Aparat Hofmanna
Aparat Hofmanna (zwany czasem Eudiometrem Hofmanna) – aparat do elektrolizy wody, wynaleziony przez Augusta Wilhelma von Hofmanna w 1866 roku[1].
Spis treści |
Budowa [edytuj]
Aparat Hofmanna jest zbudowany z trzech połączonych ze sobą na zasadzie naczyń połączonych, pionowych cylindrów najczęściej szklanych. Środkowy cylinder jest otwarty u góry, boczne cylindry u wylotu posiadają krany zamykające wylot. U dołu bocznych cylindrów umieszczone są elektrody. Szklane ścianki bocznych cylindrów posiadają skalę pozwalającą mierzyć objętość powstających gazów. Aparat Hofmanna początkowo posiadał znacznie prostszy kształt i był udoskonalany zanim przyjął obecną budowę[2].
Działanie [edytuj]
Do środkowego cylindra, który jest otwarty na górze, wlewa się wodę oraz związek jonowy dla poprawienia przewodnictwa np. niewielką ilość kwasu siarkowego. Elektrody platynowe znajdujące się w dnie obu bocznych cylindrów podłączone są do źródła prądu. Kiedy napięcie zostaje przyłożone do aparatu, na anodzie wytwarza się gazowy tlen a na katodzie gazowy wodór. Oba gazy wypierają wodę i gromadzą się na szczycie zamkniętych cylindrów. Z kolei elektroliza kwasu solnego prowadzi do otrzymania gazowego wodoru i chloru[3].
Zastosowanie [edytuj]
Aparat Hofmanna jest stosowany do pokazowego przedstawienia stoichiometrycznego składu wody. Elektrolityczny rozkład wody powoduje gromadzenie się dwukrotnie większej objętości gazowego wodoru w cylindrze z katodą niż tlenu w sąsiednim cylindrze z anodą.
Aparat ten był również wykorzystywany do przedstawienia, że jednakowe objętości tlenu w reakcji z węglem i siarką dają jednakową objętość tlenku węgla i tlenku siarki[4].
Aparat Hofmanna nie jest wykorzystywany do preparatywnego otrzymywania wodoru i tlenu na skalę laboratoryjną. Do tego celu stosuje się inne urządzenia np. aparat Kippa.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ A. W. Hofmann: Introduction to Modern Chemistry: Experimental and Theoretic; Embodying Twelve Lectures Delivered in the Royal College of Chemistry, London. London: Walton and Maberly, 1866.
- ↑ G. Magnanini; A. Venturi. Notes. „J. Am. Chem. Soc.”. 38, s. 1203–1205, 1916. doi:10.1021/ja02263a008 (ang.).
- ↑ Z. Kozłowski, R. Gutowski: Chemia Nieorganiczna Dla Techników Chemicznych. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1996, s. 213-214. ISBN 83-02-04853-4.
- ↑ Hofmann's apparatus, 1860s. [dostęp 2010-04-05].
