Tadeusz Błotnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tadeusz Błotnicki herbu Doliwa (ur. 8 października 1858 we Lwowie, zm. 31 marca 1928 w Krakowie) – polski rzeźbiarz, kostiumolog, profesor Politechniki Lwowskiej.

Był synem Edwarda Błotnickiego (ur. 9 stycznia 1830 r. w Tarnowie, zm. 28 maja 1880 r. we Lwowie) dziennikarza i rysownika oraz Laury Zofii z Hurkiewiczów (ur. w 1832 r. we Lwowie), córki Jana (1798-1861) i Franciszki z Böhmów (1806-1864). Dzieciństwo i lata szkolne spędził we Lwowie. Pierwsze nauki rysunku pobierał u Jędrzeja Grabowskiego i rzeźbiarza Parysa Filippiego. W latach 1875-1877 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Marcelego Guyskiego, a następnie w latach 1877-1879 w Akademii Sztuk Pieknych w Wiedniu pod kierunkiem Kaspara Zambuscha. Po otrzymaniu stypendium w 1879 wiedzę uzupełniał w Paryżu i Monachium. Na wieść o śmierci ojca w 1880 wrócił do Lwowa. Dla cerkwi św. Jura rzeźbił posąg papieża Piusa IX. Za namową Karola Lanckorońskiego w 1881 wyjeżdża do Włoch na dalsze studia. We Florencji zaprzyjaźnił się z Teofilem Lenartowiczem w jego pracowni tworzy popiersia Adama Mickiewicza oraz głowę Chrystusa w marmurze chwaloną przez Wojciecha Gersona dziś znaną reprodukcji terakotowej. W 1893 wykonuje popiersie w brązie św. Ignacego Loyoli nagrodzone srebrnym medalem na wystawie we Lwowie w 1894. W latach 1907-1910 mieszka we Lwowie będąc profesorem modelunku na Politechnice Lwowskiej. W 1910 wraca do Krakowa i przez kolejnych 6 lat wykłada kostiumologię w szkole dramatycznej w Krakowie. Z braku podręcznika opracowuje "Historię kostiumów i haftów" zachowaną w rękopisie, natomiast w 1930 na jej podstawie zostaje wydany w Krakowie "Zarys historii ubiorów z uwzględnieniem haftów".

Był autorem wielu rzeźb i popiersi w Krakowie:

oraz

Obracał się w kręgach artystycznych przedwojennego Krakowa, znał się z Gabrielą Zapolską, która uwieczniła go jako rzeźbiarza Wodnickiego w swojej powieści "Kaśka Kariatyda" i Jackiem Malczewskim. Był dwukrotnie żonaty z aktorką Walerią Solecką (zm. 1889) oraz Marią Parvi, kuzynką Stanisława Wyspiańskiego. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim, w kwaterze W, na grobowcu znajduje się medalion z autoportretem artysty.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Helena d'Abancourt "Tadeusz Błotnicki" [w] Polski Słownik Biograficzny tom II wyd. Kraków 1936
  • Adam Boniecki, Herbarz polski, T. VII, s. 13