Władysław Kiernicki

Władysław Kiernicki
Kraj działania	Ukraina
Data i miejsce urodzenia	3 maja 1912 Kułaczkowce
Data i miejsce śmierci	23 listopada 1995 Lwów
biskup pomocniczy lwowski
Okres sprawowania	1991–1995
Wyznanie	katolickie
Kościół	łaciński
Inkardynacja	Zakon Braci Mniejszych
Prezbiterat	29 czerwca 1939
Nominacja biskupia	16 stycznia 1991
Sakra biskupia	2 marca 1991

Sukcesja apostolska
Data konsekracji	2 marca 1991
Konsekrator	Marian Jaworski
Współkonsekratorzy	Tadeusz Kondrusiewicz Stanisław Nowak

Władysław Rafał Kiernicki (ur. 3 maja 1912 w Kułaczkowcach, zm. 23 listopada 1995 we Lwowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy lwowski w latach 1991–1995.

Życiorys

W latach 1920–1927 uczył się w szkole powszechnej w Kułaczkowcach. W latach 1927–1934 pobierał nauki w prywatnym gimnazjum OO. Franciszkanów we Lwowie. Po piątej klasie zrobił przerwę w celu odbycia rocznego nowicjatu, po ukończeniu którego złożył profesję w zakonie franciszkanów. W 1934 zdał egzamin dojrzałości w X Gimnazjum Państwowym im. Henryka Sienkiewicza we Lwowie.

Następnie podjął studia filozoficzno-teologiczne w seminarium OO. Franciszkanów: przez pierwszy rok (1934–1935) studiował we Lwowie, przez dwa następne lata (1935–1937) w Krakowie. W latach 1937–1939 kontynuował studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. 8 czerwca 1939 obronił pracę magisterską Nauka św. Bonawentury o żalu za grzechy, pisaną pod kierunkiem ks. dr prof. Adama Gerstmanna.

29 czerwca 1939 przyjął we Lwowie święcenia kapłańskie z rąk abp. Bolesława Twardowskiego. W latach 1940–1941 pracował w parafii Chrystusa Króla we Lwowie.

Podczas okupacji niemieckiej był łącznikiem w Armii Krajowej. 24 czerwca 1941 został aresztowany przez NKWD. 29 czerwca zbiegł z więzienia wraz z prof. Romanem Renckim, unikając egzekucji podczas akcji wymordowania przez NKWD więźniów politycznych. W 1944 został aresztowany przez NKWD za działalność patriotyczną. Do 1948 był więziony w obozach w Charkowie, Riazaniu, Diagilewie, Czerepowcu i Griazowcu, po czym otrzymał wyrok pobytu w łagrze. Został z niego zwolniony w 1948 i otrzymał pozwolenie na pracę w katedrze lwowskiej.

W latach 1948–1995 pracował jako proboszcz katedry lwowskiej. Mimo szykan władzy sowieckiej wspomagał potajemnie wiernych i kapłanów zarówno obrządku rzymskokatolickiego, jak i greckokatolickiego. Szczególną opieką otaczał Polaków, którzy mimo przymusu wysiedleńczego pozostali w rodzinnym mieście. W 1958 pozbawiono go możliwości sprawowania posługi duszpasterskiej, więc pracował jako stróż w Parku Stryjskim, pełnił dyżury w przychodni przeciwgruźliczej i w innych instytucjach. Ukradkiem sprawował cały czas swoją posługę kapłańską, nie zważając na zakaz spowiadał wiernych w bocznych kaplicach katedry lwowskiej lub odprawiał msze św. przy zamkniętych drzwiach w drugim czynnym lwowskim kościele – św. Antoniego oraz w domach prywatnych i szpitalach przy ciężko chorych. W 1964 władze komunistyczne cofnęły zakaz posługi pasterskiej.

16 stycznia 1991 został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem pomocniczym archidiecezji lwowskiej.

Zmarł 23 listopada 1995 we Lwowie. Został pochowany w podziemiach katedry lwowskiej.

Czynione są prace w kierunku otwarcia jego procesu beatyfikacyjnego.

Linki zewnętrzne

• Władysław Kiernicki w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2012-02-19]
• Jurij Smirnow, Ojciec Rafał Kiernicki [dostęp 2012-02-19]
• Janusz M. Paluch, Ojciec Rafał [dostęp 2012-02-19]