Zgromadzenie Misjonarzy Afryki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ojcowie Biali
Pełna nazwa Zgromadzenie Misjonarzy Afryki (Ojcowie Biali)
Nazwa łacińska Missionarii Africae (Patres Albi)
Skrót zakonny MAfr
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel Karol Lavigerie
Data założenia 1868
Data zatwierdzenia 1908
Przełożony O. Richard Baawobr MAfr
Liczba członków ok. 1405 (2012)
Strona internetowa
Kardynał Karol Lavigerie, założyciel Zgromadzenia Misjonarzy Afryki

Ojcowie Biali, Zgromadzenie Misjonarzy Afryki (MAfr), zgromadzenie zakonne założone przez arcybiskupa Algieru, późniejszego kardynała Karola Lavigerie w 1868 roku, a zatwierdzone przez Stolicę Apostolską w 1908. Obecnie przełożonym generalnym zgromadzenia jest O. Richard Baawobr MAfr – misjonarz urodzony w Ghanie w 1959. W Polsce zgromadzenie posiada tylko jeden dom zakonny w Lublinie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie zgromadzenia związane jest z działalnością jego założyciela, urodzonego w 1825 Karola Lavigerie, biskupa Nancy, który w 1867 przybył do Algieru mianowany arcybiskupem tamtejszej metropolii. Mimo że miał szanse na dostatnie życie we Francji, po przybyciu do Afryki i zderzeniu się z trudną sytuacją mieszkańców, postanowił oddać swoje życie temu kontynentowi. Przyświecała mu dewiza, którą usłyszał Abraham: Opuść swój kraj rodzinny i udaj się do ziemi, którą Ci wskażę[1]. Jego wizja rozwoju kościoła w Afryce i działalności misyjnej wymagała do realizcji stworzenia odpowiedniego narzędzia. Stało się nim zgromadzenie zakonne założone w 1868 w miejscowości Maison Carrée w Algierii, zwane początkowo Ojcami Białymi (od koloru białych strojów – ghandura i burnus – przyjętych od mieszkańców Algierii), które później przyjęło oficjalną nazwę Zgromadzenia Misjonarzy Afryki. Arcybiskup Lavigerie w 1882 został pierwszym kardynałem Afryki, a Zgromadzenie w 1908 zyskało aprobatę Stolicy apostolskiej.

Pierwszym terenem działalności misyjnej Zgromadzenia była Algieria oraz islamska część Afryki. Ze względu na niechęć muzułumanów do misjonarzy katolickich, działalność misyjna przesuwała się w głąb Afryki. Nie oznaczało to jednak opuszczenia tej części Afryki. Pierwsze próby wypraw przez Saharę kończyły się niepowodzeniami, w tym mordowaniem zakonników. Stopniowo jednak udało się rozszeżyć działalność na Tanganikę, Ugandę, Rwandę, Burundi, Kongo, Rodezję Północną (dzisiejsza Zambia). Kilka lat później działalność Białych Ojców objęła również tereny Afryki zachodniej, w tym Górną Woltę (dzisiejsze Burkina Faso), Ghanę, Mali.

Współczesna działalność[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie Biali Ojcowie pracują w 23 krajach Afryki, skupiając w swoich szeregach 1405[2] ojców i braci, wśród których jest obecnie 14 misjonarzy z Polski[3]. Ich działalność obejmuję pracę ewangelizacyjną, organizację parafii i struktur Kościoła, opiekę nad najbiedniejszymi i porzuconymi, pracę w slumsach i wśród chorych na AIDS.

Biali Ojcowie w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W 1985 misjonarze Zgromadzenia Misjonarzy Afryki przybyli do Polski, zakładając w Lublinie jedyny jak dotąd dom w Polsce. W domu przebywa obecnie trzech Ojców pochodzących z Polski i jeden z Ugandy, a przełożonym wspólnoty jest O. Franciszek Szczurek MAfr[4]. Polska pracówka Białych Ojców prowadzi również działalność formacyjną, przygotowując nowych braci do pracy misyjnej w Afryce.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]