Zatoka Fińska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Zatoka Fińska | |
| Suomenlahti, Soome laht, Finska viken, Финский залив |
|
 Zatoka Fińska, widok od Peterhofu |
|
| Państwo |  Finlandia Rosja Estonia |
| Lokalizacja | Morze Bałtyckie |
| Powierzchnia | 29 500 km² |
| Wymiary | 428 × do 120 km |
| Głębokość | 123 m |
| Zasolenie | 4‰ |
| Cieki wodne uchodzące | Newa |
| Miejscowości nadbrzeżne | Helsinki, Petersburg, Tallinn |
| 60°00′00″N 26°00′00″E / 60, 26Na mapach: 60°00′00″N 26°00′00″E / 60, 26 | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Zatoka Fińska[1] – zatoka w północno-wschodniej części Morza Bałtyckiego, pomiędzy Finlandią, Rosją i Estonią. W głębi lądu, na przedłużeniu Zatoki Fińskiej znajdują się największe jeziora Europy: Ładoga i Onega. Głębokość maksymalna Zatoki wynosi 123 m[potrzebne źródło].
Uzdrowiska na Zatoce Fińskiej:
Przypisy
- ↑ Morze Bałtyckie, Zatoki. W: Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej: Nazewnictwo Geograficzne Świata. T. Zeszyt 10 - Morza i oceany. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2008, s. 52. ISBN 976-83-254-0462-8.
