Tu-95

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tu-95
Tu-95
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent zakłady Aviakor
Konstruktor Biuro konstrukcyjne Andrieja Tupolewa
Typ Samolot bombowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 7 (2 pilotów, 2 nawigatorów, mechanik pokładowy, strzelec-radiotelegrafista, operator systemów walki elektronicznej)
Historia
Data oblotu 12 listopada 1952
Lata produkcji 1952-1965
Wycofanie ze służby planowane na rok 2015
Dane techniczne
Napęd 4 x turbośmigłowe silniki Kuzniecow NK 12
Moc 4 x 15000 KM
Wymiary
Rozpiętość 50,04 m
Długość 49,1 m
Wysokość 13,30 m
Powierzchnia nośna 289,9 m²
Masa
Własna 80 000 kg
Startowa 185 000 kg
Do lądowania 135 000 kg
Paliwa ok. 75 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 830 km/h
Pułap 13 500 m
Pułap praktyczny 10 500 m
Zasięg bez tankowania w powietrzu - 10500 km
z jednokrotnym tankowaniem w powietrzu - 14100 km
Długotrwałość lotu bez tankowania w powietrzu - 14 godz.
Rozbieg 2540 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
15 000 kg bomb i pocisków kierowanych
jedno lub dwa działka pokładowe AM-23, Tu-95MS 2 x GSz-23 w ogonie samolotu kierowane zdalnie ze stanowiska operatora uzbrojenia
Użytkownicy
ZSRR, Rosja, Ukraina
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tu-95 (ros. Ту-95) (w kryptonimie NATO "Bear") – radziecki strategiczny samolot bombowy dalekiego zasięgu. Napędzany przez silniki turbośmigłowe NK-12 ze śmigłami przeciwbieżnymi. Opracowany w biurze konstrukcyjnym Tupolewa. W służbie od 1956. Obok Tu-160 stanowi podstawowe uzbrojenie rosyjskiego lotnictwa strategicznego. Morska wersja nosi oznaczenie Tu-142.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad turbośmigłowym Tu-95 rozpoczęły się na początku lat 50 XX w. kiedy okazało się, że silniki tłokowe osiągnęły kres swoich możliwości technicznych a nowe silniki odrzutowe zużywają dużo paliwa i ograniczają zasięg samolotu. Prace nad samolotem rozpoczęły się 11 lipca 1951 a prototyp wykonał swój pierwszy lot 12 listopada 1952. Produkcję seryjną rozpoczęto w styczniu 1956. Wziął bezpośredni udział w zrzucie Car Bomby - największej jądrowej bomby lotniczej w historii.

Bombowce Tu-95 służące dzisiaj należą do wersji Tu-95MS6 (Bear H6, 32 egzemplarze) i Tu-95MS16 (Bear H16, 32 egzemplarze) i zostały wyprodukowane w latach 80 XX w. Pierwsza z tych wersji przenosi sześć pocisków Raduga Ch-55 (AS-15A) w komorze bombowej, a druga jest ponadto przystosowana do przenoszenia dalszych dziesięciu pocisków umieszczonych na zewnątrz kadłuba (lot z taką konfiguracją znacznie jednak pomniejsza zasięg samolotu). Ogółem 72 egzemplarze mogą przenieść 704 pociski, każdy z jedną głowicą jądrową, co stanowi obecnie (2007) około 20% rosyjskich strategicznych głowic jądrowych. W najbliższych latach wraz z wycofywaniem starszych systemów rakiet balistycznych ze służby odsetek ten będzie najprawdopodobniej wzrastać.[potrzebne źródło] Samolot ma pozostać w służbie co najmniej do 2015. Tak długą służbę zawdzięcza udanej i podatnej na modernizacje konstrukcji, jak również temu że wznowienie produkcji nowoczesnych bombowców Tu-160 byłoby zbyt drogie. Bombowce Tu-95 bazują obecnie na dwóch lotniskach: Engels (Obwód saratowski) i Ukrainka (Kraj Chabarowski).

Tu-95 eskortowany przez samoloty myśliwskie F-14 i F-15

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]