RWD-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
RWD-2
RWD-2 podczas Challenge 1930
RWD-2 podczas Challenge 1930
Dane podstawowe
Państwo Polska
Producent RWD
Typ samolot turystyczno-sportowy
Konstrukcja drewniana
Załoga 2 osoby
Historia
Data oblotu 1929
Wycofanie ze służby 1935
Egzemplarze 4
Dane techniczne
Napęd 9-cylindrowy silnik gwiazdowy Salmson 9Ad
Moc 40 KM
Wymiary
Rozpiętość 9,80 m
Długość 6,15 m
Wysokość 1,90 m
Powierzchnia nośna 13,6 m²
Masa
Własna 268 kg
Użyteczna 450 kg
Startowa 500 kg
Osiągi
Prędkość maks. 155 km/h
Prędkość przelotowa 130 km/h
Prędkość minimalna 70 km/h
Prędkość wznoszenia 3 m/s
Pułap 3500 m
Zasięg 550 km

RWD-2 – polski samolot turystyczno-sportowy, skonstruowany przez zespół konstrukcyjny RWD na przełomie roku 1928 i 1929.

Historia[edytuj | edytuj kod]

RWD-2 został skonstruowany jako rozwinięcie RWD-1 przez Stanisława Rogalskiego, Stanisława Wigurę i Jerzego Drzewieckiego. Samolot charakteryzował się starannym opracowaniem aerodynamicznym, co doprowadziło do rezygnacji z bezpośredniej widzialności do przodu. Dlatego też zyskał przydomek "ślepa mysz". Zasadnicza różnica w stosunku do RWD-1 dotyczyła napędu - w miejsce zawodnego i niewyrównoważonego w pracy dwucylindrowego silnika Scorpion (drgania) zastosowano cięższy, ale w miarę niezawodny i bardzo równo pracujący dziewięciocylindrowy silnik Salmson. Zastosowano też sztywniejszy kadłub i solidniejsze koła podwozia. Zmiany te wiązały się z przyrostem masy o ok. 60 kg. Samolot był zbudowany w Warsztatach Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej.

Prototyp samolotu, październik 1929 r.

Pierwszy prototyp (SP-ACE) został oblatany przez Jerzego Drzewieckiego. Następnie prototyp odbył wieloetapowy lot na trasie około 1200 km dookoła Polski pilotowany przez Franciszka Żwirko i Stanisława Wigurę w lipcu 1929. Następnie w sierpniu i wrześniu 1929 ta sama załoga odbyła lot na trasie Warszawa-Paryż-Barcelona-Warszawa (5000 km w ciągu 42 godzin lotu). Był to pierwszy tak daleki rajd samolotu turystycznego polskiej konstrukcji i produkcji. 16 października 1929 Franciszek Żwirko wraz z Antonim Kocjanem ustanowili pierwszy polski międzynarodowy rekord lotniczy w wysokości lotu w klasie samolotów o masie własnej do 280 kg z wynikiem 4004 m.

W 1930 wybudowano trzy kolejne egzemplarze (SP-ADJ, -ADG, -ADH). Brały one udział w zawodach Challenge 1930. Stanisław Płonczyński uzyskał 19 miejsce, E. Więckowski 21 lokatę.

W marcu 1930 Franciszek Żwirko na RWD-2 wziął z powodzeniem udział w zimowym locie do Estonii, a we wrześniu 1930 zwyciężył w Locie Południowo-Zachodniej Polski.

RWD-2 były pierwszymi w pełni udanymi, polskimi samolotami sportowymi produkowanymi seryjnie. Były one kupowane przez aerokluby i ostatecznie wycofane w 1935. Miały stosunkowo mało przymusowych lądowań, były łatwe w pilotażu. Ciekawostką konstrukcyjną był pierścieniowy zbiornik paliwa umieszczony tuż za silnikiem. Przez otwór w tym zbiorniku, specjalną korbą (z pierwszego miejsca), można było w locie uruchomić niepracujący silnik.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Dwumiejscowy (układ tandemowy) samolot sportowy, górnopłat konstrukcji drewnianej, kryty płótnem i sklejką. Skrzydła wolnonośne o obrysie trapezowym. Usterzenie klasyczne. Silnik gwiazdowy, 9 cylindrowy Salmson 9Ad o mocy 40 KM, śmigło ciągnące dwułopatowe o stałym skoku. Zbiorniki paliwa za silnikiem w kadłubie (75 l). Podwozie samolotu mocowane do kadłuba na krótkich wysięgnikach amortyzowane sznurem gumowym, w jednym egz. dla próby przerobione na trójgoleniowe, płoza ogonowa.


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]