Serce Jezusa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Najświętsze Serce Jezusa
(Pompeo Batoni, 1767)
Serce Jezusa
(Gabriel Wüger/Lukas Steiner)

Serce Jezusa (Najświętsze Serce Pana Jezusa, Serce Jezusowe, Serce Boże, Boskie Serce) – obiekt kultu w katolicyzmie, cześć oddawana Sercu Jezusa Chrystusa jako symbolowi Bożej Miłości do człowieka.

Historia kultu[edytuj | edytuj kod]

Tajemnica Serca Jezusa bierze swój początek z nauki Jezusa płynącej m.in. z przypowieści[1], a przekazanych nam za pośrednictwem Ewangelii. Szczególnymi momentami inspirującymi ten kult była scena Ostatniej Wieczerzy, w której jeden z apostołów, św. Jan skłonił swoją głowę ku Bożemu Sercu (J 13, 23), a następnie po śmierci na Krzyżu przebicie włócznią Bożego Serca przez jednego z żołnierzy (J 19, 34).

Kult Bożego Serca rozwijał się od samego początku chrześcijaństwa, jego pierwszymi czcicielami byli Maryja i apostołowie[2], później w XIII wieku wielu świętych: św. Bonawentura, św. Mechtylda czy św. Gertruda Wielka[1]. Gdy w XVII wieku Kościół katolicki chciał się przeciwstawić poglądom jansenistów, zaczął powoływać się na miłość Jezusa do ludzi[1], tak silnie wpisaną w tajemnicę Bożego Serca. Szczególnymi postaciami związanymi z tym kultem są św. Jan Eudes oraz św. Małgorzata Maria Alacoque, oboje żyjący w epoce baroku, w XVII wieku[3]. Prekursorem kultu w Europie był jednak – wcześniej od nich działający – polski jezuita Kasper Drużbicki, autor łacińskiego traktatu Meta cordium cor Iesu.

W latach 1673-1675 św. Małgorzacie kilkukrotnie ukazywał się Chrystus z Sercem na piersiach przebitym i opasanym cierniową koroną, z którego wytryskują płomienie miłości, a w ich centrum jest krzyż. Podczas objawień Chrystus zapewnił ją o nieskończonym Miłosierdziu dla ludzi. Żądał ustanowienia święta ku czci Jego Serca w pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała oraz odprawiania specjalnego nabożeństwa. Wierni, którzy będą oddawać cześć Boskiemu Sercu, obiecał wiele łask (tzw. obietnice Serca Jezusowego).

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, przypadająca w pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała, została ustanowiona przez papieża Klemensa XIII w roku 1765, wówczas tylko dla zakonu wizytek, do którego należała św. Małgorzata Maria. Uroczystość tę rozszerzył na cały kościół dopiero papież Pius IX w 1856 r. W 1889 roku papież Leon XIII poświęcił Bożemu Sercu cały rodzaj ludzki.

Święto szczególnie obchodzone jest w Kościele rzymskokatolickim, mariawityzmie oraz u tradycjonalistów katolickich.

Wzrusza mnie kontemplowanie cudu Boga, który kocha sercem człowieka[4].

Św. Josemaria Escriva

Formy kultu[edytuj | edytuj kod]

W katolicyzmie kult Serca Jezusowego przejawia się:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Daniel Rops: Dzieje Chrystusa. Instytut wydawniczy PAX. Warszawa 1987. Wyd. VI. ISBN 83-211-0691-9, s. 191-194 (Ziarno w ziemi: Przypowieści), s. 250-256 (Serce Boga)
  2. Historia Kultu Najświętszego Serca Jezusowego.
  3. Św. Jan Eudes i św. Małgorzata Maria Alacoque. [dostęp 17 czerwca 2009].
  4. To Chrystus przechodzi, s. 108. http://www.pismaescrivy.org/book/5/_c11
  5. PIEŚNI O SERCU JEZUSA [1]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]