Synogarlica popielata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Synogarlica popielata
Streptopelia capicola[1]
(Sundevall, 1857)
Synogarlica popielata
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd gołębiowe
Rodzina gołębiowate
Rodzaj Streptopelia
Gatunek synogarlica popielata
Synonimy
  • Columbam vinaceam var. capicolam Sundevall, 1857[2]
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Synogarlica popielata (Streptopelia capicola) – gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae), wyglądem przypominający sierpówkę. Zamieszkuje wszelkie środowiska: lasy, sawannę, pola i parki południowej Afryki. Żywi się nasionami, owocami, liśćmi i bezkręgowcami. Jest gatunkiem bardzo pospolitym.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków synogarlicy popielatej[4]:

  • Streptopelia capicola capicola (Sundevall, 1857)
  • Streptopelia capicola electa (Madarász, 1913)
  • Streptopelia capicola somalica (Erlanger, 1905)
  • Streptopelia capicola tropica (Reichenow, 1902)
  • Streptopelia capicola onguati Macdonald, 1957
  • Streptopelia capicola damarensis (Hartlaub & Finsch, 1870)

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Synogarlice popielate zamieszkują tereny od Etiopii na południe przez Tanzanię, RPA, Zambię i Angolę do południowej Afryki. Są bardzo pospolite i występują we wszelkiego rodzaju środowiskach: w lasach, buszu, na sawannie, terenach rolniczych, w parkach i ogrodach podmiejskich.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Synogarlica popielata jest niedużym gołębiem, zwykle osiąga około 27 cm długości i masę ciała do 147,5g. Upierzenie jest ciemnobeżowe z ciemniejszym wierzchem ciała, niebieskoszarą krawędzią skrzydła i czarnymi lotkami pierwszego rzędu. Z tyłu szyi znajduje się charakterystyczna czarna półobróżka. Samce są podobne do samic, lecz mogą być nieco większe.

Gołębie te żyją zwykle samotnie lub w parach, choć mogą tworzą większe stada w pobliżu źródeł pożywienia i wody.

Ich śpiew to zwykle monotonne i wysokie "Cuuka-luu", które powtarzają dziesięć do trzydziestu razy. Drugi z wydawanych dźwięków to szybkie brzmiące jak śmiech „hu-hu-hu”.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Żeruje zwykle na ziemi. Żywi się głównie nasionami, dietę uzupełniają owocami, nektarem, liśćmi i owadami. Wśród zaobserwowanego pokarmu można wyróżnić takie gatunki jak: Nasiona: traw, sorgo, kukurydzy, owsa, łubinu, wiązu, akacji, wilczomleczu, sosny, dębu szypułkowego, eukaliptusa. Owoce: sumaka, lantany. Liście: mesems. Nektar: aloesu. Bezkręgowce: dżdżownice, termity, mrówki, mszyce, szarańczowate.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Jest to jeden z najbardziej płodnych ptaków Afryki. Sezon lęgowy trwa u nich cały rok, jedynie w miejscach występowania pór deszczowych przypada on na okres sierpień-listopad. Gniazdo z gałązek, liści i korzeni zwykle buduje samica. Większość prac wykonuje we wczesnych godzinach porannych i zajmuje jej to od 3 do 8 dni. Zwykle buduje własne gniazdo, jednak mogą one również korzystać z gniazd z zeszłego sezonu, lub zajmować opuszczone gniazda innych ptaków. Często gniazduje na gatunkach drzew obcych, takich jak akacje (Acacia saligna i Acacia cyklop), sosny (Pinus) i eukaliptusy (Eucalyptus). Znosi od 1 do 4 jaj, zwykle 2, które są wysiadywane przez 13-16 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po upływie 16-17 dni, po czym są one zależne od swoich rodziców jeszcze przez 12 dni.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten ma bardzo duży zakres występowania. Wielkość populacji nie został określona ilościowo, ale gołąb ten jest bardzo pospolity. Tendencja populacji wydaje się również wzrastać. Ich siedliska są co prawda często niszczone, jednak gołębie szybko znajdują nowe. Również mimo częstych polowań na te ptaki, ich liczebność nie spada. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niskiego ryzyka)[3].

Przypisy

  1. Streptopelia capicola w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Ring-necked Dove (Streptopelia capicola) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 5 lipca 2011].
  3. 3,0 3,1 Streptopelia capicola. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Synogarlica popielata (Streptopelia capicola) (Sundevall, 1857). Avibase. [dostęp 5 lipca 2011].