Wołodymyr Kłyczko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Wołodymyr Kłyczko
Wołodymyr Kłyczko
Pseudonim Dr Steelhammer
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1976
Semipałatyńsk
Obywatelstwo Ukraina Ukraina
Wzrost 198 cm[1] cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 67
Zwycięstwa 64
Przez nokauty 53
Porażki 3 (3 KO)
Remisy 0
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 25 kwietnia 2015.
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Atlanta 1996 boks
(waga superciężka)
Mistrzostwa Europy
Srebro
Vejle 1996 waga superciężka

Wołodymyr Wołodymyrowycz Kłyczko[2] (ukr. Володимир Володимирович Кличко), Władimir Władimirowicz Kliczko (ros. Владимир Владимирович Кличко), (ur. 25 marca 1976 w Semipałatyńsku) – ukraiński bokser wagi ciężkiej, aktualny mistrz świata organizacji IBF, WBO, IBO oraz superczempion WBA. Młodszy brat pięściarza Witalija Kłyczki.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Największym sukcesem Kłyczki w boksie amatorskim był złoty medal w wadze superciężkiej zdobyty na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie w 1996. Kłyczko był też pięciokrotnym mistrzem Ukrainy, wicemistrzem Europy z 1996, mistrzem Europy juniorów z 1993 oraz srebrnym medalistą mistrzostw świata juniorów z 1994. Jego bilans walk amatorskich to 112 walk wygranych i tylko 6 porażek.

W latach 90. był zawodnikiem m.in. warszawskiej Gwardii[3].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę zawodową rozpoczął w Niemczech, razem ze swoim starszym o pięć lat bratem, Witalijem. W swoim debiucie znokautował w pierwszej rundzie Fabiana Mezę. W ciągu dwóch następnych lat stoczył łącznie 24 pojedynki. Wszystkie wygrał, większość kończąc nokautem w pierwszych rundach.

5 grudnia 1998 doznał pierwszej, zaskakującej porażki – z przeciętnym amerykańskim pięściarzem Rossem Puritty. Kłyczko miał znaczną przewagę, lecz pod koniec walki zupełnie stracił siły. W dziesiątej rundzie dwukrotnie leżał na deskach, a w jedenastej, po kolejnych silnych ciosach Amerykanina, trener Wołodymyra wbiegł na ring i przerwał walkę[4].

W 1999 wygrał wszystkie siedem walk, w tym z Axelem Schulzem o mistrzostwo Europy.

Kolejny rok był dla Kłyczki bardzo udany. Najpierw pokonał przed czasem trzech kolejnych rywali: Paea Wolfgramma (nokaut w pierwszej rundzie), Davida Bostice (w drugiej rundzie, wcześniej Amerykanin był cztery razy liczony) oraz Monte Barretta (pięć razy na deskach, techniczny nokaut w siódmej rundzie). W październiku dostał szansę walki o mistrzostwo świata organizacji WBO z Chrisem Byrdem. Co ciekawe, Amerykanin wywalczył ten tytuł pół roku wcześniej, wygrywając ze starszym bratem Wołodymyra, Witalijem. Wołodymyr miał w tej walce znaczną przewagę i wygrał zdecydowanie na punkty, a Byrd dodatkowo zaliczył dwa upadki – w dziewiątej i jedenastej rundzie.

W 2001 Kłyczko stoczył dwie walki w obronie mistrzowskiego pasa. Nie dał w nich swoim rywalom żadnych szans, pokonując technicznym nokautem najpierw Derricka Jeffersona (druga runda)[5], a następnie Charlesa Shufforda (szósta runda)[6].

W 2001 wystąpił również w filmie Ocean's Eleven: Ryzykowna gra[7].

Następny rok to kolejne trzy udane obrony – z Francois Bothą[8], ponad czterdziestoletnim byłym mistrzem świata Rayem Mercerem[9] oraz z Jameelem McCline[10]. Także te walki wygrał przed czasem.

Tytuł mistrzowski stracił 8 marca 2003, w swojej szóstej obronie, z południowoafrykańskim bokserem Corrie Sandersem. Walkę przegrał zaskakująco szybko, przez techniczny nokaut w drugiej rundzie, ale już w pierwszym starciu był dwa razy liczony[11].

