Pogoń Lwów (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy klubu piłkarskiego. Zobacz też: Pogoń Lwów – ujednoznacznienie.
Football pictogram.svg Pogoń Lwów
LKS Pogoń Lwów
Pogoń Lwów
Pełna nazwa Lwowski Klub Sportowy
Pogoń Lwów
Przydomek Pogończycy, Poganiacze[1], Pogoniarze
Barwy czerwono-niebiesko-białe[2]
Data założenia 1904
jako Klub Gimnastyczno-Sportowy
IV-ego Gimnazjum
[3]
Liga Premier Liga Obwodowa (IV poziom)
Debiut w najwyższej lidze 3 kwietnia 1927
Adres ul. Ak. Kuczara 20/2 (biuro)[4]
Stadion Park Sportowy
imienia Marszałka Polski
Edwarda Śmigłego-Rydza
(do 1939)
Prezes Polska Marek Horbań
Trener Ukraina Konstantyn Lemiszko
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Pogoń Lwów – polski klub piłkarski z siedzibą we Lwowie. Kontynuator tradycji powołanego wiosną 1904 roku w IV Gimnazjum we Lwowie piłkarskiego Klubu Gimnastyczno-Sportowego IV-go Gimnazjum, działającego od 1907 do 1939 roku pod nazwą LKS Pogoń i reaktywowanego w 2009. Obecnie zajmuje 31. miejsce w tabeli wszech czasów polskiej ekstraklasy[5], będąc zarazem jednym z najbardziej utytułowanych przedwojennych polskich klubów piłkarskich (cztery tytuły mistrza Polski).

Lwowski Klub Sportowy był współzałożycielem Związku Polskiego Piłki Nożnej przy związku austriackim, Polskiego Związku Piłki Nożnej i mistrzostw Polski. W roku 1909 Pogoń założyła klub sportowy JKS Jarosław. Był on filią Pogoni do 1914 roku i funkcjonował pod nazwą Pogoń Jarosław[2]. Drużyna piłkarska Pogoni do roku 1939 działała jako jedna z sekcji wielosekcyjnego LKS. Obecnie prócz futbolowej istnieje tylko sekcja kolarska[6].

Pogoń, obok Warszawianki, jest jedynym polskim klubem, który nigdy nie spadł z ekstraklasy[7]. W 1938 roku Związek Polskich Związków Sportowych przyznał Pogoni tytuł „najlepszego i najbardziej zasłużonego klubu sportowego w Polsce”[8].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata 1904–1914[edytuj | edytuj kod]

Eugeniusz Piasecki, założyciel pierwszych we Lwowie drużyn piłkarskich, pierwszy prezes Pogoni

Pierwsze drużyny piłkarskie wśród uczniów IV Gimnazjum we Lwowie powstały w 1900[3]. Ich założycielem był nauczyciel gimnastyki Eugeniusz Piasecki. Piłkarze rozegrali w tymże roku mecze towarzyskie na terenie Lwowskiego Klubu Cyklistów (1:1 i 0:0 z gospodarzami). Jednak dopiero w 1904 drużyny uczniowskie przyjęły oficjalną nazwę: Klub Gimnastyczno-Sportowy uczniów IV-ego Gimnazjum[3]. Wówczas po raz pierwszy drużyna zagrała też mecz wyjazdowy – w krakowskim Parku Jordana (0:3 z miejscowymi studentami). Na przełomie lat 1906 i 1907 młodzież postanowiła się usamodzielnić i powołać do życia niezależny klub z własnym statutem. Rozpoczęto rozmowy na temat fuzji z Lechią[9]. W 1907 uzgodniono nazwę (Lwowski Klub Sportowy "Pogoń"; zaproponował ją Maksymilian Dudryk[10]) i barwy klubowe – biało-czerwono-niebieskie[9]. Na czele klubu stanął dr Piasecki. Głównym sponsorem został Ludwik Kuchar, właściciel sieci kin we Lwowie i Krakowie[11]. 1907 rok przyjmowano za rok założenia klubu do czasu odzyskania w 1918 przez Polskę niepodległości.

Mecz Pogoń Lwów – Lechia Lwów, 1910

W 1908 uchwalono statut (pierwszy na ziemiach polskich statut klubu lekkoatletyczno-piłkarskiego) i wydzierżawiono boisko za rogatką stryjską (na Bednarówce[12]). Od 1913 znajdowała się tam (przy ul. Stryjskiej) także siedziba klubu. W pierwszych latach działalności sekcja piłkarska regularnie rozgrywała mecze z drużynami lwowskimi (przede wszystkim Czarnymi, Lechią i Hasmoneą) oraz z krakowskimi (głównie Wisłą i Cracovią). W 1909 piłkarze pojechali pierwszy raz za granicę Galicji, do Koszyc, i przegrali 0:5 z Kassai Athletikai Klub. Rewanż grany we Lwowie zakończył się wygraną Węgrów 4:1[13]. Odtąd coraz częściej grano z klubami austriackimi, czeskimi, śląskimi czy węgierskimi. W 1910 Pogoń wstąpiła do Austriackiego Związku Piłki Nożnej, a w 1911 była współzałożycielem Związku Polskiego Piłki Nożnej[14].

