Zbigniew Kurtycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Kurtycz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1919
Lwów
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 2015
Warszawa
Instrument gitara
Gatunek jazz, rock and roll, ballady
Zawód piosenkarz, kompozytor
Powiązania Barbara Dunin
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Zbigniew Kurtycz (ur. 16 maja 1919 we Lwowie, zm. 30 stycznia 2015[1]) – polski piosenkarz, gitarzysta i kompozytor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Mieczysława Kurtycza - dyrygenta lwowskiej orkiestry mandolinistów Hejnał. Początkowo ojciec udzielał mu lekcji gry na skrzypcach, jednak jego głównym instrumentem stała się gitara. Występował w wielu zespołach muzycznych. Był też piłkarzem Pogoni Lwów (jako junior), wicemistrzem Polski juniorów w 1937. W czasie okupacji radzieckiej Kresów Wschodnich występował w teatrzyku rewiowym Feliksa Konarskiego (Ref-Rena)[2]. Z zespołem artystycznym 3 Dywizji Strzelców Karpackich przeszedł szlak bojowy jako żołnierz 2 Korpusu Polskiego Władysława Andersa[3].

W 1946 roku wrócił do Polski i śpiewał m.in. jazz, rock and roll, ballady. Jego największym przebojem jest piosenka Cicha woda, którą zaśpiewał jako pierwszy[4]. Skomponował m.in. Jadę do ciebie tramwajem (słowa Janusz Odrowąż) oraz Wołam cię (słowa M. Walewski). Od 1966 roku występował w duecie z żoną Barbarą Dunin. Współpracował z Polskim Radiem, występował w programie Podwieczorek przy mikrofonie, nagrał kilka płyt, występował za granicą. Po śmierci piosenkarza Juliana Sztatlera prowadził w Warszawie kawiarnię muzyczną Pod Gwiazdami[4].

Pogrzeb Zbigniewa Kurtycza odbył się 5 lutego 2015 w Warszawie. Po mszy świętej w Kościele pw. św. Karola Boromeusza prochy artysty zostały złożone w kolumbarium na Cmentarzu Powązkowskim.

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zbigniew Kurtycz (pol.). W: Nekrologi [on-line]. wyborcza.pl, 2015-02-04. [dostęp 2015-02-09].
  2. Grzegorz Hryciuk, Polacy we Lwowie 1939-1944, Warszawa 2000, s. 112.
  3. Fonosfera. Historia muzyki w Polsce – rok 1958
  4. 4,0 4,1 Wojciech Dąbrowski: Zbigniew Kurtycz. W: Spotkania z piosenką [on-line]. [dostęp 2012-11-28].
  5. M.P. z 2000 r. Nr 5, poz. 99
  6. Medale zasłużony kulturze "Gloria Artis" dla wybitnych polskich artystów. mkidn.gov.pl, 14 grudnia 2007.
  7. Głos Festiwalu 6/2006, 4 listopada 2006

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]