Wołodymyr Kłyczko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Wołodymyr Kłyczko
{{{nazwa}}}
Pseudonim Dr Steelhammer
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1976
Semipałatyńsk
Obywatelstwo Ukraina
Wzrost 198 cm[1] cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 64
Zwycięstwa 61
Przez nokauty 51
Porażki 3
Remisy 0
Nieodbyte 0
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Wołodymyr Wołodymyrowycz Kłyczko (ukr. Володимир Володимирович Кличко), Władimir Władimirowicz Kliczko (ros. Владимир Владимирович Кличко), (ur. 25 marca 1976 w Semipałatyńsku) – ukraiński bokser wagi ciężkiej, aktualny mistrz świata organizacji IBF, WBO, IBO oraz superczempion WBA. Młodszy brat pięściarza Witalija Kłyczki.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Największym sukcesem Kłyczki w boksie amatorskim był złoty medal w wadze superciężkiej zdobyty na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie w 1996. Kłyczko był też pięciokrotnym mistrzem Ukrainy, wicemistrzem Europy z 1996, mistrzem Europy juniorów z 1993 oraz srebrnym medalistą mistrzostw świata juniorów z 1994. Jego bilans walk amatorskich to 112 walk wygranych i tylko 6 porażek.

W latach 90. był zawodnikiem m.in. warszawskiej Gwardii[2].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę zawodową rozpoczął w Niemczech, razem ze swoim starszym o pięć lat bratem, Witalijem. W swoim debiucie znokautował w pierwszej rundzie Fabiana Mezę. W ciągu dwóch następnych lat stoczył łącznie 24 pojedynki. Wszystkie wygrał, większość kończąc nokautem w pierwszych rundach.

5 grudnia 1998 doznał pierwszej, zaskakującej porażki – z przeciętnym amerykańskim pięściarzem Rossem Puritty. Kłyczko miał znaczną przewagę, lecz pod koniec walki zupełnie stracił siły. W dziesiątej rundzie dwukrotnie leżał na deskach, a w jedenastej, po kolejnych silnych ciosach Amerykanina, trener Wołodymyra wbiegł na ring i przerwał walkę[3].

W 1999 wygrał wszystkie siedem walk, w tym z Axelem Schulzem o mistrzostwo Europy.

Kolejny rok był dla Kłyczki bardzo udany. Najpierw pokonał przed czasem trzech kolejnych rywali: Paea Wolfgramma (nokaut w pierwszej rundzie), Davida Bostice (w drugiej rundzie, wcześniej Amerykanin był cztery razy liczony) oraz Monte Barretta (pięć razy na deskach, techniczny nokaut w siódmej rundzie). W październiku dostał szansę walki o mistrzostwo świata organizacji WBO z Chrisem Byrdem. Co ciekawe, Amerykanin wywalczył ten tytuł pół roku wcześniej, wygrywając ze starszym bratem Wołodymyra, Witalijem. Wołodymyr miał w tej walce znaczną przewagę i wygrał zdecydowanie na punkty, a Byrd dodatkowo zaliczył dwa upadki – w dziewiątej i jedenastej rundzie.

W 2001 Kłyczko stoczył dwie walki w obronie mistrzowskiego pasa. Nie dał w nich swoim rywalom żadnych szans, pokonując technicznym nokautem najpierw Derricka Jeffersona (druga runda)[4], a następnie Charlesa Shufforda (szósta runda)[5].

W 2001 wystąpił również w filmie Ocean's Eleven: Ryzykowna gra[6].

Następny rok to kolejne trzy udane obrony – z Francois Bothą[7], ponad czterdziestoletnim byłym mistrzem świata Rayem Mercerem[8] oraz z Jameelem McCline[9]. Także te walki wygrał przed czasem.

Tytuł mistrzowski stracił 8 marca 2003, w swojej szóstej obronie, z południowoafrykańskim bokserem Corrie Sandersem. Walkę przegrał zaskakująco szybko, przez techniczny nokaut w drugiej rundzie, ale już w pierwszym starciu był dwa razy liczony[10].

Po dwóch kolejnych łatwo wygranych walkach w Niemczech, Kłyczko zmierzył się z Lamonem Brewsterem o wakujący tytuł mistrza świata organizacji WBO, ponieważ Corrie Sanders zrzekł się go aby móc walczyć z Witalijem Kłyczko o pas mistrzowski organizacji WBC. Walka odbyła się 10 kwietnia 2004 w Las Vegas. Przez cztery pierwsze rundy Ukrainiec miał znaczną przewagę. W czwartej rundzie po ciosie Kłyczki Brewster leżał na deskach. Jednak w następnej rundzie sytuacja diametralnie się odwróciła. Po serii silnych ciosów Wołodymyr był liczony, a po zakończeniu piątej rundy najpierw upadł, a później nie mógł dojść o własnych siłach do swojego narożnika. Sędzia był zmuszony zakończyć walkę[11].

Po pokonaniu w dwóch następnych potyczkach DaVarryla Williamsona[12] i Eliseo Castillo[13] Kłyczko stanął do walki eliminacyjnej o pozycję numer jeden w rankingu organizacji IBF i WBO. Jego rywalem był Nigeryjczyk Samuel Peter. Ukrainiec wygrał ten pojedynek na punkty, mimo że trzy razy leżał na deskach i był liczony[14].

22 kwietnia 2006 Kłyczko stoczył kolejną walkę o tytuł mistrza świata, tym razem organizacji IBF. Jego rywalem był po raz drugi Chris Byrd. Pojedynek miał jednostronny przebieg i zakończył się zwycięstwem Kłyczki po technicznym nokaucie w siódmej rundzie[15]. W listopadzie 2006 w siódmej rundzie zwyciężył z Calvinem Brockiem[16].