W 1913 Pogoń brała udział w organizowanych przez ZPPN mistrzostwach Galicji. Zajęła w nich trzecie (ostatnie) miejsce, za Cracovią i Wisłą[15]. W 1914 wymienione wyżej kluby, a także Czarni, należały do I klasy Austriackiego ZPN. Wzięły one udział w kolejnych mistrzostwach Galicji, których jednak nie dokończono z powodu wybuchu wojny światowej[16].

Lata 1915–1926[edytuj | edytuj kod]

Mistrzowska Pogoń z 1926

W czasie Wielkiej Wojny w Pogoni nadal grano w piłkę[17], a do Lwowa w dalszym ciągu przyjeżdżały drużyny z innych miast, również zagranicznych[18]. Podejmowano też zespoły wojskowe (legionowe).

Od listopada 1918 wielu zawodników Pogoni walczyło w wojnie polsko-ukraińskiej, wielu z nich poległo. Baterią I Lwowskiego Pułku Artylerii, zwaną potem Pogonią, dowodził porucznik Tadeusz Kuchar[10]. Na liście sportowców, którzy oddali życie w walce o niepodległość znajduje się 57 członków LKS Pogoń.

W 1920 klub wystartował w mistrzostwach okręgu lwowskiego, co miało stanowić eliminację do turnieju finałowego o mistrzostwo Polski. Eliminacji nie zdołano dokończyć przed wybuchem wojny polsko-bolszewickiej[19]. Rok później rozgrywki przeprowadzono do końca i mistrzem kraju została Cracovia. Pogoń sklasyfikowano na 4. miejscu. W 1922 drużyna ze Lwowa była już najlepsza. O tytule zespołu prowadzonego przez austriackiego trenera Karla Fischera przesądziła wygrana rywalizacja z Wartą Poznań (1:1 i 4:3). Rok później lwowiacy obronili tytuł, w finale pokonując Wisłę z Krakowa (3:0, 1:2 i 2:1)[20]. W 1924 Polski Związek Piłki Nożnej odwołał MP, chcąc zapewnić dobre warunki reprezentacji Polski, przygotowującej się do występu na paryskiej olimpiadzie[21]. Do Lwowa przyjeżdżało wówczas wiele czołowych drużyn europejskich (m.in. z Jugosławii, Austrii, Czechosłowacji, Niemiec i Danii). W listopadzie w Krakowie doszło do nieoficjalnego meczu o mistrzostwo Polski. LKS pokonał wtedy Wisłę 3:2.

W sezonie 1925 Pogoń, tylko raz remisując, zdobyła trzeci z rzędu tytuł najlepszej drużyny w kraju i otrzymała na własność Puchar Ministerstwa Zdrowia[22]. Wkrótce klub opuścił trener Fischer, a także Emil Görlitz i Józef Słonecki, którzy wyjechali do Włoch i podpisali kontrakt z Ederą Triest. Byli pierwszymi polskimi zawodnikami, którzy przeszli na zawodowstwo[23]. W 1926, pomimo trudnej sytuacji finansowej, udało się Pogoni zdobyć czwarte z rzędu mistrzostwo.

Lata 1927–1939[edytuj | edytuj kod]

Michał Matyas, najlepszy ligowy strzelec Pogoni

W 1927 powołano Ligę, zrzeszającą największe polskie kluby. W pierwszym sezonie jej istnienia klub ze Lwowa uplasował się na czwartym miejscu w tabeli. Miał szansę na podium, jednak po zatargu z Ligą pozbawiono go możliwości rozegrania meczów czterech ostatnich kolejek i zweryfikowano je jako walkowery[24]. Na początku 1928 w klubie doszło do wielu zmian organizacyjnych. Zarówno klub, jak i drużynę piłkarską dopadł kryzys[25]. Na ławkę trenerską wrócił Fischer, lecz na krótko. Ligę ukończono na szóstej pozycji. 1929 był najgorszym w historii klubu[26]. Piłkarze musieli walczyć o utrzymanie się na poziomie ligowym. Kluczowy był październikowy derbowy mecz z Czarnymi. Zamykająca wówczas tabelę Pogoń wygrała 2:1, a w kolejnych czterech spotkaniach zdobyła sześć punktów, co sklasyfikowało ją na dziewiątym miejscu w lidze[27]. Rok później Pogoniarze zajęli siódme miejsce w stawce.

Piłkarze Pogoni w 1936

Przed startem rozgrywek w 1931 zespół odmłodzono i jednocześnie wzmocniono. Przy nierównej formie wystarczyło to do czwartej pozycji na finiszu rozgrywek. Osłabły za to kontakty międzynarodowe[28]. W sezonie 1932 Pogoń sięgnęła po wiceprymat w kraju, ustępując tylko punktem Cracovii. Stało się tak m.in. z powodu walkowera, jaki otrzymali krakowianie po grze w meczu Pasów z Czarnymi nieuprawnionego zawodnika[29]. Podobny, z perspektywy LKS, przebieg miały kolejne rozgrywki. Tym razem lwowiacy dali się o punkt wyprzedzić Ruchowi Hajduki Wielkie. Następna edycja MP nie była już dla Pogoni tak pomyślna – była ona bowiem ostatecznie szósta. Drużyna odbyła za to tournée po Francji i Belgii (wygrała m.in. z wicemistrzem Belgii, Daring Bruksela 2:1)[30]. W towarzyskim meczu we Lwowie Pogoń zwyciężyła też 5:3 A.C. Milan. W 1935 lwowiacy ponownie zdobyli srebrne medale, ponownie przegrywając o punkt z Ruchem.

Kolejny sezon nie był udany – Pogoń zajęła szóste miejsce w tabeli. Jeszcze gorzej było w 1937, kiedy to zespół znów bronił się przed spadkiem[31]. Skończyło się na ponownym szóstym miejscu. Rok później drużyna poprawiła się o jedną pozycję w tabeli. W dniach 28-29 maja 1939 odbył się turniej na 35-lecie klubu. Wygrała go Cracovia przed Wisłą, Pogonią i Junakiem Drohobycz. W sezonie 1939 rozgrywek z powodu wybuchu II wojny światowej nie dokończono. 31 sierpnia 1939 Pogoń zajmowała trzecią pozycję w tabeli[32]. Ostatni mecz rozegrała w Warszawie z Polonią (1:2)[23]. Działalność klubu zawieszono.

Po 1945[edytuj | edytuj kod]

Polacy ze wschodnich ziem zabranych, przede wszystkim ze Lwowa, znaleźli się po wojnie wśród animatorów piłki nożnej na ziemiach zachodnich. W oparciu o byłych piłkarzy Pogoni (m.in. Michała Matyasa) odtworzono w Bytomiu – gdzie osiedliło się wielu lwowiaków – Polonię[33]. Klub przyjął niebiesko-czerwone barwy Pogoni Lwów. Na cześć lwowskiego klubu barwy takie przyjęły także Pogoń Szczecin, Piast Gliwice, Odra Wodzisław i Odra Opole[11]. Wacław Kuchar i Matyas pełnili po wojnie funkcje selekcjonera reprezentacji.

Lata 2009–2013[edytuj | edytuj kod]

Pogoń po zdobyciu mistrzostwa Lwowa w 2010

Inicjatywa zjednoczenia młodzieży polskiej we Lwowie wokół sportu powstała w 2007. Rozpoczęły się wtedy pierwsze treningi piłkarskie na hali sportowej lwowskiego Uniwersytetu Medycznego. W treningach brali udział studenci narodowości polskiej. We wrześniu 2008 otrzymali oni dotację na swoją działalność ze strony Fundacji „Semper Polonia". Z otrzymanych środków opłacono wynajem hali sportowej na zajęcia. Pod koniec 2008 członkowie klubu wystąpili z pomysłem rejestracji organizacji i przyjęcia nazwy LKS Pogoń Lwów[10]. W styczniu 2009 – dzięki staraniom młodych Polaków mieszkających i studiujących we Lwowie, wsparciu Konsulatu RP we Lwowie (z konsulem Grzegorzem Opalińskim) i Fundacji "Semper Fidelis", która przekazała dotację na działalność – Lwowski Klub Sportowy Pogoń został reaktywowany[11]. Drużyna Pogoni rozgrywała swoje mecze najpierw w szkolnych halach. W kwietniu zaczęto wynajmować boisko od ukraińskiego klubu Dynamo. Klub formalnie zarejestrowano w sierpniu. 10 października doszło do oficjalnej inauguracji: odprawiono mszę w katedrze lwowskiej, złożono kwiaty na Cmentarzu Orląt i rozegrano towarzyski mecz z Polonią Chmielnicki na boisku Szkolar na Pohulance przy Cmentarzu Łyczakowskim[34]. Pogoń wygrała 2:0 po bramkach Pawła Winiarskiego. Na mecz przybyły delegacje polskiego sejmu i senatu, zabrakło jednak przedstawicieli PZPN. Reaktywacja Pogoni Lwów została entuzjastycznie przyjęta przez kibiców w Polsce[11]. Klubowi pomagało istniejące już wcześniej Stowarzyszenie Sympatyków LKS Pogoń Lwów (SSPL).

