Kongo

République du Congo Republika Konga
Flaga Konga Herb Konga
Dewiza: (fr.) Unite, Travail, Progres (Jedność, Praca, Postęp)
Hymn: La Congolaise
Język urzędowy	francuski
Stolica	Brazzaville
Ustrój polityczny	republika
Głowa państwa	prezydent Denis Sassou-Nguesso
Szef rządu	prezydent Denis Sassou-Nguesso
Powierzchnia  • całkowita  • wody śródlądowe	65. na świecie 342 000 km² 3,3%
Liczba ludności (2011)  • całkowita   • gęstość zaludnienia	126. na świecie 4 140 000 12 osób/km²
PKB (2012)  • całkowite   • na osobę	13,6 mld USD 3346 USD
PKB (PPP) (2012)  • całkowite   • na osobę	19,0 mld USD 4666 USD
Jednostka monetarna	frank CFA (XAF)
Niepodległość	od Francji 15 sierpnia 1960
Strefa czasowa	UTC +1
Kod ISO 3166	CG
Domena internetowa	.cg
Kod samochodowy	RCB
Kod samolotowy	TN
Kod telefoniczny	+242

Kongo (Republika Konga, fr. Congo, République du Congo) – państwo w środkowej Afryce nad Oceanem Atlantyckim. Graniczy z Gabonem, Kamerunem, Republiką Środkowoafrykańską, Angolą (Kabinda), Demokratyczną Republiką Konga.

W czasach kolonialnych występowało pod nazwą Kongo Francuskie i Kongo Środkowe, a tuż po odzyskaniu niepodległości jako Kongo-Brazzaville.

Ustrój polityczny

Republika. Głową państwa jest prezydent wybierany w wyborach powszechnych co 7 lat. Parlament dwuizbowy: Zgromadzenie Narodowe – 137 deputowanych wybieranych na pięcioletnią kadencję; Senat – 66 członków wybieranych na sześcioletnią kadencję.

Kraj składa się z 12 departamentów, które są oddzielnymi instancjami i nie podlegają prawu łącznemu.

Geografia

• Stolica: Brazzaville
• Większe miasta: Pointe-Noire
• Położenie geograficzne: 1°00'S 15°00'E
• Długość granic lądowych: 5504 km
  • Demokratyczna Republika Konga: 2410 km
  • Gabon: 1903 km
  • Kamerun: 523 km
  • Republika Środkowoafrykańska: 467 km
  • Angola: 201 km
• Długość wybrzeża: 169 km
• Najwyższy punkt: Mont Nabeba 1020 m n.p.m.
• Najniższy punkt: Ocean Atlantycki 0 m n.p.m.

Historia

Najwcześniejszymi mieszkańcami kraju byli Pigmeje. Następnie zostali oni podbici przez ludy Bantu, które utworzyły na terytorium dzisiejszego Konga królestwo.

W XV wieku przybyli tam europejscy odkrywcy. W 1483 roku do ujścia rzeki Kongo dopłynęła ekspedycja pod przywództwem Diogo Cão. Portugalczycy podporządkowali sobie miejscowych władców, którzy przyjęli chrześcijaństwo. Relacje między Portugalczykami a miejscową ludnością szybko się popsuły kiedy Portugalczycy zaczęli wywozić Afrykańczyków jako niewolników na plantacje. W XVII i XVIII w. doszło do buntów przeciwko władzy kolonialnej. Efektem tego było skurczenie się posiadłości Portugalczyków do obszaru na terenie dzisiejszej Kabindy.

Sytuację tę wykorzystali Francuzi, zakładając faktorie handlu niewolnikami, które stały się zapowiedzią nowej kolonizacji Konga. W 1875 r. pojawili się tam pierwsi osadnicy, zaś w 1891 r. założono kolonię pod nazwą Kongo Francuskie, której nazwa w 1905 została przemianowana na Kongo Środkowe. Po reformie administracji koloniami w 1910 roku Kongo zostało przyłączone do Francuskiej Afryki Równikowej. W 1958 mieszkańcy otrzymali ograniczoną autonomię w ramach Wspólnoty Francuskiej.

W 1960 r. Kongo uzyskało niepodległość pod nazwą Kongo-Brazzaville, a jego prezydentem został Fulbert Youlou. Okres stabilizacyjny z przyłączeniem do ONZ trwał do 15 sierpnia 1963 roku, kiedy zamach stanu przemienił państwo w jednopartyjną dyktaturę marksistowsko-leninowską. Próba odejścia od systemu nakazowo-rozdzielczego miała miejsce po puczu majora Mariena Ngouabiego. Po jego zamordowaniu w 1977 roku władzę objął wojskowy Denis Sassou-Nguesso, który oficjalnie w 1979 roku doprowadził do systemu jednopartyjnego i przywrócił politykę socjalistyczną.

Podczas zimnej wojny Kongo utrzymywało przyjazne stosunki dyplomatyczne z krajami komunistycznymi przy zachowaniu więzi z Francją. Ten stan rzeczy załamał się w wyniku upadku ZSRR i załamania eksportu. Wtedy w 1992 roku Nguesso utracił władzę. Szanse na budowę demokratycznego rządu upadły wraz z wybuchem wojny domowej w 1997 roku i powrotem do władzy Nguesso, który rządzi Kongiem do dziś.

Gospodarka

Kraj rolniczo-przemysłowy o bogatych złożach surowców naturalnych. W rolnictwie zatrudnionych jest 59% ludności, chociaż wytwarza ono zaledwie 10% PKB (dla porównania przemysł 59% PKB). Uprawa palmy oleistej, kakaowca, kawy, orzeszków ziemnych, manioku, ryżu, kukurydzy i roślin cytrusowych. Znaczące wydobycie i eksport ropy naftowej, który przynosi najwięcej dochodów. Inne surowce naturalne to diamenty, sole potasowe i rudy żelaza. Znaczący przemysł drzewny.

Demografia

Dane można znaleźć w CIA Factbook [2]

Struktura etniczna:

• Kongo: 36,1%
• Yombe: 11,3%
• Sundi: 4%
• Mbosi: 3,5%
• Ngbaka: 3,1%
• Lali: 3%
• Lingala: 3%
• pozostali: 36%

Religia:

• Katolicyzm 49,3% (zobacz: Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Kongu)
• Protestantyzm 24,9%, gł. Kościół Ewangeliczny, Kościół Nowoapostolski, Armia Zbawienia i Zbory Boże
• Kimbangizm 5,1%
• Animizm 4,8%
• Islam 1,3%
• Bahaizm 0,4%

Kultura

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Linki zewnętrzne

• Pigmeje Baka – Kamerun i Republika Konga Kultura i muzyka
• http://www.republique-congo.com/
• World Gazetteer