizacje konstrukcji, jak również temu że wznowienie produkcji nowoczesnych bombowców Tu-160 byłoby zbyt drogie. Bombowce Tu-95 bazują obecnie na dwóch lotniskach: Engels (Obwód saratowski) i Ukrainka (Kraj Chabarowski).

Tu-95 eskortowany przez samoloty myśliwskie F-14 i F-15

• 
• 

Linki zewnętrzne

• Dane z www.globalsecurity.org
• Dane z russianforces.org