Towarzyski mecz Warty Poznań z Pogonią Lwów (2012)

W 2010 sponsorami klubu zostały firmy PZU Ukraina oraz Fabryka Farb i Lakierów Śnieżka. Pogoń wystartowała w rozgrywkach ligi okręgowej obwodu lwowskiego. Wygrała je i uzyskała awans do Wyższej Ligi obwodowej (piąty szczebel)[35]. W 2011 współpracę z klubem rozpoczął PKP Cargo. Pierwsza drużyna regularnie rozgrywa mecze z polskimi drużynami na terenie RP, dotąd m.in. z Radomiakiem[36], Cracovią, Wartą Poznań i Siarką Tarnobrzeg. Ponadto klub nawiązał współpracę z Chrobrym Głogów[37], Polonią Przemyśl[38] i Strugiem Tyczyn[39]. Sezon 2011 Pogoń ukończyła na siódmym miejscu w tabeli Wyższej Ligi, lecz władze klubu postanowiły zgłosić drużynę do Premier Ligi lwowskiej (IV poziom)[40]. Debiutancki sezon zakończył się dla Pogoni siódmą pozycją w tabeli. Od listopada 2012 klub wspiera spółka Trade Trans[41]. W rozgrywkach sezonu 2013 drużyna seniorów uplasowała się na dziewiątej pozycji w tabeli[42].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Poszczególne sezony[edytuj | edytuj kod]

Wyniki ze wszystkich sezonów Pogoni Lwów
  • 1904: powstanie klubu
  • 1912: zdobycie miana drużyny pierwszej klasy
  • 1913: 3. miejsce w mistrzostwach Galicji
  • 1914: 3. miejsce w niedokończonych mistrzostwach Galicji
  • 1920: 1. miejsce w niedokończonych mistrzostwach Lwowa
  • 1921: 1. miejsce w mistrzostwach Lwowa. 4. miejsce w mistrzostwach Polski
  • 1922: 1. miejsce w mistrzostwach Lwowa. Mistrzostwo Polski
  • 1923: 1. miejsce w mistrzostwach Lwowa. Mistrzostwo Polski
  • 1924: 1. miejsce w mistrzostwach Lwowa
  • 1925: Mistrzostwo Polski
  • 1926: 1. miejsce w mistrzostwach Lwowa. Mistrzostwo Polski
  • 1927: 4. miejsce w Lidze
  • 1928: 6. miejsce w Lidze
  • 1929: 9. miejsce w Lidze
  • 1930: 7. miejsce w Lidze
  • 1931: 4. miejsce w Lidze
  • 1932: 2. miejsce w Lidze
  • 1933: 1. miejsce w grupie wschodniej, 2. miejsce w grupie mistrzowskiej Ligi
  • 1934: 6. miejsce w Lidze
  • 1935: 2. miejsce w Lidze
  • 1936: 6. miejsce w Lidze
  • 1937: 6. miejsce w Lidze
  • 1938: 5. miejsce w Lidze
  • 1939: 3. miejsce w niedokończonej Lidze[43]
  • 2010: 1. miejsce w II lidze regionalnej obwodu lwowskiego (VI liga krajowa)
  • 2011: 7. miejsce w Wyższej Lidze obwodu lwowskiego (V liga krajowa)
  • 2012: 7. miejsce w Premier Lidze obwodu lwowskiego (IV liga krajowa)
  • 2013: 9. miejsce w Premier Lidze obwodu lwowskiego (IV liga krajowa)

Pogoń w rozgrywkach[edytuj | edytuj kod]

Liga polska[edytuj | edytuj kod]

Działacze Pogoni byli jednymi z głównych inicjatorów utworzenia jednolitych, ogólnokrajowych rozgrywek ligowych w Polsce. Do porozumienia pomiędzy klubami doszło na przełomie 1926 i 1927. Klub rozegrał w najwyższej klasie rozgrywkowej 13 sezonów (1927–1939). Koniec tej serii nastąpił w 1939 po agresji Niemiec na Polskę. Po 1945 wskutek zmiany granic klub nie istniał, a po reaktywacji w 2009, pomimo chęci zarządu, PZPN nie wyraził zgody na uczestnictwo w polskich rozgrywkach[44].

