Benedykt XI
| Benedykt XI Benedictus Undecimus |
|||
| Mikołaj Boccasini Niccolò Boccasini |
|||
| Błogosławiony Kościoła katolickiego Papież |
|||
 |
|||
|
|||
| Data i miejsce urodzenia | 1240 Treviso |
||
| Data i miejsce śmierci | 7 lipca 1304 Perugia |
||
| Generał zakonu dominikanów | |||
| Okres sprawowania | 12 maja 1296 – 14 stycznia 1299 | ||
| Papież | |||
| Okres sprawowania | 1303-1304 | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Śluby zakonne | ok. 1254 | ||
| Nominacja biskupia | 2 marca 1300 | ||
| Kreacja kardynalska | 4 grudnia 1298 Bonifacego VIII |
||
| Kościół tytularny | S. Sabina (25 marca 1299), Ostia e Velletri (2 marca 1300) |
||
| Pontyfikat | 22 października 1303 | ||
| Błogosławiony | |
| Benedykt XI | |
| Data beatyfikacji | 24 kwietnia 1736 przez Klemensa XII |
| Wspomnienie | 7 lipca |
Benedykt XI (łac. Benedictus XI, właśc. Nicollo Boccasini; ur. w 1240 w Treviso, zm. 7 lipca 1304 w Perugii[1]) – włoski dominikanin, błogosławiony Kościoła katolickiego, papież w okresie od 22 października 1303 do 7 lipca 1304[1].
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Urodził się w Treviso, był synem notariusza[2]. W młodym wieku wstąpił do zakonu dominikanów, a następnie został wykładowcą teologii[2].
W roku 1296, ówczesny prowincjał Lombardii został wybrany generałem zakonu[1] i jest jednym z czterech dominikanów, którzy objęli tron w Stolicy Piotrowej.
Szybko zdobył zaufanie papieża Bonifacego VIII, który mianował go kardynałem w 1298 r. i często wysyłał w misje pokojowe i dyplomatyczne do Węgier i Francji[2]. Kiedy wybuchł konflikt Bonifacego z królem Francji Filipem IV Pięknym, stanął po stronie papieża, zarządzając nawet, by żaden z dominikanów nie kwestionował zwierzchności papieża i jego legitymacji do sprawowania władzy w Kościele. Kiedy królewski agent Guillaume de Nogaret wraz z przedstawicielami skłóconej z papieżem rodziny Colonna porwali Bonifacego i uwięzili w Anagni, Mikołaj Boccasini był jednym z dwóch kardynałów, którzy jawnie sprzeciwili się gwałtowi i doprowadzili do uwolnienia papieża.
Po śmierci Bonifacego VIII, która nastąpiła miesiąc później, to właśnie Mikołaj Boccasini zyskał uznanie na konklawe i został jednogłośnie wybrany na nowego papieża, przyjmując imię Benedykta[2]. W konklawe tym nie uczestniczyli jednak ekskomunikowani kardynałowie: Pietro Colonna i Giacomo Colonna[2].
Dążył do załagodzenia sporu z Filipem IV Pięknym i rodziną Colonna, więc zniósł ekskomunikę nałożoną na króla przez Bonifacego VIII (bulla z 25 marca 1304), a także anulował ekskomunikę dwóch kardynałów[2]. Nie mógł jednak darować raptu Wilhelmowi Nogaretowi, którego wyklął 7 czerwca 1304. Wszyscy pozostali Francuzi, zamieszani w zamach na Bonifacego, uzyskali przebaczenie[2]. Miesiąc później, po zjedzeniu świeżych fig zmarł nagle i niespodziewanie w Perugii na dyzenterię[2]. Dało to podstawę do przypuszczeń, że został otruty przez stronników Nogareta, jednak tezę tę należy odrzucić[2]. Kolejni papieże, począwszy od Klemensa V, pozostawali pod przemożnym wpływem króla Francji, a sam Klemens V przeniósł rezydencję papieską do Awinionu, zapoczątkowując w ten sposób tzw. niewolę awiniońską.
Benedykt XI był autorem tomu kazań i komentarzy do Ewangelii wg św. Mateusza, psalmów, Księgi Hioba i Apokalipsy[2]. Był też jedynym papieżem swoich czasów, o którym Dante Alighieri nie wypowiadał żadnych negatywnych sądów (a warto pamiętać, że np. Bonifacego VIII w swej Boskiej Komedii artysta ulokował w ósmym kręgu piekieł, zarezerwowanym dla symonitów).
Został beatyfikowany 24 kwietnia 1736 r. przez papieża Klemensa XII[1].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- BOCCASINI, O.P., Niccolò (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-02-24].
- Pope Benedict XI (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-02-24].
| Poprzednik Bonifacy VIII |
 |
Papież | |
Następca Klemens V |
| Poprzednik Stefan z Besançon |
 |
Generał zakonu dominikanów |
|
Następca Alberto Chiavari |
