RWD-11

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
RWD-11
RWD-11 w wersji pierwotnej
RWD-11 w wersji pierwotnej
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent DWL
Typ samolot pasażerski
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji mieszanej, podwozie – chowane w locie
Załoga 2
Historia
Data oblotu styczeń 1936
Lata produkcji 1935
Wycofanie ze służby 1939
Dane techniczne
Napęd 2 silniki rzędowe Walter Major 6-II
Moc 430 KM (moc maksymalna łącznie)
Wymiary
Rozpiętość 15,20 m
Długość 10,12 m
Wysokość 3,30 m
Powierzchnia nośna 25,00 m²
Masa
Własna 1 740 kg
Użyteczna 910 kg
Startowa 2 650 kg
Osiągi
Prędkość maks. 305 km/h
Prędkość przelotowa 255 km/h
Prędkość minimalna 95 km/h
Prędkość wznoszenia 3,8 m/s
Pułap 4 100 m
Zasięg 800 km
Długotrwałość lotu 3,3 h
Dane operacyjne
Liczba miejsc
6
Użytkownicy
Polska
Rzuty
Rzuty samolotu

RWD-11polski samolot pasażerski z okresu międzywojennego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1933 roku w Jerzy Drzewiecki i Stanisław Rogalski opracowali projekt samolotu pasażerskiego zdolnego do przewozu 6 pasażerów, samolot ten otrzymał oznaczenie RWD-11. Samolot był konkurentem maszyny PZL.27, którą przewyższał osiągami i cechami lotno-użytkowymi.

Budowę prototypu zamówiło Dowództwo Lotnictwa w 1934 roku, gdyż zamierzało używać tego samolotu do przeszkalania pilotów na samoloty dwusilnikowe. Rozpoczęto wtedy budowę prototypu, lecz Dowództwo Lotnictwa wycofało się z umowy. Pomimo tego kierownictwo Doświadczalnych Warsztatów Lotniczych postanowiło kontynuować budowę samolotu. Ostatecznie budowę ukończono pod koniec 1935 roku.

W styczniu 1936 roku pilot doświadczalny DWL Aleksander Onoszko dokonał oblotu samolotu. Następnie rozpoczęło się szereg prób w locie, a także zmian konstrukcji polepszających warunki lotne samolotu. W okresie od września do grudnia 1936 roku przeszedł badania w Instytucie Techniki Lotniczej i uzyskał certyfikat. Wtedy też Dowództwo Lotnictwa podpisała z wytwórnią DWL umowę na budowę tego prototypu i zapłaciło za niego. Stając się jednak właścicielem prototypu Dowództwo Lotnictwa nie wyraziło zgodny na poddanie go próbom w PLL Lot. Takie postanowienie sprawiło, że nie wprowadzono samolotu do produkcji seryjnej dla lotnictwa cywilnego a lotnictwo wojskowe ostatecznie nie zamówiło tych samolotów do szkolenia załóg. Powstały 4 wersje tego samolotu, zmieniono zarówno nos maszyny, jak też zmieniono statecznik pionowy z pojedynczego na podwójny. Poprawiono też instalację hydrauliczną do chowania podwozia. W wyniku badań w locie usunięto skłonność maszyny do flatteru, a w nurkowaniu Aleksander Onoszko osiągnął 375 km/h, wykazując przewagę prędkości nad myśliwcami PZL P.11 i co zostało krytycznie ocenione przed Dowództwo Lotnictwa.

Zbudowano tylko 1 prototyp samolotu RWD-11.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Prototyp samolot RWD-11 po oblataniu w styczniu 1936 roku był używany wyłącznie do lotów próbnych i badawczych. W 1938 roku w czasie jednego z lotów doszło do uszkodzenia podwozia samolotu w trakcie lądowania i samolotu nie udało się już naprawić do wybuchu wojny.

Samolot wziął udział w filmie "Dziewczyna szuka szczęścia" z 1938 r.[1] wytwórni Panta-Film,reżysera Romualda Gantkowskiego, ze scenografią Wacława Sieroszewskiego, Ferdynanda Goetla, Antoniego Cwojdzińskiego, Tadeusza Królikiewicza.

Uszkodzony samolot został przejęty przez Niemców i prawdopodobnie po naprawieniu używano go do lotów dyspozycyjnych.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot RWD-11 to samolot pasażerski, wolnonośny dolnopłat o konstrukcji mieszanej. Napęd stanowiły dwa silniki rzędowe umieszczone w gondolach pod skrzydłami. Podwozie klasyczne z kółkiem ogonowym, chowane w locie.

Przypisy

  1. Polskie konstrukcje lotnicze ...., s. 312.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leszek Dulęba, Andrzej Glass: Samoloty RWD. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1983, s. 112-113. ISBN 83-206-0315-3.
  • Andrzej Glass: Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1976, s. 311-313.