Siemion Arałow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Siemion Iwanowicz Arałow (Семён Ива́нович Ара́лов; ur. 18 grudnia 1880 w Moskwie, zm. 22 maja 1969 w Moskwie) − pułkownik, pierwszy szef radzieckiego wywiadu wojskowego GRU (Gławnoje Razwiedywatielnoje Uprawlenie) w latach 1918-1919, starszy oficer wywiadu wojskowego.

Urodził się w bogatej rodzinie kupieckiej. Karierę wojskową rozpoczął w 1905 roku, wstępując do armii rosyjskiej. W latach 1914-1917 służył w wywiadzie armii rosyjskiej w stopniu sztabskapitana. Uczestniczył w rewolucji 1917 roku, popierając bolszewików. Następnie po rewolucji brał czynny udział w tworzeniu Czeki. W 1918 roku wstąpił do partii bolszewickiej, szybko awansując. Wkrótce został mianowany szefem nowo utworzonego wywiadu wojskowego GRU. W lipcu 1920 roku przeszedł na stanowisko szefa wywiadu 12 Armii, następnie 14 Armii. Później mianowany szefem wywiadu frontu południowo-zachodniego. Uczestniczył w rozmowach z delegacją polską na temat zawieszenia broni w październiku 1920 roku. Od 1921 roku Arałow był zastępcą szefa wywiadu wojskowego, pracował pod przykrywką dyplomatyczną m.in. w Turcji, na Litwie i Łotwie. Następnie powierzono mu założenie biur (rezydentów) wywiadu wojskowego GRU w Stanach Zjednoczonych, Niemczech i Japonii. W czasie czystek został w roku 1937 usunięty ze wszystkich stanowisk wojskowych. Aresztowany w 1938 roku, spędził 3 lata w więzieniu. W czasie II wojny światowej został mianowany ponownie pułkownikiem i otrzymał przydział w wywiadzie wojskowym GRU. Aresztowany znów w 1946 roku, spędził 10 lat w łagrze. Po zwolnieniu otrzymał propozycję objęcia stanowiska zastępcy szefa GRU. W 1957 roku ponownie usunięty z GRU i zwolniony z wojska, tym razem przez Nikitę Chruszczowa. Resztę życia spędził spokojnie, pisząc wspomnienia o wojnie domowej. Zmarł w 1969 roku.