Po dwóch kolejnych łatwo wygranych walkach w Niemczech, Kłyczko zmierzył się z Lamonem Brewsterem o wakujący tytuł mistrza świata organizacji WBO, ponieważ Corrie Sanders zrzekł się go aby móc walczyć z Witalijem Kłyczko o pas mistrzowski organizacji WBC. Walka odbyła się 10 kwietnia 2004 w Las Vegas. Przez cztery pierwsze rundy Ukrainiec miał znaczną przewagę. W czwartej rundzie po ciosie Kłyczki Brewster leżał na deskach. Jednak w następnej rundzie sytuacja diametralnie się odwróciła. Po serii silnych ciosów Wołodymyr był liczony, a po zakończeniu piątej rundy najpierw upadł, a później nie mógł dojść o własnych siłach do swojego narożnika. Sędzia był zmuszony zakończyć walkę[12].

Po pokonaniu w dwóch następnych potyczkach DaVarryla Williamsona[13] i Eliseo Castillo[14] Kłyczko stanął do walki eliminacyjnej o pozycję numer jeden w rankingu organizacji IBF i WBO. Jego rywalem był Nigeryjczyk Samuel Peter. Ukrainiec wygrał ten pojedynek na punkty, mimo że trzy razy leżał na deskach i był liczony[15].

22 kwietnia 2006 Kłyczko stoczył kolejną walkę o tytuł mistrza świata, tym razem organizacji IBF. Jego rywalem był po raz drugi Chris Byrd. Pojedynek miał jednostronny przebieg i zakończył się zwycięstwem Kłyczki po technicznym nokaucie w siódmej rundzie[16]. W listopadzie 2006 w siódmej rundzie zwyciężył z Calvinem Brockiem[17].

10 marca 2007 przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie pokonał Raya Austina[18], a 7 lipca tego samego roku udanie zrewanżował się Lamonowi Brewsterowi, pokonując go w szóstej rundzie[19].

Bracia Kłyczko

23 lutego 2008 w Nowym Jorku w Madison Square Garden stoczył walkę unifikacyjną z mistrzem WBO, Sułtanem Ibragimowem. Kłyczko po nudnej walce wygrał pojedynek na punkty[20]. 12 lipca tego samego roku pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Tony Thompsona[21]. W ostatniej walce w 2008 roku w grudniu pokonał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie Hasima Rahmana, mając dużą przewagę przez całą walkę[22].

20 marca 2010 podczas gali w Düsseldorfie znokautował w dwunastej rundzie Amerykanina Eddiego Chambersa lewym sierpowym. 11 września 2010 we Frankfurcie znokautował w dziesiątej rundzie Samuela Petera.

2 lipca 2011 w walce unifikacyjnej jednogłośnie na punkty pokonał mistrza świata organizacji WBA Davida Haye'a. Sędziowie punktowali: Adalaide Byrd (117:109), Michael Pernick (118:108) oraz Stanley Christodoulou (116:110) na korzyść Kłyczki[23]. 3 marca 2012 zmierzył się z byłym mistrzem wagi junior ciężkiej Jean-Marc Mormeckiem, pokonując go przez techniczny nokaut w czwartej rundzie[24]. 7 lipca 2012 skrzyżował rękawice z Tonym Thompsonem, w rewanżu za walkę sprzed czterech lat. Pokonał go przez techniczny nokaut w szóstej rundzie[25].

Na 10 listopada 2012 zakontraktowano walkę Kłyczki z Polakiem, Mariuszem Wachem[26]. Zwycięzcą walki został Kłyczko, pokonując Wacha na punkty.

4 maja 2013 pokonał w szóstej rundzie przez techniczny nokaut Włocha Francesca Pianete[27].

5 października 2013 w Moskwie zwyciężył na punkty w walce z Aleksandrem Powietkinem. Walka zakończyła się jednogłośną decyzją sędziów 119:104.[28]

26 kwietnia 2014 roku wygrał walkę z Aleksem Leapaiem nokautując go w piątej rundzie.

15 listopada 2014 roku wygrał walkę z Kubratem Pulewem nokautując go w piątej rundzie[29].

