Szalka Petriego
Szalka Petriego – naczynie laboratoryjne, cylindryczna podstawka o szerokim, płaskim dnie i niskich (w stosunku do średnicy) ścianach bocznych, wykonywane ze szkła lub przezroczystych tworzyw sztucznych. Pojęcie szalki Petriego może odnosić się zarówno do pojedynczego naczynia, jak i kompletu dwóch szalek o różnej średnicy, po złożeniu tworzących nieszczelną (a często celowo wyposażoną w żebra wentylacyjne) podstawkę z przykryciem. Nazwa pochodzi od wynalazcy, Juliusa Richarda Petriego, niemieckiego mikrobiologa.
[edytuj] Zastosowania
Pierwotnie stosowana jako naczynie do hodowli mikroorganizmów, obecnie jako sprzęt laboratoryjny ogólnego przeznaczenia, również w zastępstwie zlewek lub krystalizatorów. Hodowla mikroorganizmów (bakterii, grzybów itp.) w szalce Petriego wymaga nałożenia na dno szalki warstwy pożywki, (np. agar-agar albo guma arabska) i naniesienia na nią (np. za pomocą pipety Pasteura) kropli roztworu zawierającego mikroorganizmy. Całość wstawia się do inkubatora, w którym panują odpowiednie warunki do namnażania mikroorganizmów.
Ponadto, szalka Petriego może służyć jako:
- krystalizator, do powolnego odparowywania rozpuszczalników z substancji stałych, w tym do krystalizacji lub wylewania folii polimerów. Odmierzoną objętość roztworu substancji stałej wlewa się do szalki i pozostawia do czasu odparowania rozpuszczalnika;
- przykrywka lub przykryte naczynie do przechowywania i transportowania próbek oraz ochrony drobnych przedmiotów przed kurzem;
- naczynie do przeprowadzania prostych reakcji chemicznych oraz fotochemicznych, w tym do naświetlania próbek światłem ultrafioletowym;
- podstawka do obserwacji mikroskopowych.
