Benedykt XI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Benedykt XI
Benedictus Undecimus
Mikołaj Boccasini
Niccolò Boccasini
Błogosławiony Kościoła katolickiego
Papież
Benedykt XI
Herb Benedykt XI Illustra faciem Tuam super servum Tuum
Niech zajaśnieje Twoje oblicze nad Twym sługą
Data i miejsce urodzenia 1240
Treviso
Data i miejsce śmierci 7 lipca 1304
Perugia
Generał zakonu dominikanów
Okres sprawowania 12 maja 1296 – 14 stycznia 1299
Papież
Okres sprawowania 1303-1304
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Śluby zakonne ok. 1254
Nominacja biskupia 2 marca 1300
Kreacja kardynalska 4 grudnia 1298
Bonifacego VIII
Kościół tytularny S. Sabina (25 marca 1299),
Ostia e Velletri (2 marca 1300)
Pontyfikat 22 października 1303
Błogosławiony
Benedykt XI
Data beatyfikacji 24 kwietnia 1736
przez Klemensa XII
Wspomnienie 7 lipca

Benedykt XI (łac. Benedictus XI, właśc. Nicollo Boccasini OP; ur. w 1240 w Treviso, zm. 7 lipca 1304 w Perugii[1]) – włoski dominikanin, błogosławiony Kościoła katolickiego, papież w okresie od 22 października 1303 do 7 lipca 1304[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Treviso, był synem notariusza[2]. W młodym wieku wstąpił do zakonu dominikanów, a następnie został wykładowcą teologii[2].

W roku 1296, ówczesny prowincjał Lombardii został wybrany generałem zakonu[1] i jest jednym z czterech dominikanów, którzy objęli tron w Stolicy Piotrowej.

Szybko zdobył zaufanie papieża Bonifacego VIII, który mianował go kardynałem w 1298 r. i często wysyłał w misje pokojowe i dyplomatyczne do Węgier i Francji[2]. Kiedy wybuchł konflikt Bonifacego z królem Francji Filipem IV Pięknym, stanął po stronie papieża, zarządzając nawet, by żaden z dominikanów nie kwestionował zwierzchności papieża i jego legitymacji do sprawowania władzy w Kościele. Kiedy królewski agent Guillaume de Nogaret wraz z przedstawicielami skłóconej z papieżem rodziny Colonna porwali Bonifacego i uwięzili w Anagni, Mikołaj Boccasini był jednym z dwóch kardynałów, którzy jawnie sprzeciwili się gwałtowi i doprowadzili do uwolnienia papieża.

Po śmierci Bonifacego VIII, która nastąpiła miesiąc później, to właśnie Mikołaj Boccasini zyskał uznanie na konklawe i został jednogłośnie wybrany na nowego papieża, przyjmując imię Benedykta[2]. W konklawe tym nie uczestniczyli jednak ekskomunikowani kardynałowie: Pietro Colonna i Giacomo Colonna[2].

Dążył do załagodzenia sporu z Filipem IV Pięknym i rodziną Colonna, więc zniósł ekskomunikę nałożoną na króla przez Bonifacego VIII (bulla z 25 marca 1304), a także anulował ekskomunikę dwóch kardynałów[2]. Nie mógł jednak darować raptu Wilhelmowi Nogaretowi, którego wyklął 7 czerwca 1304. Wszyscy pozostali Francuzi, zamieszani w zamach na Bonifacego, uzyskali przebaczenie[2]. Miesiąc później, po zjedzeniu świeżych fig zmarł nagle i niespodziewanie w Perugii na dyzenterię[2]. Dało to podstawę do przypuszczeń, że został otruty przez stronników Nogareta, jednak tezę tę należy odrzucić[2]. Kolejni papieże, począwszy od Klemensa V, pozostawali pod przemożnym wpływem króla Francji, a sam Klemens V przeniósł rezydencję papieską do Awinionu, zapoczątkowując w ten sposób tzw. niewolę awiniońską.

Benedykt XI był autorem tomu kazań i komentarzy do Ewangelii wg św. Mateusza, psalmów, Księgi Hioba i Apokalipsy[2]. Był też jedynym papieżem swoich czasów, o którym Dante Alighieri nie wypowiadał żadnych negatywnych sądów (a warto pamiętać, że np. Bonifacego VIII w swej Boskiej Komedii artysta ulokował w ósmym kręgu piekieł, zarezerwowanym dla symonitów).

Został beatyfikowany 24 kwietnia 1736 r. przez papieża Klemensa XII[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 107. ISBN 83-7006-437-X.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 294-296. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Bonifacy VIII
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Klemens V
Poprzednik
Stefan z Besançon
Herb dominikanow.png Generał
zakonu dominikanów
Herb dominikanow.png Następca
Alberto Chiavari