Reprezentacja Białorusi w hokeju na lodzie mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Reprezentacja Białorusi w hokeju na lodzie mężczyzn
Reprezentacja Białorusi w hokeju na lodzie mężczyzn
Przydomek Żubry
Skrót IIHF BLR
Federacja Федэрацыя хакея Рэспублікі Беларусь (Federacja Hokeja Republiki Białorusi, FHRB)
Prezes Uładzimir Nawumau
Menedżer generalny Rosja Władimir Safonow[1][2]
Trener Rosja Władimir Krikunow
Asystent trenera Białoruś Eduard Zankawiec
Białoruś Oleh Mikulczyk
Kanada Todd Christopher Woodcroft
Rok założenia 1992
Najwięcej meczów Alaksandr Makricki (152)
Najwięcej goli Andrej Skabiełka (105)
Najwięcej punktów Andrej Skabiełka (114)
Mistrzostwa Świata bez medali
Igrzyska Olimpijskie bez medali
Strój hokejowy
Kit body belarus blank.png
Stroje
domowe
Kit body belarus blank.png
Stroje
wyjazdowe
Pierwszy mecz
 Ukraina 4-1 Białoruś Białoruś
(7 listopada 1992)
Najwyższe zwycięstwo
Białoruś Białoruś 22-1 Litwa 
(30 sierpnia 1996)
Najwyższa porażka
 Kanada 11-2 Białoruś Białoruś
(19 marca 1998)
 Finlandia 11-2 Białoruś Białoruś
(7 kwietnia 1997)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Reprezentacja Białorusi w hokeju na lodzie mężczyzn – kadra Białorusi w hokeju na lodzie mężczyzn.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze oficjalne spotkanie reprezentacja Białorusi rozegrała 7 listopada 1992 w eliminacjach do mistrzostw świata z drużyną Ukrainy (1:4). W meczu tym wystąpili m.in. Aleksandr Aleksiejew, Juryj Fajkou, Leonid Fatikow, Andrej Koszkin - zawodnicy występujący w polskiej lidze (w klubach STS Autosan Sanok i Podhale Nowy Targ) oraz Eduard Zankawiec[3], Aleh Chmyl[4]..

Mimo wielu występów na międzynarodowych imprezach Białorusini nie zdobyli dotąd żadnych medali. Największym sukcesem reprezentacji Białorusi było zajęcie 4. miejsca na igrzyskach w 2002 roku.

Od 10 lutego 2012 dla zawodników reprezentacji Białorusi jest zastrzeżony numer 24, z którym występował Rusłan Salej celem jego upamiętnienia[5].

Po raz pierwszy Białoruś była gospodarzem turnieju mistrzostw świata w 2014.

Szkoleniowcy[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości asystentami w sztabie kadry byli także m.in. Władimir Mielenczuk (1997), Alaksandr Szumidub (2003), Andrej Husau (2009, 2010, 2011), Alaksandr Haurylonak (2010), Aleksandr Aleksiejew (2011). Do listopada 2012 selekcjonerem kadry był Fin, [6][7]. Jego następcą został Andrej Skabiełka[8], który sprawował tę funkcję do maja 2013[9]. Asystentami trenera są Alaksandr Andryjeuski (2011, 2012, 2013) i Alaksiej Szczebłanau (2013[10]). W czerwcu 2013 selekcjonerem po raz drugi został Kanadyjczyk Glen Hanlon[11]. Jego asystentami zostali Eduard Zankawiec, Todd Christopher Woodcroft i Oleh Mikulczyk[12]. W 2014 selekcjonerem był ponownie Hanlon, a we wrześniu 2014 zastąpił go drugi raz w karierze Władimir Krikunow[13][14].

Udział w igrzyskach olimpijskich[edytuj | edytuj kod]

  • 1994 – bez występu
  • 1998 – 7. miejsce
  • 2002 – 4. miejsce
  • 2006 – bez występu
  • 2010 – 9. miejsce

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1994 – 22. miejsce (2. miejsce w Grupie C)
  • 1995 – 21. miejsce (1. miejsce w Grupie C: awans)
  • 1996 – 15. miejsce (3. miejsce w Grupie B)
  • 1997 – 13. miejsce (1. miejsce w Grupie B: awans)
  • 1998 – 8. miejsce
  • 1999 – 9. miejsce
  • 2000 – 9. miejsce
  • 2001 – 14. miejsce: spadek
  • 2002 – 17. miejsce (1. miejsce w grupie A I dywizji: awans)
  • 2003 – 14. miejsce: spadek
  • 2004 – 18. miejsce (1. miejsce w grupie A I dywizji: awans)
  • 2005 – 10. miejsce
  • 2006 – 6. miejsce
  • 2007 – 11. miejsce
  • 2008 – 9. miejsce
  • 2009 – 8. miejsce
  • 2010 – 10. miejsce
  • 2011 – 14. miejsce
  • 2012 – 14. miejsce
  • 2013 – 14. miejsce
  • 2014 – 7. miejsce (gospodarz)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]