Aleksandr Powietkin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Aleksandr Powietkin
{{{nazwa}}}
Pseudonim Sasza
Data i miejsce urodzenia 2 września 1979
Kursk, ZSRR
Obywatelstwo  Rosja
Wzrost 189[1] cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 27
Zwycięstwa 26
Przez nokauty 18
Porażki 1
Remisy 0
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Dorobek medalowy

Aleksandr Władimirowicz Powietkin (ros. Александр Владимирович Поветкин; ur. 2 września 1979 w Kursku) – rosyjski kick-boxer i bokser. Wielokrotny mistrz Rosji, a także mistrz Europy (2002, 2004), świata (2003) i olimpijski (2004) w boksie amatorskim w wadze superciężkiej. Od 2005 roku pięściarz zawodowy wagi ciężkiej. W latach 2011-2013 mistrz świata federacji World Boxing Association.

Sportowa kariera[edytuj | edytuj kod]

Boks trenuje od 13 roku życia. W 1995 roku został mistrzem Rosji młodzików, a dwa lata później również juniorów. Na początkowym etapie kariery uprawiał również z sukcesami kick-boxing.

Kick-boxing[edytuj | edytuj kod]

W 1997 roku został w Moskwie mistrzem świata juniorów (do lat 19). Dwa lata później we włoskim Caorle zdobył amatorskie mistrzostwo świata WAKO w formule full contact w wadze superciężkiej[2]. W 2000 roku w Nikozji został mistrzem Europy zawodowców.

Boks amatorski[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku porzucił kick-boxing, aby skoncentrować się wyłącznie na boksie. W tym samym roku zdobył w Samarze mistrzostwo Rosji w wadze ciężkiej (do 91 kg). W 2001 roku przeszedł do wagi superciężkiej, w której również zdobył mistrzostwo kraju (Saratów 2001).

W 2001 roku zadebiutował na mistrzostwach świata. Odpadł w ćwierćfinale, przegrywając na punkty z Ukraińcem Ołeksijem Mazikinem. Porażkę tę powetował sobie trzy miesiące później, wygrywając złoty medal na Igrzyskach Dobrej Woli w Brisbane.

W maju 2002 roku obronił mistrzostwo Rosji (Rostów 2002), a w czerwcu zdobył mistrzostwo Europy (Perm 2002), pokonując w finale Roberto Cammarelle (20:16). Następnie w październiku tryumfował w swojej kategorii wagowej na prestiżowym Turnieju im. Feliksa Stamma w Warszawie, ponadto został wybrany najlepszym pięściarzem całego turnieju[3]. Niezwykle udany sezon przypieczętował zdobyciem absolutnego mistrzostwa Rosji, wygrywając we Władywostoku z Aleksiejem Lezinem, byłym mistrzem świata i trzykrotnym mistrzem Europy w wadze superciężkiej. Lezin wziął na Powietkinie rewanż rok później, pokonując go w finale mistrzostw Rosji. Już w następnym miesiącu Powietkin został mistrzem świata (Bangkok 2003), wygrywając na punkty (29:27) w zaciętej walce finałowej z Kubańczykiem Pedro Carriónem.

W lutym 2004 roku obronił mistrzostwo Europy (Pula 2004), ponownie pokonując w finale na punkty Cammarelle (30:26). W sierpniu osiągnął największy sukces w swej amatorskiej karierze, tryumfując w turnieju olimpijskim w Atenach. Pokonał w nim kolejno:

Po igrzyskach przeszedł na zawodowstwo. Bilans walk amatorskich: 125 zwycięstw i 7 porażek[5].

Boks zawodowy[edytuj | edytuj kod]

W 2005 roku podpisał kontrakt z niemiecką grupą promotorską Sauerland Events i w czerwcu zadebiutował na zawodowym ringu, nokautując w Kempten (Allgäu) Muhammeda Ali Durmaza (ówczesny bilans 2-2-0). Następnie wygrał 12 kolejnych walk z rzędu (w tym 9 przed czasem), co w 2007 roku zaowocowało zaproszeniem go do występu w 4-osobowym turnieju eliminacyjnym, który miał wyłonić pretendenta do tytułu mistrza świata IBF, będącego w posiadaniu Władimira Kliczko. W półfinale Powietkin pokonał przez TKO w 11. rundzie byłego mistrza świata IBF i WBO Chrisa Byrda (40-3-1), aby w finale zmierzyć się z niepokonanym Eddiem Chambersem (30-0-0). Walka odbyła się w styczniu 2008 roku w Berlinie. Rosjanin wygrał zdecydowanie na punkty (117:111, 119:109, 116:112)[5]. Do planowanego na grudzień mistrzowskiego pojedynku z Kliczką jednak nie doszło – Powietkin wycofał się z niego z powodu kontuzji.

Po wymuszonej rehabilitacją 9-miesięcznej przerwie powrócił na ring w walce z mistrzem Igrzysk Panamerykańskich 2003, Jasonem Estradą (15-1-0). Pokonał go w Düsseldorfie przez jednogłośną decyzję sędziów.

