École polytechnique

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z École Polytechnique)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
École polytechnique
Ilustracja
Dewiza Pour la Patrie, les Sciences et la Gloire
Data założenia 1794
Typ Grande école
Państwo  Francja
Adres Palaiseau
Liczba pracowników
• naukowych
625
452
Liczba studentów 2899
Rektor Jacques Biot
Członkostwo Université Paris-Saclay
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
École polytechnique
École polytechnique
Ziemia48°42′47″N 2°12′36″E/48,713056 2,210000
Strona internetowa

École polytechnique – francuska politechnika w Palaiseau pod Paryżem założona w 1794. Od 1804 roku ma status wojskowy, mimo którego jest otwarta dla studentów zagranicznych[1].

Uczelnia jest znana we Francji przede wszystkim ze swojego trzyletniego programu Ingénieur Polytechnicien, do którego selekcjonują najlepszych studentów kończących classes préparatoires trwających 2 lata. Z tego względu, uczniowie tego programu zaczynają od lekcji na poziomie trzeciego roku licencjatu i kończą z dyplomem magistra inżyniera[2]. École polytechnique prowadzi również studia magisterskie[3] i doktoranckie[4].

Z powodu swojego statusu wojskowego, uczniowie programu Ingénieur Polytechnicien mają stopień oficerski i posiadają mundur wojskowy. Szkoła przewodzi również corocznej defiladzie wojskowej 14 lipca[5].

Uczelnia posługuje się również przydomkiem "X". Dwie teorie są przywoływane aby wytłumaczyć jego pochodzenie. Według pierwszej, chodzi o dwie krzyżujące się armaty, które tradycyjnie widniały w logu uczelni. Według drugiej, chodzi o odniesienie do wyjątkowej wagi przykładanej do nauczanej na niej matematyki. Przy nazwiskach uczniów i absolwentów często podaje się rok przyjęcia do szkoły poprzedzony literą X[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Uczelnia powstaje w 1794 pod nazwą "Ecole centrale des travaux publics"[7] (nie mylić z École centrale Paris), po tym gdy w 1793 roku zamknięto wszystkie uczelnie wyższe we Francji[7]. Swoją dzisiejszą nazwę otrzymuje w 1795 roku[8].

W 1804 roku, Napoleon Bonaparte nadaje szkole status wojskowy i dewizę, które dotrwały do dnia dzisiejszego. Wtedy też uczelnia wprowadza się do budynków niedaleko Panteonu w Paryżu.

Podczas drugiej wojny światowej, uczelnia jest zmuszona do przeprowadzki do Villeurbanne i Lyonu, oraz traci swój status wojskowy. Status ten jest jej zwrócony w 1944 roku, a szkoła wraca do dawnych budynków w 1945 roku.

Po wojnie, uczelnia wchodzi w okres intensywnych zmian, zwiększenia liczby studentów jak i jej laboratoriów. W 1961 roku, liczba studentów wzrasta do 400 i zapada decyzja o przeniesieniu uczelni ze względu na brak miejsca na rozwój. W 1970 roku zmienia się częściowo status: Ecole polytechnique staje się uczelnią cywilną pod patronatem ministerstwa obrony. W 1972 uczelnia otwiera podwoje również dla kobiet. W 1976 przenosi się do podparyskiego Palaiseau. Od 1995 roku, uczelnia otwiera się na uczniów studiujących zagranicą. W 2008 roku, razem z innymi szkołami wyższymi tworzy Université Paris-Saclay.

Absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Absolwentami École polytechnique było wiele osób, które zaznaczyły się w historii Francji.

Trzech absolwentów objęło urząd prezydenta Republiki Francuskiej: Sadi Carnot (X1857), Albert Lebrun (X1890) i Valéry Giscard d'Estaing (X1946).

École polytechnique szczyci się również trzema laureatami nagrody NoblaHenri Becquerel (X1872) z fizyki (1903), Maurice Allais (X1931) i Jean Tirole (X1973) z ekonomii (1988, 2014). W dziedzinie matematyki, Augustin Louis Cauchy (X1805), Gustave Coriolis (X1808), Henri Poincaré (X1873), Siméon Denis Poisson (X1798) i Benoît Mandelbrot (X1944) również ukończyli tę szkołę. Jean-Christophe Yoccoz, laureat medalu Fieldsa z 1994 roku, jest doktorem École polytechnique.

Absolwenci École polytechnique zajmowali również najwyższe pozycje we francuskich firmach. Wśród nich Conrad Schlumberger (X1898), twórca przedsiębiorstwa Schlumberger z bratem Marcelem Schlumberger, mający również ogromny wkład w rozwój geofizyki otworowej. Bernard Arnault (X1969) jest szefem LVMH i numerem 11 na liście najbogatszych ludzi świata magazynu Forbes (2017)[9]. Carlos Ghosn (X1974) jest prezesem Renault/Nissan.

Absolwentem uczelni jest również filozof Auguste Comte (X1814).

Jednym z wykładowców École polytechnique był Claude Louis Berthollet[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Site Admissions et Concours - Concours Cycle Polytechnicien (fr.). www.admission.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  2. École Polytechnique - Accueil site de l'Ecole Polytechnique. www.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  3. École Polytechnique - Accueil site de l'Ecole Polytechnique. www.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  4. École Polytechnique - Accueil site de l'Ecole Polytechnique. www.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  5. École Polytechnique - Accueil site de l'Ecole Polytechnique. www.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  6. Admissions and Entrance Exams - Famous alumni (ang.). www.admission.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  7. a b Ivor Grattan-Guinness, The "Ecole Polytechnique", 1794-1850: Differences over Educational Purpose and Teaching Practice, „The American Mathematical Monthly”, 3, 2005, s. 233–250, DOI10.2307/30037440, JSTOR30037440 [dostęp 2016-09-20].
  8. No Author, Chronologie des premières années de l'Ecole polytechnique (1794 - 1799), „Bulletin de la Sabix. Société des amis de la Bibliothèque et de l'Histoire de l'École polytechnique”, 8, 1 grudnia 1991, ISSN 0989-30-59 [dostęp 2016-09-20] (fr.).
  9. The World's Billionaires, „Forbes” [dostęp 2017-04-19] (ang.).
  10. Podręczny słownik chemiczny, Romuald Hassa (red.), Janusz Mrzigod (red.), Janusz Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 53, ISBN 83-7183-240-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]