Rajmund z Penyafort

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Rajmund z Penyafort OP
Ramon de Penyafort
prezbiter
generał zakonu
Raymon de Peñaforte.jpg
Fresk w kościele św. Mikołaja w Treviso autorstwa Tommasa da Modeny.
Data urodzenia 1170-1175
Villa de Panudés (Katalonia)
Data śmierci 6 stycznia 1275
Barcelona
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data beatyfikacji 6 stycznia 1542
przez Pawła III (zaliczenie do grona błogosławionych)
Data kanonizacji 29 kwietnia 1601
przez Klemensa VIII (wpis w poczet świętych)
Wspomnienie 7 stycznia
Patron Barcelony, prawników kościelnych, studentów prawa, hiszpańskich adwokatów
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Rajmund z Penyafort, kat. Ramon de Penyafort (ur. 1170-1175 w Villa de Panudés, zm. 6 stycznia 1275 w Barcelonie) – kataloński kapłan i prezbiter, generał zakonu dominikanów, uważany za ojca prawodawstwa kościelnego, współzałożyciel Zakonu NMP Miłosierdzia dla Odkupienia Niewolników, święty Kościoła katolickiego.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Villa de Panudés (k. Barcelony) w szlacheckiej katalońskiej rodzinie z Penyafort (obecnie Santa Margarita y Monjós w Alt Penedès). Po studiach prawniczych w Bolonii, w czasie których poznał m.in. Piotra della Vigne, wykładał filozofię w Barcelonie. W 1219 został mianowany wikariuszem generalnym dla biskupstwa w Barcelonie.

W 1222 wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego św. Dominika. Zabiegał o nawrócenie muzułmanów i żydów na chrześcijaństwo.

Wraz ze św. Piotrem Nolasco założył w roku 1223 zakon Matki Bożej Łaskawej (Zakon Najświętszej Maryi Panny Miłosierdzia dla Odkupienia Niewolników , mercedarianie), zajmujący się wykupem chrześcijan z niewoli mauretańskiej, podczas trwającej w Hiszpanii rekonkwisty[1].

Został wezwany przez papieża Grzegorza IX do Rzymu, by objąć urząd kapelana pałacu apostolskiego. Stał się osobistym spowiednikiem i doradcą papieża. Zebrał wszystkie obowiązujące w jego czasach dekrety biskupów rzymskich w jednym dziele, które Stolica Apostolska zatwierdziła bullą Rex Pacificus. Powstał w ten sposób zbiór prawa kanonicznego tzw. Decretales Gregorii IX. W 1238 wybrano go generałem dominikanów. Zorganizował studium do nauki języka arabskiego i przyczynił się do rozwoju misji na terenach Afryki Północnej. Wywarł ogromny wpływ na życie hiszpańskiego mistyka Rajmunda Llulla.

Zmarł w Barcelonie, mając ok. 100 lat.

Ważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Decretales ("Pięć dekretów")
  • Summa iuris canonici
  • Summa pœnitentiale

Kult[edytuj | edytuj kod]

6 stycznia 1542 Rajmund z Penyafort został zaliczony w poczet błogosławionych przez papieża Pawła III, a w poczet świętych wpisał go Klemens VIII w dniu 29 kwietnia 1601[2].

Jego relikwie spoczywają w dominikańskim kościele w Barcelonie.

Patronat

Jest patronem prawników kościelnych, studentów prawa, hiszpańskich adwokatów oraz Barcelony. Na jego cześć nadano nazwę gwatemalskiemu miastu San Raymundo.

Dzień obchodów

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 7 stycznia (dawniej 23 stycznia).

Ikonografia

W ikonografii św. Rajmund przedstawiany jest w habicie dominikańskim, w białej tunice i czarnym płaszczu. Niekiedy przedstawia się go też płynącego po morzu, przy czym jego płaszcz zakonny stanowi żagiel.

Jego atrybutami są: płaszcz, księga i klucz[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 5: R-U. Kraków: WAM, Księża Jezuici, s. 24. ISBN 83-7318-376-0.
  2. Maestros de la Orden (hiszp.). Strona hiszpańskich dominikanów. [dostęp 2012-05-13].
  3. Saint Raymond of Penyafort (ang.). Saints.SQPN.com. [dostęp 2012-05-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
bł. Jordan z Saksonii
Herb dominikanow.png Generał
zakonu dominikanów
Herb dominikanow.png Następca
Jan Niemiec