10 marca 2007 przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie pokonał Raya Austina[17], a 7 lipca tego samego roku udanie zrewanżował się Lamonowi Brewsterowi, pokonując go w szóstej rundzie[18].

23 lutego 2008 w Nowym Jorku w Madison Square Garden stoczył walkę unifikacyjną z mistrzem WBO, Sułtanem Ibragimowem. Kłyczko po nudnej walce wygrał pojedynek na punkty[19]. 12 lipca tego samego roku pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Tony Thompsona[20]. W ostatniej walce w 2008 roku w grudniu pokonał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie Hasima Rahmana, mając dużą przewagę przez całą walkę[21].

20 marca 2010 podczas gali w Düsseldorfie znokautował w dwunastej rundzie Amerykanina Eddiego Chambersa lewym sierpowym. 11 września 2010 we Frankfurcie znokautował w dziesiątej rundzie Samuela Petera.

2 lipca 2011 w walce unifikacyjnej jednogłośnie na punkty pokonał mistrza świata organizacji WBA Davida Haye'a. Sędziowie punktowali: Adalaide Byrd (117:109), Michael Pernick (118:108) oraz Stanley Christodoulou (116:110) na korzyść Kłyczki[22]. 3 marca 2012 zmierzył się z byłym mistrzem wagi junior ciężkiej Jean-Marc Mormeckiem, pokonując go przez techniczny nokaut w czwartej rundzie[23]. 7 lipca 2012 skrzyżował rękawice z Tonym Thompsonem, w rewanżu za walkę sprzed czterech lat. Pokonał go przez techniczny nokaut w szóstej rundzie[24].

Na 10 listopada 2012 zakontraktowano walkę Kłyczki z Polakiem, Mariuszem Wachem[25]. Zwycięzcą walki został Kłyczko, pokonując Wacha na punkty.

4 maja 2013 pokonał w 6 rundzie przez techniczny nokaut Włocha Francesca Pianete[26].

5 października 2013 w Moskwie zwyciężył na punkty w walce z Aleksandrem Powietkinem. Walka zakończyła się jednogłośną decyzją sędziów 119:104. [27]

Przypisy

  1. Mormeck ma szansę? Tylko z pomocą Kliczki. eurosport.pl, 2 marca 2012.
  2. Władimir Kliczko obronił tytuł mistrza świata (pol.). wp.pl.
  3. Boxing Encyclopedia (ang.).
  4. Klitschko retains WBO title (ang.). BBC Sport.
  5. Tom Vosicky: Klitschko vs Shufford: Klitschko stops Charles Shufford in 6 (ang.). East Side Boxing.
  6. źródło
  7. Boxing Encyclopedia (ang.).
  8. Tom Vosicky: Wlad is Bad!!!!!! Klitschko destroys Ray Mercer (ang.). East Side Boxing.
  9. Patient Klitschko passes first major U.S. test (ang.). ESPN.com.
  10. Frank Gonzalez: The Year Of The Upsets (ang.). East Side Boxing.
  11. Frank Lotierzo: Brewster KO's Wladimir Klitschko (ang.). East Side Boxing.
  12. Phillip Przybylo: Redemption Waits Another Day for Wlad Klitschko (ang.). East Side Boxing.
  13. Klitschko too strong for Castillo (ang.). BBC Sport.
  14. Frank Gonzalez Jr.: Peter/Klitschko: Vladimir Klitschko Shows His Quality (ang.). East Side Boxing.
  15. Graham Houston: Wladimir Klitschko TKO7 Chris Byrd (ang.). Fightwriter.com.
  16. Graham Houston: Wladimir Klitschko TKO7 Calvin Brock (ang.). Fightwriter.com.
  17. Karl Freitag: Klitschko annihilates Austin! (ang.). Fightnews.com.
  18. Wolfgang Schiffbauer: Revenge is sweet for Klitschko! (ang.). Fightnews.com.
  19. Matt Richardson, Kurt Wolfheimer: Klitschko Defeats Ibragimov! (ang.). Fightnews.com.
  20. Bill Calogero: Wladimir Klitschko Wins But Still Lacks “Something” (ang.). East Side Boxing.
  21. Alexey Potapov: Klitschko KOs Rahman! (ang.). Fightnews.com. [dostęp 23 grudnia 2008].
  22. Karl Freitag: Klitschko defeats Haye (ang.). Fightnews.com, 02.07.2011. [dostęp 2011-07-03].
  23. Kliczko znokautował Mormecka (pol.). Ringpolska.pl.
  24. Władimir Kliczko - Tony Thompson: ukraiński mistrz obronił cztery pasy - Onet Sport
  25. Władimir Kliczko - Mariusz Wach oficjalnie 10 listopada. onet.pl, 2012-08-23. [dostęp 2012-08-23].
  26. Łatwa robota Kliczki i jego jubileuszowe zwycięstwo nad Pianetą (pol.). bokser.org. [dostęp 28 czerwca 2013].
  27. http://eurosport.onet.pl/boks/wladimir-kliczko-aleksandr-powietkin/8hnt2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Chris Byrd
Mistrz świata wagi ciężkiej WBO
14 października 2000 - 8 marca 2003
Następca
Corrie Sanders
Poprzednik
Chris Byrd
Mistrz świata wagi ciężkiej IBF
22 kwietnia 2006 - nadal
'
Poprzednik
Sułtan Ibragimow
Mistrz świata wagi ciężkiej WBO
23 lutego 2008 - nadal
'
Poprzednik
Nowy Tytuł
zdobyty po pokonaniu mistrza WBA Davida Haye
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
Super Champion
2 lipca 2011 - nadal
'