W swej dotychczasowej ekstraklasowej historii Pogoń trzykrotnie była druga w tabeli końcowej.

Bilans Pogoni w ekstraklasie
Mecze (sezony) Zwycięstwa Remisy Porażki Bramki strzelone Bramki stracone
273 (13) 130 44 99 537 439

Rywalizacja lokalna[edytuj | edytuj kod]

Derby Lwowa[edytuj | edytuj kod]

Derby Lwowa przed wybuchem II wojny światowej należały do najważniejszych w Polsce. Najsłynniejszymi były pojedynki Pogoni z Czarnymi.

Pierwszy mecz pomiędzy Pogonią i Czarnymi datuje się na 1907[45] 10 kwietnia 1927 na stadionie Czarnych rozegrano natomiast premierowe ligowe derby, które zakończyły się sukcesem gospodarzy (3:1).

Mecze ligowe
Mecze Zwycięstwa Pogoni Remisy Zwycięstwa Czarnych Bramki dla Pogoni Bramki dla Czarnych
14 8 4 2 21 10

Inni lokalni rywale[edytuj | edytuj kod]

Oprócz Czarnych, Pogoń rozgrywała również mecze ligowe z innymi lwowskimi zespołami: Hasmoneą i Lechią.

Mecze ligowe
Mecze Zwycięstwa Pogoni Remisy Zwycięstwa Lechii Bramki dla Pogoni Bramki dla Lechii
2 2 0 0 8 1
Mecze ligowe
Mecze Zwycięstwa Pogoni Remisy Zwycięstwa Hasmonei Bramki dla Pogoni Bramki dla Hasmonei
4 2 1 1 8 4

Barwy i herb[edytuj | edytuj kod]

Logotyp Pogoni

W 1907 roku dwaj młodzi członkowie Pogoni, dobrze zorientowani w futbolu europejskim, Karol Szajdej i Stanisław Polakiewicz dowiedzieli się z zagranicznego pisma o niebiesko-czerwonych kolorach czołowego wówczas angielskiego klubu Everton F.C. z Liverpoolu. Chcąc wzorować się na najlepszych Pogoń przyjęła właśnie takie barwy, dodając jednocześnie barwę białą[46].

Herbem klubu jest Pogoń na tarczy w niebiesko-czerwone pasy z napisem LKS "POGOŃ" LWÓW.

Stroje[edytuj | edytuj kod]

Stroje Pogoni od początku jej istnienia opierały się o trzy tradycyjne kolory – biały, czerwony i niebieski. W 1906 roku koszule były w połowie białe, a w połowie czerwone. Całość dopełniały niebieskie spodenki. Następnie pojawiły się białe koszule w pionowe niebieskie pasy. Później Pogończycy występowali zarówno w kompletach niemal w całości białych, jak i takich, gdzie przeważały niebieski, bądź czerwony. W 1924 roku po raz pierwszy wprowadzono koszulki w najbardziej kojarzone z Pogonią niebiesko-czerwone pasy. Po kilkuletniej przerwy pasiaste koszule pojawiły się ponownie w 1936 roku. Przed wojną korzystano jeszcze ze strojów niebiesko-czerwonych, a także czerwono-białych.

Po reaktywacji w 2009 stroje Pogoni stanowią tradycyjne pasiaste koszulki, niebieskie spodenki oraz getry – czerwone lub niebieskie. Od 2010 komplety szyła duńska firma Hummel International. Od 2012 pierwszej drużynie stroje dostarcza polska firma Colo, a juniorom hiszpańska Joma.

1906
1907–1909
1910–1911
1911–1920
1914–1922
1916–1921
1923–1926
1924–1927
1924–1925
1928
1928
1931–1938
1936
1938
1938
2009–2011
2009–
2011–

Park sportowy im. Marszałka Polski Edwarda Śmigłego-Rydza[edytuj | edytuj kod]

Szkic planowanej w 1938 rozbudowy kompleksu sportowego Pogoni

1 maja 1913 uroczyście otwarto nowe boisko obok Parku Kilińskiego[47], przy ul. Kilińskiego 43. Trybuny mogły pomieścić 10 000 widzów. W meczu otwarcia Pogoń zwyciężyła Cracovię 3:1. Był to jednocześnie debiut Wacława Kuchara[48]. Obiekt zwyczajowo nazywano Stadionem za Rogatką Stryjską. 30 października 1938 nadano mu imię Marszałka Polski Edwarda Śmigłego-Rydza (Park sportowy imienia Marszałka Polski Edwarda Śmigłego-Rydza). Obecnie w miejscu, gdzie stał stadion, mieszczą się koszary wojskowe[23].

Po reaktywacji klub wynajmuje boiska do treningów i gry od klubów ukraińskich[49].

Zielona trybuna[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej charakterystycznym miejscem stadionu były rosnące wokół boiska Pogoni kasztanowce, na które podczas meczów wspinali się batiarzy i za darmo z konarów obserwowali wydarzenia na boisku[23]. Każdy z kibiców miał swoją osobistą gałąź, a gałęzie te przechodziły z ojca na syna lub w innym wypadku zostawały w rodzinie[23][44]. Z kasztanowców w czasie spotkań dobywały się charakterystyczne gwizdy, będące zarówno oznaką satysfakcji z gry, jak i niezadowolenia (widzowie nie mogli bić braw, ponieważ musieli trzymać się drzewa[23]).

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Pogoni Lwów.

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 17 sierpnia 2013[50]
Nr Poz. Piłkarz
BR Roman Milawski
BR Roman Paździerski
BR Szczepan Przybyła
OB Sergij Saluk
OB Mychajło Maciupa
OB Roman Tomaszewski
OB Mikołaj Bogdanow
OB Witali Kuczwam
OB Igor Ostrówka
PO Nazar Dołżański
Nr Poz. Piłkarz
PO Rusław Ilkiw
PO Jan Juzkiewicz
PO Witali Kawijczyk
PO Rusłan Grycyk
PO Roman Samagalski
PO Andrij Suchy
PO Jurij Majstruk
NA Roman Bojko
NA Taras Bugryn

Dotychczasowi prezesi[edytuj | edytuj kod]

Funkcję prezesa lwowskiej Pogoni pełniło dotąd 14 osób. Większość z nich była profesorami lub żołnierzami w stopniu wyższego oficera.

Od 2009 prezesem Pogoni jest Marek Horbań[51].

Tadeusz Kuchar – szósty w historii prezes Pogoni, który sprawował tę funkcję w latach 1923–1924
Marek Horbań, prezes Pogoni od 2009
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Polska doktor Eugeniusz Piasecki
1907
1909
2.
Polska doktor Jan Lubicz-Woytkowski
1910
1910
3.
Polska doktor Stanisław Miziewicz
1910
1914
4.
Polska Rudolf Wacek
1914
1921
5.
Polska Ludwik Koziebrodzki
1921
1923
6.
Polska Tadeusz Kuchar
1924
1924
7.
Polska Michał Parylak
1925
1925
8.
Polska doktor Włodzimierz Dzieduszycki
1926
1932
9.
Polska podpułkownik Ludwik Lepiarz
1933
1934
10.
Polska doktor Romuald Klimow
1935
1935
11.
Polska Kazimierz Protassewicz
1936
1936
12.
Polska podpułkownik Eugeniusz Ślepecki
1937
1938
13.
Polska doktor Jerzy Kozicki
15.10.1938
01.09.1939
14.
Polska Marek Horbań
2009
obecnie

Dotychczasowi trenerzy[edytuj | edytuj kod]

We lwowskim zespole funkcję trenera sprawowało 13 osób. Dwukrotnie robili to Austriak Karl Fischer i Ludwik Szabakiewicz. Najdłużej trenował Pogoń Fischer – ponad cztery lata. Przed II wojną światową sekcja piłkarska najczęściej miała jedynie kierownika, a trenerzy zatrudniani byli sporadycznie. Często funkcję tę spełniał jeden z zawodników, wyznaczany przez kierownictwo sekcji.

Od lipca 2012 pierwszym szkoleniowcem jest Ukrainiec Konstantyn Lemiszko[52].

Karol Hanke prowadził zespół Pogoni przez dwa sezony (1930–1931)
Ludwik Szabakiewicz – trener Pogoni w 1932 i w 1937
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Czechosłowacja Karel Vopalecký
1907
?
2.
Węgry Bardy
wiosna 1921
?.08.1921
3.
Austria Karl Fischer
wiosna 1922
jesień 1925
4.
Austria Karl Fischer
01.04.1928
?.08.1928
5.
Czechosłowacja Otto Mazal-Škvajn
14.04.1929
25.08.1929
6.
Polska Karol Hanke
wiosna 1930
jesień 1931
7.
Polska Ludwik Szabakiewicz
wiosna 1932
jesień 1932
8.
Węgry György Molnár
?.03.1935
lato 1936
9.
Polska Ludwik Szabakiewicz
jesień 1937
jesień 1937
10.
Polska Wacław Jerzewski
wiosna 1938
jesień 1939
11.
Ukraina Włodzimierz Mandziak
?.09.2008
jesień 2009
12.
Polska Edward Marciński
17.03.2010
zima 2010
13.
Ukraina Denis Czerniajew
?.02.2011
10.05.2012
14.
Polska Mikołaj Buczak
10.05.2012
16.07.2012
15.
Ukraina Konstantyn Lemiszko
16.07.2012
obecnie

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Tekst i nuty Marszu Pogoni

Przed II wojną światową Pogoni kibicowali, lub sympatyzowali z nią wykładowcy i studenci Uniwersytetu im. Jana Kazimierza oraz Politechniki Lwowskiej, miejska palestra, oficerowie, artyści, dziennikarze i arystokracja[53].

Współcześnie fani klubu skupiają się wokół Stowarzyszenia Sympatyków Pogoni Lwów[54]. Stowarzyszenie zajmuje się zbieraniem pieniędzy na rzecz kresowych cmentarzy, kombatantów, polskich dzieci na Ukrainie i samego klubu[55]. Kibice Pogoni podejmują też współpracę z fanami innych drużyn, m.in. Legii Warszawa[56] i Śląska Wrocław[57].

W 2012 we współpracy z kibicami leszczyńskiej Unii zostały zaprojektowane fanowskie szaliki Pogoni[58][59].

Hymn[edytuj | edytuj kod]

Hymnem lwowskiego klubu jest pieśń marszowa „Marsz Pogoni”, rozpisana na chór męski. Autorem słów i muzyki był Henryk Zbierzchowski.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Rekordy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Wacław Kuchar, zawodnik Pogoni w latach 1912–1935
  • Liczba sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej: 13 (1927–1939)
  • Pierwsze zwycięstwo w ekstraklasie: 3 kwietnia 1927 Pogoń Lwów – Hasmonea Lwów 7:1 (3:0)
  • Najwyższe zwycięstwo w ekstraklasie: 3 września 1927 Pogoń Lwów – Legia Warszawa 11:2 (6:1)
  • Najwyższe zwycięstwo w mistrzostwach Polski: 1922 Pogoń Lwów – Ruch Hajduki Wielkie 12:0 i 1926 Pogoń Lwów – Lublinianka 12:0
  • Najwyższa porażka w ekstraklasie: 15 kwietnia 1928 Legia Warszawa – Pogoń Lwów 7:0 i 26 kwietnia 1931 Warta Poznań – Pogoń Lwów 7:0
  • Najwięcej meczów w historii: Wacław Kuchar – 1052
  • Najwięcej goli w historii: Wacław Kuchar – 1065

Rekordy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Spirydion Albański, bramkarz Pogoni w latach 1928–1939
Najwięcej meczów ligowych
Lp. Zawodnik Mecze
1. Spirydion Albański
234
2. Stanisław Deutschmann
189
3. Wacław Kuchar
161
4. Michał Matyas
156
5. Edmund Majowski
142
Najwięcej goli ligowych
Lp. Zawodnik Bramki
1. Michał Matyas
100
2. Edmund Majowski
53
3. Wacław Kuchar
47
4. Józef Garbień
28
5. Mieczysław Batsch
26
Królowie strzelców ligi polskiej
Sezon Zawodnik Bramki
1935
Polska Michał Matyas
22
Najwięcej występów w reprezentacji
Lp. Zawodnik Bramki
1. Wacław Kuchar
23
2. Spirydion Albański
21
3. Michał Matyas
18
4. Mieczysław Batsch
12
5. Jan Wasiewicz
11
Najwięcej goli w reprezentacji
Lp. Zawodnik Bramki
1. Mieczysław Batsch
9
2. Michał Matyas
7
3. Wacław Kuchar
5
4. Karol Kossok
3
5. Józef Garbień
2

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Juliusz Szygowski: Tak się zaczynało. Chicago: 1972.
  2. 2,0 2,1 pogonlwow.pl: LKS Pogoń (pol.). [dostęp 2013-08-16].
  3. 3,0 3,1 3,2 Księga Pamiątkowa i 1939 6 ↓.
  4. pogon.lwow.net: Biuro (pol.). [dostęp 2013-08-13].
  5. 90minut.pl: Tabela wszech czasów Ekstraklasy (1927–2013) (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  6. pogon.lwow.net: Sekcja kolarska (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  7. tylkopilka.pl: Rekordy ekstraklasy, a więc coś do poczytania w oczekiwaniu na ligę. (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  8. Księga Pamiątkowa i 1939 5 ↓.
  9. 9,0 9,1 Księga Pamiątkowa i 1939 14 ↓.
  10. 10,0 10,1 10,2 pogon.lwow.net: Historia klubu (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Krzysztof Kawęcki: Pogoń Lwów żyje! (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  12. Księga Pamiątkowa i 1939 46 ↓.
  13. Księga Pamiątkowa i 1939 38 ↓.
  14. Księga Pamiątkowa i 1939 7 ↓.
  15. Janusz Kukulski: Pierwsze mecze, pierwsze bramki.... Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1988.
  16. Księga Pamiątkowa i 1939 61 ↓.
  17. Księga Pamiątkowa i 1939 79 ↓.
  18. tj. spoza Galicji
  19. Andrzej Gowarzewski: Liga polska. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2000. ISBN 83-88232-02-9.
  20. Księga Pamiątkowa i 1939 150 ↓.
  21. Księga Pamiątkowa i 1939 154 ↓.
  22. Księga Pamiątkowa i 1939 164 ↓.
  23. 23,0 23,1 23,2 23,3 23,4 23,5 Łukasz Olkowicz: Swój klub, swoje szczęście (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  24. Księga Pamiątkowa i 1939 180 ↓.
  25. Księga Pamiątkowa i 1939 196 ↓.
  26. Księga Pamiątkowa i 1939 207 ↓.
  27. Księga Pamiątkowa i 1939 209 ↓.
  28. Księga Pamiątkowa i 1939 226 ↓.
  29. Księga Pamiątkowa i 1939 238 ↓.
  30. Księga Pamiątkowa i 1939 259 ↓.
  31. Księga Pamiątkowa i 1939 293 ↓.
  32. mogiel.net: Poland. Ekstraklasa. History. (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  33. 1920–2005. 85 lat Polonii Bytom. Bytom: Towarzystwo Sportowe Polonia Bytom, 2005.
  34. resoviacy.pl: Reaktywacja lwowskiej Pogoni (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  35. Pogoń wygrywa Ligę Lwowa (pol.). pogon.lwow.net, 2010-10-09. [dostęp 2011-07-09].
  36. Mecz towarzyski z okazji 100-lecia Radomiaka (pol.). pogon.lwow.net. [dostęp 2013-07-09].
  37. Chrobry Głogów awansował!!! (pol.). pogon.lwow.net, 2011-06-05. [dostęp 2011-07-09].
  38. Umowa o współpracy (pol.). pogon.lwow.net, 2010-04-09. [dostęp 2011-07-09].
  39. MKS Strug Tyczyn partnerem Pogoni (pol.). pogon.lwow.net, 2011-05-16. [dostęp 2011-07-09].
  40. LKS „Pogoń” Lwów dwa lata po reaktywacji - wywiad z Markiem Horbaniem, prezesem klubu (pol.). pogon.lwow.net, 2010-10-09. [dostęp 2013-07-09].
  41. Pogoń Lwów ma nowego sponsora (pol.). pogon.lwow.net, 2012-11-29. [dostęp 2013-07-09].
  42. Zakończenie sezonu remisem z Szachtarem (pol.). pogon.lwow.net, 2013-12-10. [dostęp 2014-01-17].
  43. Stan na dzień 31 sierpnia 1939
  44. 44,0 44,1 Krzysztof Marcinkiewicz: Pamiętajmy o Pogoni Lwów (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  45. futbolnet.net: Derbowy piątek (25). Czarni Lwów – Pogoń Lwów (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  46. Tomasz Wołek: Futbol-historie prawdziwe. Ożarów Mazowiecki: Firma Księgarska Olesiejuk, 2012.
  47. Księga Pamiątkowa i 1939 54 ↓.
  48. Księga Pamiątkowa i 1939 55 ↓.
  49. pogon.lwow.net: Pogoń Lwów zmienia stadion (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  50. pogon.lwow.net: Kadra (pol.). [dostęp 2013-08-17].
  51. pogon.lwow.net: Zarząd Klubu (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  52. Kurier Galicyjski: Konstantyn Lemiszko - nowym trenerem Pogoni Lwów (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  53. Stefan Szczepłek: Polska! Biało-czerwoni!. Warszawa: Polityka Spółdzielnia Pracy, 2012.
  54. pogonlwow.pl: O SSPL (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  55. pogonlwow.pl: Wolontariat (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  56. legionisci.com: Pomoc dla Pogoni Lwów - rozliczenie zbiórki (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  57. wks.pl: Kibice Śląska pomogą Pogoni Lwów (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  58. elka.fm: SSKUL dla Pogoni Lwów (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  59. 1938.pl: Szalik "Wilno-Lwów" (pol.). [dostęp 2013-08-12].
  60. Istnieje także inna wersja tego wersu (Czarną farbę lubi murzyn), nawiązująca do zespołu Czarnych Lwów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rudolf Wacek, Tadeusz Dręgiewicz, Marian Kobiak, Stanisław Polakiewicz: Księga Pamiątkowa Lwowskiego Klubu Sportowego >>POGOŃ<<. Lwów: LKS Pogoń, 1939, s. 548.