Szyndzielnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy szczytu w Beskidzie Śląskim. Zobacz też: Szyndzielnia – wzniesienie w paśmie Gór Bardzkich w Sudetach Środkowych.
Szyndzielnia
Państwo  Polska
Pasmo Beskid Śląski, Karpaty
Wysokość 1028 m n.p.m.
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Śląskiego
Szyndzielnia
Szyndzielnia
Ziemia 49°45′11,2″N 18°59′58,8″E/49,753111 18,999667Na mapach: 49°45′11,2″N 18°59′58,8″E/49,753111 18,999667

Szyndzielnia (dawniej również Szędzielnia lub Gaciok[1]; niem. Kamitzerplatte – od nazwy niemieckiej leżącej o podnóża góry Kamienicy, spotykane również Kamnitzerplatte, 1028 m n.p.m.) – szczyt w Beskidzie Śląskim, wznoszący się tuż na północ od Klimczoka, usytuowany pomiędzy dolinami Olszówki, Wapienicy i Białki w granicach administracyjnych miasta Bielska-Białej.

Masyw Szyndzielni porośnięty jest lasami bukowymi z domieszką drzew iglastych – świerków i jodeł. Na stoku tzw. Małego Gronia stanowisko modrzewi. Grzbiet opadający spod szczytu Szyndzielni na północ, w stronę Dębowca, zajmowała kiedyś Hala Kamienicka.

Szyndzielnia znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego.

Pod szczytem, na wysokości 1001 m n.p.m., znajduje się duże schronisko turystyczne, wybudowane w roku 1897 przez organizację Beskidenverein. Jest to pierwsze schronisko w Beskidzie Śląskim[2] i polskich Beskidach, rozbudowane w latach 1954-1957.

Tuż poniżej schroniska znajduje się alpinarium o powierzchni około 400 m². Założone zostało w 1905 r. z inicjatywy ówczesnego prezesa Beskidenvereinu, Wilhelma Schlesingera, przez bielskiego muzealnika i przyrodnika Edwarda Schnacka[3]. Zgromadzono w nim rośliny charakterystyczne nie tylko dla Beskidów, ale i Alp Wschodnich.

Po II wojnie światowej ogrodem opiekował się bielski Oddział PTTK, jednak z biegiem lat ogród znacznie podupadł. Na początku 2010 r. w ogóle zabroniono wejścia na jego teren ze względów bezpieczeństwa. W 2011 r. z inicjatywą jego rewitalizacji wystąpił Jacek Bożek z Klubu Gaja z Wilkowic. Dzięki wysiłkom władz Bielska-Białej i gminy Wilkowice, kosztem ok. 40 tys. zł ogród został odnowiony: usunięto samosiejki drzew, wypielono teren, przeprowadzono inwentaryzację roślin i dokonano nowych nasadzeń. Opiekę nad alpinarium objęło Nadleśnictwo Bielsko, które włączyło obiekt w trasę przyrodniczej ścieżki dydaktycznej biegnącej przez Szyndzielnię (tablica informacyjna). Ponowne otwarcie ogrodu dla zwiedzających miało miejsce 13 października 2011 r.[4]

Przy schronisku węzeł szlaków pieszych, którymi dotrzeć można m.in. do: Wapienicy, Olszówki, Bystrej, Szczyrku, Brennej, Jaworza oraz na Klimczok, Błatnią, Kozią Górę. Od roku 1953 pod szczyt dociera kolej gondolowa – gruntownie zmodernizowana w latach 1994-1995.

Schronisko na pocztówce z początku XX wieku

Infrastruktura turystyczna Szyndzielni:

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Edward Moskała "Schroniska PTTK w Karpatach Polskich" PTTK 1980
  2. Wcześniej powstały schroniska w Beskidzie Śląsko-Morawskim, będącym uznawanym do 1968 za część Beskidu Śląskiego.
  3. Piotr Kenig: Miłośnik przyrody i kustosz. W: Kalendarz Cieszyński 2001. Cieszyn: Macierz Ziemi Cieszyńskiej, 2000, s. 251-255. ISSN 1232-2725.
  4. Drost Jacek: Unikalne alpinarium na Szyndzielni już otwarte, w: "Dziennik Zachodni" 2011-10-14

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]