Serce Maryi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny
Niepokalane Serce Maryi
(mal. Leopold Kupelwieser)
Niepokalane Serce Maryi
(mal. Johann Burgauner (1849))

Serce Maryi (Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny, Najświętsze Serce Maryi, Niepokalane Serce Maryi, Najsłodsze Serce Maryi, Najczystsze Serce Maryi) – mistyczna skarbnica, (obiekt) kultu religijnego w Kościele katolickim, cześć oddawana sercu Marii z Nazaretu, Matce Jezusa Chrystusa, jako symbolowi matczynej miłości do każdego człowieka[1].

Historia kultu[edytuj | edytuj kod]

O Sercu Maryi jako pierwszy pisze św. Łukasz dwukrotnie w roz. 2 swojej Ewangelii, po raz pierwszy w scenie odwiedzin żłóbka narodzonego Jezusa przez pasterzy, gdy pisze:

Quote-alpha.png
Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. (Łk 2, 19)

, oraz w scenie powrotu dwunastoletniego Jezusa z Jerozolimy do Nazaretu, gdy pisze[2]:

Quote-alpha.png
Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu. (Łk 2, 51)

Sceny te były inspiracją w późniejszych wiekach, szczególnie w XII, kiedy wielu świętych: św. Anzelm czy św. Bernard z Clairvaux, a później inni, zwrócili uwagę na Serce Maryi, czcząc je w swoich modlitwach. Kult Serca Maryi rozwijał się równolegle z rozwojem kultu do Najświętszego Serca Pana Jezusa[2]. Przyczynił się do niego św. Jan Eudes wysławiając Serce Maryi jako: Najświętsze Serce Maryi lub Najsłodsze Serce Maryi. Odtąd na obrazach zaczęły się pojawiać na postaciach Maryi i Jezusa wizerunki ich Serc. Ogromną rolę w kulcie Serca Maryi odegrały jej objawienia, szczególnie w 1830 św. Katarzynie Labouré, w Paryżu, gdzie na rewersie objawionego Cudownego Medalika widnieje m.in. Serce Maryi[2].

Do rozpowszechnienia na szerszą skalę kultu Serca Maryi przyczynił się proboszcz paryskiego kościoła Matki Bożej Zwycięskiej ks. Geretes, zakładając w 1836 specjalne Bractwo[2]. W XIX wieku rozpowszechniło się nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi, a w 1854 papież Pius IX ogłosił dogmat o Niepokalanym Poczęciu Maryi[2]. Duże znaczenie w propagowaniu i rozwoju kultu Niepokalanego Serca Maryi miały objawienia w Fatimie z 1917, gdzie Maryja zaleciła wynagradzanie za grzechy świata, poprzez przyjmowanie Komunii świętej wynagradzającej i odprawianie nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca do jej Niepokalanego Serca[3].

31 października 1942 papież Pius XII poświęcił świat Niepokalanemu Sercu Maryi[4], a dwa lata później 4 maja 1944 wprowadził Święto Niepokalanego Serca Maryi w całym Kościele. Do reformy II Soboru Watykańskiego obchodzono je 22 sierpnia, na zakończenie oktawy Wniebowzięcia NMP[3], a obecnie jest to sobota po Uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego[2].

Po Piusie XII, wielu papieży poświęciło świat i ludzkość Niepokalanemu Sercu Maryi, uczyniło to również duchowieństwo i wierni w niektórych krajach, m.in. w Polsce. 8 września 1946 Prymas Polski August Hlond poświęcił naszą ojczyznę na Jasnej Górze Niepokalanemu Sercu Maryi przed Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej[5][2].

Formy kultu[edytuj | edytuj kod]

Kult Serca Maryi przejawia się w:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Niepokalane Serce Maryi, czyli rozmyślania na miesiąc Maryi. (pol.). Msza.net. [dostęp 2015-03-10].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny. (Czytelnia). (pol.). Brewiarz.pl. [dostęp 2015-03-10].
  3. 3,0 3,1 Kult Niepokalanego Serca Maryi istotną częścią Orędzia Fatimskiego. (pol.). Pch24.pl, 2014-05-12. [dostęp 2015-03-10].
  4. Pius XII: Akt poświęcenia całego świata Niepokalanemu Sercu Maryi. (pol.). Duchprawdy.com, 1942-10-31. [dostęp 2015-03-12].
  5. Oddani Niepokalanemu Sercu Maryi. (pol.). Jasnagora.com, 2011-09-09. [dostęp 2015-03-12].
  6. Wspomnienie Niepokalanego Serca Maryi. (pol.). Opoka.org.pl. [dostęp 2015-03-10].
  7. Litania do Niepokalanego Serca Maryi. (pol.). Apostol.pl. [dostęp 2015-03-10].
  8. Nowenna do Niepokalanego Serca Maryi. (pol.). Maryjni.pl, 2011-04-17. [dostęp 2015-03-10].