25 kwietnia 2015 w nowojorskiej Madison Square Garden, bronąc kolejny raz z rzędu tytuły Kliczko wygrał jednogłośnie na punkty 118:109, 116:111 i 116:111 z Amerykaninem Bryantem Jenningsem (19-1, 10 KO)[30].

Przypisy

  1. Mormeck ma szansę? Tylko z pomocą Kliczki. eurosport.pl, 2 marca 2012.
  2. Kłyczko Wołodymyr, Encyklopedia PWN
  3. Władimir Kliczko obronił tytuł mistrza świata (pol.). wp.pl.
  4. Boxing Encyclopedia (ang.).
  5. Klitschko retains WBO title (ang.). BBC Sport.
  6. Tom Vosicky: Klitschko vs Shufford: Klitschko stops Charles Shufford in 6 (ang.). East Side Boxing.
  7. źródło
  8. Boxing Encyclopedia (ang.).
  9. Tom Vosicky: Wlad is Bad!!!!!! Klitschko destroys Ray Mercer (ang.). East Side Boxing.
  10. Patient Klitschko passes first major U.S. test (ang.). ESPN.com.
  11. Frank Gonzalez: The Year Of The Upsets (ang.). East Side Boxing.
  12. Frank Lotierzo: Brewster KO's Wladimir Klitschko (ang.). East Side Boxing.
  13. Phillip Przybylo: Redemption Waits Another Day for Wlad Klitschko (ang.). East Side Boxing.
  14. Klitschko too strong for Castillo (ang.). BBC Sport.
  15. Frank Gonzalez Jr.: Peter/Klitschko: Vladimir Klitschko Shows His Quality (ang.). East Side Boxing.
  16. Graham Houston: Wladimir Klitschko TKO7 Chris Byrd (ang.). Fightwriter.com.
  17. Graham Houston: Wladimir Klitschko TKO7 Calvin Brock (ang.). Fightwriter.com.
  18. Karl Freitag: Klitschko annihilates Austin! (ang.). Fightnews.com.
  19. Wolfgang Schiffbauer: Revenge is sweet for Klitschko! (ang.). Fightnews.com.
  20. Matt Richardson, Kurt Wolfheimer: Klitschko Defeats Ibragimov! (ang.). Fightnews.com.
  21. Bill Calogero: Wladimir Klitschko Wins But Still Lacks “Something” (ang.). East Side Boxing.
  22. Alexey Potapov: Klitschko KOs Rahman! (ang.). Fightnews.com. [dostęp 23 grudnia 2008].
  23. Karl Freitag: Klitschko defeats Haye (ang.). Fightnews.com, 02.07.2011. [dostęp 2011-07-03].
  24. Kliczko znokautował Mormecka (pol.). Ringpolska.pl.
  25. Władimir Kliczko - Tony Thompson: ukraiński mistrz obronił cztery pasy - Onet Sport
  26. Władimir Kliczko - Mariusz Wach oficjalnie 10 listopada. onet.pl, 2012-08-23. [dostęp 2012-08-23].
  27. Łatwa robota Kliczki i jego jubileuszowe zwycięstwo nad Pianetą (pol.). bokser.org. [dostęp 28 czerwca 2013].
  28. http://eurosport.onet.pl/boks/wladimir-kliczko-aleksandr-powietkin/8hnt2
  29. Władimir Kliczko pokonał Pulewa i obronił pas IBF (pol.). wp.pl, 15 listopada 2014. [dostęp 2014-11-15].
  30. Ciężka przeprawa Kliczki z twardym Jenningsem (pol.). Bokser.org, 25 kwietnia 2015. [dostęp 26 kwietnia 2015].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Chris Byrd
Mistrz świata wagi ciężkiej WBO
14 października 2000 - 8 marca 2003
Następca
Corrie Sanders
Poprzednik
Chris Byrd
Mistrz świata wagi ciężkiej IBF
22 kwietnia 2006 - nadal
'
Poprzednik
Sułtan Ibragimow
Mistrz świata wagi ciężkiej WBO
23 lutego 2008 - nadal
'
Poprzednik
Nowy Tytuł
zdobyty po pokonaniu mistrza WBA Davida Haye
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
Super Champion
2 lipca 2011 - nadal
'