W pustyni i w puszczy (film 1973)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu W pustyni i w puszczy z 1973. Zobacz też: inne znaczenia „ W pustyni i w puszczy”.
W pustyni i w puszczy
Gatunek przygodowy
Data premiery Polska 16 października 1973
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 193 min
Reżyseria Władysław Ślesicki
Scenariusz Władysław Ślesicki
Główne role Tomasz Mędrzak
Monika Rosca
Muzyka Andrzej Korzyński
Zdjęcia Bogusław Lambach
Scenografia Wiesław Śniadecki
Jarosław Świtoniak
Miłko Marinow
Kostiumy Wiesław Śniadecki
Montaż Krystyna Rutkowska
Produkcja Studio Filmowe Iluzjon

W pustyni i w puszczy – polski film fabularny w reżyserii Władysława Ślesickiego, wyprodukowany w roku 1973. Jest ekranizacją (opartą na motywach) powieści Henryka Sienkiewicza o tym samym tytule.

W roku 1974, z materiałów powstałych w trakcie kręcenia filmu, stworzono czteroodcinkowy miniserial o takim samym tytule. Nie jest on jednak identyczny – wykorzystano inne ujęcia tych samych scen, a dialogi lekko zmodyfikowano. Kilka scen dodano, bądź usunięto.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Film powstawał przez trzy lata (1971-1973). Zdjęcia nakręcono w Egipcie, Sudanie i Bułgarii. Premiera miała miejsce dnia 16 października 1973, zaś prapremiera – 13 października 1973 w Katowicach w kinie Kosmos. Miniserial po raz pierwszy pokazano w telewizji między 25 grudnia 1974 a 1 stycznia 1975; odcinki było emitowane w obydwu programach.
  • Film otrzymał w 1974 nagrodę Oscar Italy, a główni aktorzy – nagrodę czechosłowackiego tygodnika Kvety w 1975.
  • Film pozostaje do dziś na drugim miejscu pod względem liczby widzów, jaka obejrzała polski film w kinie.
  • Wersja telewizyjna liczyła cztery 50-minutowe odcinki (Porwanie, Chartum, Ucieczka, Smain).
  • Piosenkę Gwiazda dnia podczas napisów końcowych serialu wykonywał zespół 2 plus 1.
  • W roku 1973 ukazała się płyta krótkogrająca W pustyni i w puszczy z muzyką i piosenkami z filmu (i serialu).
  • Odtwórców głównych ról wybrano spośród blisko 7 tys. kandydatów, z czego o rolę Nel ubiegało się przeszło 5 tys. dziewcząt. Najmłodsza kandydatka do roli Nel miała 5 lat, a najstarsza około 30.
  • Role drugoplanowe, w tym – Kalego i Mei, odtwarzali miejscowi aktorzy afrykańscy – głównie amatorzy.
  • Grający rolę ojca Stasia Stanisław Jasiukiewicz ciężko chorował w tamtym czasie i zmarł przed zakończeniem realizacji filmu. Jego śmierć spowodowała konieczność zmiany zakończenia filmu. W końcowych scenach głosu jego postaci użyczył aktor Jerzy Kamas, zaś fizycznie w jego postać wcielił się kierownik produkcji – Jerzy Laskowski (w ujęciach pokazany „od tyłu”).
  • Krzysztof Fus, który zajmował się przygotowaniem sprawnościowym i kaskaderskim dzieci, pracował z młodymi aktorami również przy nowej wersji filmu z 2001.
  • Psa Sabę odtwarzały dwa dogi, „Łoś” i „Apacz”, trenowane przez znanego tresera Franciszka Szydełkę. Podczas zdjęć na pustyni musiały nosić specjalne „buty”, chroniące łapy przed oparzeniem. Franciszek Szydełko opisał współpracę w książce Pyskiem do kamery. Dogi były zakupione przez producentów film. Po zakończeniu zdjęć „Łoś” odkupiła polska ambasada w Kairze, a potem trafił do Bejrutu. „Apaczem” zaopiekował się Tomasz Mędrzak. Łoś zmarł podczas ewakuacji ambasady w Libanie[1]. Przyczyną śmierci była zatruta potrawa, która przeznaczona była dla pracowników ambasady[2].
  • Do roli słonia Kinga, zaangażowano indyjską słonicę „Tarę” z bułgarskiego cyrku.
  • Wykorzystano wiele wartościowych rekwizytów – m.in. dziewiętnastowieczny sztucer, egzemplarz Pana Tadeusza, wydany w Paryżu w połowie XIX wieku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Profesor od czterech łap.
  2. Reportaż o Franciszku Szydełko wyemitowany 26 lipca 2010 r. w PR1 Polskiego Radia http://www.polskieradio.pl/ramowka/audycja.asp?a=110449.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]