Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2004

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ice hockey pictogram.svg Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie
Gtk-go-back-ltr.svg 2003 2005 Gtk-go-forward-ltr.svg
Miejsce finału Praga (Czechy)
Podium
Pierwsze miejsce  Kanada
Drugie miejsce  Szwecja
Trzecie miejsce  Stany Zjednoczone
Nagrody indywidualne
MVP Kanada Dany Heatley
Król strzelców Kanada Dany Heatley
(8 bramek)

68. Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2004 organizowane przez IIHF odbyły się po raz pierwszy w niepodległych Czechach. Miasta goszczące najlepsze drużyny świata to: Praga oraz Ostrawa. Turniej elity odbył się w dniach 24 kwietnia - 9 maja.

Oto miejsca rozgrywek pozostałych turniejów:

Elita[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
Gold medal icon.svg  Kanada
Silver medal icon.svg  Szwecja
Bronze medal icon.svg  Stany Zjednoczone
4  Słowacja
5  Czechy
6  Finlandia
7  Łotwa
8  Szwajcaria
9  Niemcy
10  Rosja
11  Austria
12  Dania
13  Kazachstan
14  Ukraina
15  Japonia
16  Francja
Sazka Arena

W mistrzostwach elity uczestniczyło najlepszych 16 drużyn na świecie. System rozgrywania meczów był inny niż w niższych dywizjach. Najpierw odbywały się dwie fazy grupowe, a potem systemem pucharowym 8 drużyn walczyło o mistrzostwo. Najgorsze drużyny w pierwszej fazie grupowej zagrały między sobą systemem każdy z każdym. Dwie ostatnie drużyny spadły do pierwszej dywizji. Mecze zostały rozegrane w Czechach po raz pierwszy w historii jako niepodległy kraj, zaś licząc turnieje rozegrane w Czechosłowacji po raz dziewiąty. Ostatni turniej mistrzowski odbył się tu w 1992 roku.

Hale w których odbyły się zawody to:
Sazka Arena (o pojemności 17 360 miejsc)
ČEZ Aréna (o pojemności 9 568 miejsc)

Zawody odbyły się w dniach 24 kwietnia - 9 maja 2004 roku. Pierwszy mecz odbył się o 12:15 czasu środkowoeuropejskiego. W Pradze odbył się mecz Francji oraz Austrii. Pierwszą bramkę w turnieju zdobył Austriak Dieter Kalt był to jednocześnie najszybciej zdobyta bramka na tych mistrzostwach. Krążek znalazł się w bramce w dziewiątej sekundzie meczu.

Królem strzelców został Kanadyjczyk Dany Heatley, zdobywca 8 bramek. Zawodnik ten był również najskuteczniejszy w punktacji kanadyjskiej, w której uzbierał łącznie 11 punktów (8 bramek i 3 asysty). Do szóstki gwiazd zaliczono: bramkarza reprezentacji Szwecji Henrika Lundqvista, obrońców: Słowaka Zdeno Chárę i Szweda Dicka Tärnströma oraz napastników: Fina Ville Peltonena, Kanadyjczyka Dany'ego Heatley oraz Czecha Jaromíra Jágra. MVP turnieju został wybrany Dany Heatley.

Statystyki

Dyrektoriat turnieju wybrał trójkę najlepszych zawodników, po jednej na każdej pozycji:

Skład gwiazd wybrany przez dziennikarzy:

Pierwsza dywizja[edytuj | edytuj kod]

Grupa A

Lp. Drużyna
1  Białoruś
2  Norwegia
3  Holandia
4  Węgry
5  Wielka Brytania
6  Belgia

Grupa B

Lp. Drużyna
1  Słowenia
2  Włochy
3  Polska
4  Estonia
5  Rumunia
6  Korea Południowa

W mistrzostwach pierwszej dywizji uczestniczyło 12 zespołów, które zostały podzielone na dwie grupy po 6 zespołów. Rozegrały one mecze systemem każdy z każdym. Zwycięzcy turniejów awansowali do mistrzostw świata elity w 2005 roku, zaś najsłabsze drużyny spadły do drugiej dywizji.

Turnieje I Dywizji zostały rozegrane w dniach 12-18 kwietnia i rozgrywane były w:
Grupa A – Oslo (Norwegia)
Grupa B – Gdańsk (Polska)

Statystyki Grupy B

Dyrektoriat turnieju wybrał trójkę najlepszych zawodników, po jednej na każdej pozycji:

Druga dywizja[edytuj | edytuj kod]

Grupa A

Lp. Drużyna
1  Chiny
2  Chorwacja
3  Australia
4  Hiszpania
5  Izrael
6  Luksemburg

Grupa B

Lp. Drużyna
1  Litwa
2  Serbia i Czarnogóra
3  Korea Północna
4  Bułgaria
5  Nowa Zelandia
6 Republika Południowej Afryki RPA

W mistrzostwach pierwszej dywizji uczestniczyło 12 zespołów, które zostały podzielone na dwie grupy po 6 zespołów. Rozegrały one mecze systemem każdy z każdym. Zwycięzcy turniejów awansowali do mistrzostw świata pierwszej dywizji w 2005 roku, zaś najsłabsze drużyny spadły do drugiej dywizji.

Turnieje II Dywizji zostały rozegrane w dniach 12-18 kwietnia i rozgrywane były w:
Grupa A – Jaca (Hiszpania)
Grupa B – Elektreny (Litwa)

Trzecia dywizja[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
1  Islandia
2  Turcja
3  Meksyk
4  Irlandia
5  Armenia

W tej części mistrzostw uczestniczyło 5 drużyn, które rozegrały mecze w jednej grupie systemem każdy z każdym. Najlepsze dwa zespoły awansowały do drugiej dywizji. Gospodarzem turnieju była stolicy Islandii - Reykjavík.

Po raz pierwszy w historii reprezentacje Irlandii oraz Armenii uczestniczyły w mistrzostwach świata.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]