W marcu 2010 roku wygrał przez TKO w 5. rundzie z Meksykaninem Javierem Morą (22-5-1), co dało mu ponownie pozycję pretendenta numer 1 do tytułów IBF i WBO Władimira Kliczki (54-3-0)[6]. Do walki między nimi miało dojść we wrześniu, jednak pod koniec lipca Rosjanin po raz kolejny się z niej wycofał. W rezultacie IBF i WBO wyznaczyły do pojedynku Samuela Petera, a Powietkina karnie przesunęły poza pierwszą dziesiątkę rankingu pretendentów[7].

18 grudnia 2010 roku wygrał jednogłośnie na punkty z zawodowym mistrzem USA organizacji NABA, Nicolaiem Firthą (19-7-1). W 5. rundzie Powietkin doznał złamania nadgarstka prawej ręki i do końca walki był zmuszony boksować głównie lewą[8].

27 sierpnia 2011 roku Powietkin zdobył mistrzostwo świata WBA (nieobsadzone, po tym jak Władimir Kliczko został awansowany na tzw. "superczempiona"), pokonując w Erfurcie Rusłana Czagajewa (27-1-1) przez jednogłośną decyzję (117:113, 117:113, 116:112)[9]. 25 lutego 2012 roku obronił tytuł, wygrywając po zaciętej walce przez kontrowersyjną decyzję sędziów (w stosunku dwa do remisu) z mistrzem WBO wagi junior ciężkiej Marco Huckiem[10][11]. W kolejnych obronach Rosjanin pokonał szybko przed czasem Hasima Rahmana (29 września 2012) oraz Andrzeja Wawrzyka (17 maja 2013), dzięki czemu ponownie zapewnił sobie prawo do walki z Władimirem Kliczką (60-3-0).

Na początku lipca pięściarze podpisali kontrakt na walkę, wcześniej ustalili podział zysków − obaj mieli zagwarantowane rekordowe gaże w swoich karierach (Powietkin ponad 5 mln dolarów)[12]. Do pojedynku doszło 5 października 2013 w hali Olimpijskij w Moskwie. Miał on jednostronny przebieg na korzyść Kliczki, a Powietkin po raz pierwszy w karierze leżał na deskach − i to czterokrotnie (raz pod koniec 2. rundy i trzy razy w 7.). Ostatecznie Kliczko wygrał zdecydowanie na punkty (wszyscy sędziowie punktowali 119:104). Tym samym Powietkin poniósł pierwszą porażkę w zawodowej karierze i stracił mistrzostwo świata WBA. Po walce wielu obserwatorów miało zastrzeżenia do Ukraińca i sędziego ringowego Luisa Pabona. Kliczko często klinczował, odpychał rywala, ściągał go do dołu, a także walczył łokciami. Mimo to Pabon ostrzegł Ukraińca i odebrał mu punkt dopiero pod koniec walki, w 11. rundzie[13][14][15].

Przypisy

  1. Walka Wawrzyk - Powietkin. "Andrzej musi znokautować rywala, jeśli chce odebrać mu pas". polskatimes.pl, 17 maja 2013.
  2. Offizielle Ergebnisse der WAKO-WM in Italien (Caorle) 1999 (niem.). kickboxer.de. [dostęp 2010-04-15].
  3. БОКС (ros.). sport-express.ru, 15 października 2002. [dostęp 2010-04-15].
  4. [http://news.sport-express.ru/2004-08-29/71897 24-е золото России: Поветкин победил Мохамеда Али без боя!] (ros.). sport-express.ru, 29 sierpnia 2004. [dostęp 2010-04-15].
  5. 5,0 5,1 Povetkin beats Chambers, earns shot at heavyweight title (ang.). sports.espn.go.com, 27 stycznia 2008. [dostęp 2010-04-15].
  6. Kliczko: "Promotorzy rzucają Powietkina na pożarcie". ringpolska.pl, 6 kwietnia 2010. [dostęp 2010-04-15].
  7. Aleksander Powietkin rezygnuje z walki z Kliczko. polskieradio.pl, 23 lipca 2010. [dostęp 2010-08-17].
  8. Powietkin walczył z kontuzją (ang.). bokser.org, 19 grudnia 2010. [dostęp 2010-12-20].
  9. Powietkin mistrzem WBA po wygranej z Czagajewem (pol.). ringpolska.pl.
  10. Powietkin obronił tytuł po ringowej wojnie (pol.). ringpolska.pl.
  11. Povetkin defeats Huck by controversial decision (ang.). boxingnews24.com.
  12. Kliczko vs Powietkin. Rekordowe gaże bokserów. sport.tvp.pl, 24 kwietnia 2013. [dostęp 2013-11-05].
  13. Więcej zapasów niż boksu. Kliczko zniszczył Rosjanina w walce pełnej fauli. 5 października 2013. [dostęp 2013-11-05].
  14. Kliczko zdominował Powietkina, niestety przy pomocy sędziego Pabona. bokser.org, 5 października 2013. [dostęp 2013-11-05].
  15. Adam Berlin: Ugly: Klitschko vs. Povetkin (ang.). boxing.com, 5 października 2013. [dostęp 2013-11-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
David Haye
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
27 sierpnia 2011 − 5 pażdzienika 2013
Następca
wakat