Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2004
|
|||
|
|||
| Miejsce finału | Praga (Czechy) | ||
| Podium | |||
| Pierwsze miejsce |  Kanada |
||
| Drugie miejsce |  Szwecja |
||
| Trzecie miejsce |  Stany Zjednoczone |
||
| Nagrody indywidualne | |||
| MVP | Dany Heatley |
||
| Król strzelców | Dany Heatley (8 bramek) |
||
68. Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2004 organizowane przez IIHF odbyły się po raz pierwszy w niepodległych Czechach. Miasta goszczące najlepsze drużyny świata to: Praga oraz Ostrawa. Turniej elity odbywa się w dniach 24 kwietnia - 9 maja.
Oto miejsca rozgrywek pozostałych turniejów:
- I Dywizja: Oslo (Norwegia), Gdańsk (Polska)
- II Dywizja: Jaca (Hiszpania), Elektreny (Litwa)
- III Dywizja: Reykjavík (Islandia)
Spis treści |
Elita[edytuj]
| Lp. | Drużyna |
|---|---|
 |
Kanada |
 |
Szwecja |
 |
Stany Zjednoczone |
| 4 |  Słowacja |
| 5 |  Czechy |
| 6 |  Finlandia |
| 7 |  Łotwa |
| 8 |  Szwajcaria |
| 9 |  Niemcy |
| 10 |  Rosja |
| 11 |  Austria |
| 12 |  Dania |
| 13 |  Kazachstan |
| 14 |  Ukraina |
| 15 |  Japonia |
| 16 |  Francja |
W mistrzostwach elity uczestniczyło najlepszych 16 drużyn na świecie. System rozgrywania meczów był inny niż w niższych dywizjach. Najpierw odbywały się dwie fazy grupowe, a potem systemem pucharowym 8 drużyn walczyło o mistrzostwo. Najgorsze drużyny w pierwszej fazie grupowej zagrały między sobą systemem każdy z każdym. Dwie ostatnie drużyny spadły do pierwszej dywizji. Mecze zostały rozegrane w Czechach po raz pierwszy w historii jako niepodległy kraj, zaś licząc turnieje rozegrane w Czechosłowacji po raz dziewiąty. Ostatni turniej mistrzowski odbył się tu w 1992 roku.
Hale w których odbyły się zawody to:
Sazka Arena (o pojemności 17 360 miejsc)
ČEZ Aréna (o pojemności 9 568 miejsc)
Zawody odbyły się w dniach 24 kwietnia - 9 maja 2004 roku. Pierwszy mecz odbył się o 12:15 czasu środkowoeuropejskiego. W Pradze odbył się mecz Francji oraz Austrii. Pierwszą bramkę w turnieju zdobył Austriak Dieter Kalt był to jednocześnie najszybciej zdobyta bramka na tych mistrzostwach. Krążek znalazł się w bramce w dziewiątej sekundzie meczu.
Królem strzelców został Kanadyjczyk Dany Heatley, zdobywca 8 bramek. Zawodnik ten był również najskuteczniejszy w punktacji kanadyjskiej, w której uzbierał łącznie 11 punktów (8 bramek i 3 asysty). Do szóstki gwiazd zaliczono: bramkarza reprezentacji Szwecji Henrika Lundqvista, obrońców: Słowaka Zdeno Chárę i Szweda Dicka Tärnströma oraz napastników: Fina Ville Peltonena, Kanadyjczyka Dany'ego Heatley oraz Czecha Jaromíra Jágra. MVP turnieju został wybrany Dany Heatley.
- Statystyki
- Klasyfikacja strzelców:
Dany Heatley - 8 goli - Klasyfikacja asystentów:
Radek Dvořák - 7 asyst - Klasyfikacja kanadyjska: Dany Heatley - 11 punktów
- Klasyfikacja +/-:
Niclas Havelid - +10 - Klasyfikacja skuteczności interwencji bramkarzy:
Ján Lašák - 95,38% - Klasyfikacja średniej goli straconych na mecz bramkarzy: Ján Lašák - 1,00
Dyrektoriat turnieju wybrał trójkę najlepszych zawodników, po jednej na każdej pozycji:
- Bramkarz:
Ty Conklin - Obrońca: Dick Tärnström
- Napastnik: Dany Heatley
- Najbardziej Wartościowy Zawodnik (MVP): Dany Heatley
Skład gwiazd wybrany przez dziennikarzy:
- Bramkarz: Henrik Lundqvist
- Obrońcy: Zdeno Chára, Dick Tärnström
- Napastnicy:
Ville Peltonen, Dany Heatley, Jaromír Jágr
Pierwsza dywizja[edytuj]
W mistrzostwach pierwszej dywizji uczestniczyło 12 zespołów, które zostały podzielone na dwie grupy po 6 zespołów. Rozegrały one mecze systemem każdy z każdym. Zwycięzcy turniejów awansowali do mistrzostw świata elity w 2005 roku, zaś najsłabsze drużyny spadły do drugiej dywizji.
Turnieje I Dywizji zostały rozegrane w dniach 12-18 kwietnia i rozgrywane były w:
Grupa A – Oslo (Norwegia)
Grupa B – Gdańsk (Polska)
- Statystyki Grupy B
Dyrektoriat turnieju wybrał trójkę najlepszych zawodników, po jednej na każdej pozycji:
- Klasyfikacja strzelców:
Andrei Makrov - 8 goli - Klasyfikacja asystentów:
Dejan Kontrec - 8 asyst - Klasyfikacja kanadyjska: Andrei Makrov - 11 punktów
- Klasyfikacja +/-: Mitja Robar - +14
- Klasyfikacja skuteczności interwencji bramkarzy: Robert Kristan - 95,24%
- Klasyfikacja średniej goli straconych na mecz bramkarzy:
Günther Hell - 0,96
|
||||||||||||||
Druga dywizja[edytuj]
Grupa B
| Lp. | Drużyna |
|---|---|
| 1 |  Litwa |
| 2 |  Serbia i Czarnogóra |
| 3 |  Korea Północna |
| 4 |  Bułgaria |
| 5 |  Nowa Zelandia |
| 6 |  RPA |
W mistrzostwach pierwszej dywizji uczestniczyło 12 zespołów, które zostały podzielone na dwie grupy po 6 zespołów. Rozegrały one mecze systemem każdy z każdym. Zwycięzcy turniejów awansowali do mistrzostw świata pierwszej dywizji w 2005 roku, zaś najsłabsze drużyny spadły do drugiej dywizji.
Turnieje II Dywizji zostały rozegrane w dniach 12-18 kwietnia i rozgrywane były w:
Grupa A – Jaca (Hiszpania)
Grupa B – Elektreny (Litwa)
Trzecia dywizja[edytuj]
W tej części mistrzostw uczestniczyło 5 drużyn, które rozegrały mecze w jednej grupie systemem każdy z każdym. Najlepsze dwa zespoły awansowały do drugiej dywizji. Gospodarzem turnieju była stolicy Islandii - Reykjavík.
Po raz pierwszy w historii reprezentacje Irlandii oraz Armenii uczestniczyły w mistrzostwach świata.
