STS Siedow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Siedow
Siedow
Bandera  Rosja
Znak wywoławczy Q L J M (1921)
D O F N (1936)
U E L O (1946)
Port macierzysty Murmańsk
Ex Magdalene Vinnen II
Kommodore Johnsen
Data budowy 1920-1921
Data wodowania 23 marca 1921
Stocznia Friedrich Krupp A. G. Germania Werft w Kilonii
Armator Wyższa Techniczna Szkoła Morska w Kaliningradzie
Materiał stal
Typ ożaglowania 4-masztowy bark
Powierzchnia ożaglowania 4192 m²
Liczba żagli 33
Liczba masztów 4
Wysokość maks. masztów (H) 58 m
Długość całkowita (L) 117,5 (116,7) m
Długość kadłuba 109 m
Długość po pokładzie 100 m
Długość linii wodnej 97,5 m
Szerokość (B) 14,70 m
Zanurzenie (D) 6,5 (7,40) m
Pojemność 3709
Wyporność 7381 t
Prędkość maks. 18 (8,3 (silnik)) w
Napęd pomocniczy Diesel 1180
Załoga 224
*stała: 60
*kadeci: 164
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS Siedow (ros. Седов) – największy żaglowiec szkolny świata, czteromasztowy bark, jeden z ostatnich windjammerów. Przez wiele lat był największym żaglowcem w ogóle, lecz oddał pierwszeństwo wycieczkowemu Royal Clipper.

Historia i rejsy[edytuj | edytuj kod]

Żaglowiec został zbudowany w 1921 r. w stoczni Krupp Germania-Werft w Kilonii dla towarzystwa żeglugowego F. A. Vinnen (kapitan ż. w. Lorenz Peters (1921-1936)). Otrzymał wówczas nazwę Magdalene Vinnen II (pierwszy Magdalene Vinnen I, ex Dunstaffnage, był również czteromasztowym barkiem). Oprócz zadań szkoleniowych, pływał jako żaglowiec towarowy, wożąc saletrę z Chile. W 1936 zmienił armatora na Norddeutscher Lloyd i nazwę na Kommodore Johnsen, dalej służąc jako żaglowiec towarowy.

Osobą, która doradziła władzom NDL-u, by zakupiły właśnie Magdalene Vinnen II, był kapitan ż. w. Otto Lehmberg, podówczas jeden z etatowych kapitanów NDL-u. Wcześniej dokonał on inspekcji barku L'Avenir, odradzając władzom NDL-u jego zakup. Statek ten – ostatni żaglowiec, jaki zbudowała stocznia Rickmersa – został następnie zakupiony przez hamburski HAPAG i – po zmianie nazwy na Admiral Karpfanger – zatrudniony w charakterze jednostki szkoleniowej. Nie powrócił z pierwszego rejsu, przepadając "mit Mann und Maus" w rejonie Przylądka Horn w 1938 roku.

Podczas jednego z pierwszych rejsów w charakterze szkolnego statku NDL-u Kommodore Johnsen, dowodzony przez kapitana Ottona Lehmberga, omal nie przewrócił się w silnym sztormie na Atlantyku. Wracał wówczas z ładunkiem jęczmienia z Argentyny do Europy; ładunek przemieścił się w ładowni, powodując niebezpieczny przechył. Załoga rozpoczęła trymowanie statku własnymi siłami i wezwała pomoc. Jednym ze statków, który odpowiedział na wezwanie, był norweski zbiornikowiec Winkler (kpt. Gaaso). Dowódca tego statku w pomysłowy sposób określił pozycję wzywającego pomocy Johnsena (wykreślił namiary z kilku statków na sygnał emitowany przez niemiecki bark – linie przecięły się idealnie w jednym punkcie), a następnie ruszył na pomoc i na miejscu wylał do morza nieco przewożonego oleju, co złagodziło falę i pozwoliło marynarzom z Johnsena dokończyć trymowanie ładunku i uratować nie tylko własne życie, ale i sam statek. Opowiada o tym sam kapitan Lehmberg w swoich wspomnieniach (50 Jahre Seemannsleben), zawartych m.in. w wydanej w końcu lat 50. XX w. książce 'Das große Buch der Seefahrt'.

Siedow w 1955/56 r.

Po II wojnie światowej został przyznany ZSRR jako część reparacji wojennych i przemianowany na Siedow, na cześć rosyjskiego polarnika Georgija Siedowa (1877-1914)[1]. Pierwszy rejs pod nową banderą "Siedow" odbył w 1952 roku jako szkolny statek Marynarki Wojennej ZSRR. Później był statkiem szkolnym Ministerstwa Rybołówstwa. W 1957 r. prowadził badania hydrograficzne na Atlantyku, pełniąc funkcję statku oceanograficznego Akademii Nauk. W latach 1975–1981 stacjonował w Kronsztadzie.

Po remoncie w 1981 r. powrócił do aktywnego pływania. W 1982 r. po raz pierwszy w swej historii przybył do Szczecina. Od 1986 r. uczestniczył w regatach Operacji Żagiel (Cutty Sark Tall Ship Races). Od 1991 roku armatorem był Uniwersytet Techniczny w Murmańsku, a obecnie Wyższa Szkoła Morska w Kaliningradzie. W 2007 r. gościł w Szczecinie na finale The Tall Ships' Races 2007 (Operacja Żagiel).

Do czasu (początek lat 90.) zwodowania ogromnych pasażerskich wycieczkowców żaglowych (Star Clipper) pozostawał największym żaglowcem na świecie.

Kapitanowie jednostki
Lp. Kapitan Bandera Lata
I Lorenz Peters Niemcy III Rzesza 1921 – 1936
II Otto Lehmberg  III Rzesza 1936 – 1937
III Gottfried Clausen  III Rzesza 1937 – 1945
IV -  ZSRR 1946 – 1954
V Piotr Sergejevich Mitrofanov  ZSRR 1954 – 1966
VI Miturich  ZSRR 1966 – 1968
VII Piotr S. Mitrofanov  ZSRR 1968 – 1975
VIII W. T. Royev  ZSRR 1975 – 1981
IX Aleksej Perevozchikov  ZSRR 1981 – 1984
X -  ZSRR 1984 – 1986
XI Aleksej Perevozchikov  ZSRR 1986 – 1993
XII • XIII Aleksej Perevozchikov • Victor Mishenev  Rosja 1993 – 1997
XIV • XV Victor Mishenev • Dimitry Polyakov  Rosja 1997 – teraz

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Aleksandra Zaprutko, Wyprawa na biegun, której nie było, "Ciekawostki historyczne", 15 stycznia 2011 (dostęp 18 stycznia 2010).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons