Zefiryn Machalla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Zefiryn Machalla
major major
Data urodzenia 1 sierpnia 1915
Data i miejsce śmierci 10 stycznia 1952
więzienie mokotowskie w Warszawie,  Polska
Przebieg służby
Lata służby 19391951
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

Zefiryn Machalla (ur. 1 sierpnia 1915, zm. 10 stycznia 1952 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, major dyplomowany Wojska Polskiego.

[edytuj] Życiorys

Urodził się 1 sierpnia 1915, syn Ludwika i Zofii z Kozłowskich. Brał udział w kampanii wrześniowej, w której dowodził 7. kompanią 5. psp 22. DP Górskiej w Armii "Kraków", następnie więzień NKWD[1], zesłany do Archangielska w ZSRR.

Po zesłaniu dołączył do 16. pp 2. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, gdzie był zastępcą szefa sztabu. Był także w 14. pp 5. DP Armii Polskiej na Środkowym Wschodzie[2], a od 1947 w Sztabie Generalnym WP.

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945[3].

Po powrocie do kraju skazany 19 listopada 1951 w więzieniu mokotowskim[4] w tzw. procesie Stanisława Tatara na podst. 15 §2 MKK na karę śmierci. Podczas śledztwa był torturowany m.in. przez płk Władysława Kochana, w wyniku czego "przyznał się do winy". Oskarżycielem w jego procesie był płk Marian Frenkiel, a sędziami ppłk Feliks Aspis, mjr Teofil Karczmarz[5] oraz ppor. Stefan Michnik. Pozbawiony był obrońcy sądowego, a proces był niepubliczny. Po ogłoszeniu wyroku mjr Zefiryn Machalla odwołał swoje zeznania. Wyrok został wykonany 10 stycznia 1952. Miejsce pochówku jest nieznane, choć istnieją sugestie wskazujące na pochówek na Cmentarzu w Trojanowie na przedmieściu Sochaczewa, obok płk Zdzisława Barbasiewicza[6]. Grób symboliczny znajduje się w Kwaterze "na Łączce" Cmentarza Wojskowego na Powązkach w Warszawie.

Przypisy

  1. W Przemyślu, a także w Starobielsku, gdzie uniknął losu innych pomordowanych oficerów polskich
  2. Zob.Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
  3. Informacja Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu
  4. Dane za www.honor.pl
  5. Leszek Wichrowski, Historia Komunizmu
  6. płk Ludwik Głowacki sugeruje kw. XII, rząd 285 grób 2, zob. M.Szejnert, "Śród żywych duchów", ANEKS 1990, str. 179

[edytuj] Bibliografia

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach