Szprot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szprot
Sprattus sprattus[1]
(Linnaeus, 1758)
Szprot
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd śledziokształtne
Rodzina śledziowate
Rodzaj Sprattus
Gatunek szprot
Synonimy
  • Alosa papalina Canestrini, 1872
  • Clupanodon phalerica Risso, 1827
  • Clupea latulus Cuvier, 1829
  • Clupea papalina Bonaparte, 1846
  • Clupea schoneveldii Krøyer, 1846
  • Clupea sprattus Linnaeus, 1758
  • Clupea sprattus balticus Schneider, 1908
  • Clupea sulinae Antipa, 1904
  • Meletta vulgaris Valenciennes, 1847
  • Spratella pumila Valenciennes, 1847
  • Spratella serdinka Nikolskii, 1923
  • Spratella sprattus baltica (Schneider, 1908)
  • Sprattus haleciformis Girgensohn, 1846
  • Sprattus sprattus balticus (Schneider, 1908)
  • Sprattus sprattus phalerica (Risso, 1827)
  • Sprattus sprattus phalericus (Risso, 1827)
  • Sprattus sprattus sprattus (Linnaeus, 1758)
  • Spratus spratus (Linnaeus, 1758)
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Szprot[2], sardynka norweska[3] (Sprattus sprattus) – gatunek małej ryby morskiej z rodziny śledziowatych (Clupeidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Występuje we wschodniej części Oceanu Atlantyckiego i morzach Europy: Morzu Północnym, Bałtyckim i w północnych rejonach Morza Śródziemnego i Czarnego.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Osiąga długość, w zależności od środowiska i podgatunku, od 10 do 20 cm. Wyglądem bardzo przypomina młodego śledzia. Cechą odróżniającą jest szorstka krawędź brzucha. Ciało szprota jest pokryte srebrnymi łuskami, niebieskawymi na grzbiecie.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Tarło odbywa wiosną i na początku lata. Samica składa do 40 000 ziaren ikry. Młode wykluwają się po 3–4 dniach. Larwy unoszą się w wodach pelagialnych.

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Szprot jest szeroko wykorzystywany w przetwórstwie rybnym. Zawartość tłuszczu w mięsie to około 12%, jest źródłem wielu witamin.

Połowy szprota (obok połowów śledzia i dorsza) należą do największych na Morzu Bałtyckim. Przed przełowieniem sięgały 150 000 – 250 000 ton rocznie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sprattus sprattus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  3. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprattus sprattus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 24 marca 2009]
  2. Ludwik Żmudziński: Świat zwierzęcy Bałtyku : atlas makrofauny. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990. ISBN 83-02-02374-4.
  3. Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2.