Szalka Petriego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szalka Petriego

Szalka Petriego – naczynie laboratoryjne, cylindryczna podstawka o szerokim, płaskim dnie i niskich (w stosunku do średnicy) ścianach bocznych, wykonywane ze szkła lub przezroczystych tworzyw sztucznych. Pojęcie szalki Petriego może odnosić się zarówno do pojedynczego naczynia, jak i kompletu dwóch szalek o różnej średnicy, po złożeniu tworzących nieszczelną (a często celowo wyposażoną w żebra wentylacyjne) podstawkę z przykryciem. Nazwa pochodzi od wynalazcy, Juliusa Richarda Petriego, niemieckiego mikrobiologa, który wymyślił naczynie w 1877 roku.

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie stosowana jako naczynie do hodowli mikroorganizmów, obecnie jako sprzęt laboratoryjny ogólnego przeznaczenia, również w zastępstwie zlewek lub krystalizatorów. Hodowla mikroorganizmów (bakterii, grzybów itp.) w szalce Petriego wymaga nałożenia na dno szalki warstwy pożywki, (np. agar-agar albo guma arabska) i naniesienia na nią (np. za pomocą pipety Pasteura) kropli roztworu zawierającego mikroorganizmy. Całość wstawia się do inkubatora, w którym panują odpowiednie warunki do namnażania mikroorganizmów.

Ponadto, szalka Petriego może służyć jako:

Commons in image icon.svg