Szakal pręgowany
| Szakal pręgowany | |
| Canis adustus[1] | |
| Sundevall, 1847 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Podrząd | psokształtne |
| Rodzina | psowate |
| Rodzaj | Canis |
| Gatunek | szakal pręgowany |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Szakal pręgowany (Canis adustus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie i biotop
Ssaki należące do tego gatunku występują w zachodniej Afryce, Demokratycznej Republice Konga, Somalii, Etiopii, Mozambiku i w Afryce Południowej. Zamieszkuje różne formy sawanny, również w górach do wysokości 2700 m n.p.m. Gatunek ten nie unika człowieka, można go spotkać nawet w centrum miast. Wychowywany od szczenięcia przez człowieka łatwo się oswaja i niektórymi zachowaniami przypomina psa domowego.
[edytuj] Charakterystyka
Długość ciała 70-80 cm, długość ogona 35-50 cm, masa ciała 6-13 kg. Samce są nieco większe i cięższe. Grzbiet bladoszary, od nasady przednich kończyn do nasady ogona ciągną się ciemnobrązowe pasy, oddzielone od grzbietu białym obrzeżeniem. Gardło, brzuch i koniec ogona białe.
[edytuj] Tryb życia
- Odżywianie
Małe ssaki wszystkich gatunków, ptaki, gady, płazy, padlina oraz pokarm roślinny.
- Dojrzałość płciowa
Samice po osiągnięciu 1 roku, samce 2 lat.
- Rozród
Ciąża trwa średnio 60 dni; w miocie rodzi się najczęściej 2 do 7 ślepych młodych. Szczenięta otwierają oczy po 8-12 dniach. Okres laktacji trwa około 8-10 tygodni. W niewoli żyją 10-12 lat.
[edytuj] Podgatunki
Wyróżnia się sześć podgatunków szakala pręgowanego[3]:
- C. adustus adustus Sundevall, 1847
- C. adustus bweha Heller, 1914
- C. adustus grayi Hilzheimer, 1906
- C. adustus kaffensis Neumann, 1902
- C. adustus lateralis P. L. Sclater, 1870
- C. adustus notatus Heller, 1914
[edytuj] Status
Stosunkowo rzadki, lecz nie zagrożony wyginięciem. Na początku XX w. gatunek ten został prawdopodobnie przetrzebiony przez epidemię nosówki. Obecnie tępiony w niektórych krajach w akcjach zwalczania epidemii wścieklizny.
Przypisy
- ↑ Canis adustus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Canis adustus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis adustus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 października 2009]
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Kaleta "Dzikie psy i hieny", Wydawnictwo "Wiedza Powszechna", Warszawa 1998
