École polytechnique

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z École Polytechnique)
Skocz do: nawigacja, szukaj
École polytechnique
École polytechnique
Dewiza Pour la Patrie, les Sciences et la Gloire
Data założenia 1794
Typ uczelni Grande école
Państwo  Francja
Adres Palaiseau
Liczba pracowników
• naukowych
625
452
Liczba studentów 2899
Rektor Jacques Biot
Członkostwo Université Paris-Saclay
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
École polytechnique
École polytechnique
Ziemia48°42′47″N 2°12′36″E/48,713056 2,210000
Strona internetowa

École Polytechnique – francuska politechnika w Palaiseau pod Paryżem założona w 1794. Od 1804 roku ma status wojskowy, mimo którego jest otwarta dla studentów zagranicznych[1].

Uczelnia jest znana we Francji przede wszystkim ze swojego trzyletniego programu Ingénieur Polytechnicien, do którego selekcjonują najlepszych studentów kończących classes préparatoires trwających 2 lata. Z tego względu, uczniowie tego programu zaczynają od lekcji na poziomie trzeciego roku licencjatu i kończą z dyplomem magistra inżyniera[2]. École Polytechnique prowadzi również studia magisterskie[3] i doktoranckie[4].

Z powodu swojego statusu wojskowego, uczniowie programu Ingénieur Polytechnicien mają stopień oficerski i posiadają mundur wojskowy. Szkoła przewodzi również corocznej defiladzie wojskowej 14 lipca[5].

Uczelnia posługuje się również przydomkiem "X". Dwie teorie są przywoływane aby wytłumaczyć jego pochodzenie. Według pierwszej, chodzi o dwie krzyżujące się armaty, które tradycyjnie widniały w logu uczelni. Według drugiej, chodzi o odniesienie to wyjątkowej wagi przykładanej do nauczanej na niej matematyki. Przy nazwiskach uczniów i absolwentów często podaje się rok przyjęcia do szkoły poprzedzony literą X[6].

Historia[edytuj]

Uczelnia powstaje w 1794 pod nazwą "Ecole centrale des travaux publics"[7] (nie mylić z École centrale Paris), po tym gdy w 1973 roku zamknięto wszystkie uczelnie wyższe we Francji[7]. Swoją dzisiejszą nazwę otrzymuje w 1795 roku[8].

W 1804 roku, Napoleon Bonaparte nadaje szkole status wojskowy i dewizę, które dotrwały do dnia dzisiejszego. Wtedy też uczelnia wprowadza się do budynków niedaleko Panteonu w Paryżu.

Podczas drugiej wojny światowej, uczelnia jest zmuszona do przeprowadzki do Villeurbanne i Lyonu, oraz traci swój status wojskowy. Status ten jest jej zwrócony w 1944 roku, a szkoła wraca do dawnych budynków w 1945 roku.

Po wojnie, uczelnia wchodzi w okres intensywnych zmian, zwiększenia liczby studentów jak i jej laboratoriów. W 1961 roku, liczba studentów wzrasta do 400 i zapada decyzja o przeniesieniu uczelni ze względu na brak miejsca na rozwój. W 1970 roku zmienia się częściowo status: Ecole polytechnique staje się uczelnią cywilną pod patronatem ministerstwa obrony. W 1972 roku otwiera się na dziewczyny. Ecole polytechnique przenosi się do podparyskiego Palaiseau w 1976 roku.

Od 1995 roku, uczelnia otwiera się na uczniów studiujących zagranicą. W 2008 roku, razem z innymi szkołami wyższymi tworzy Université Paris-Saclay.

Absolwenci[edytuj]

Absolwentami École polytechnique było wiele osób, które zaznaczyły się w historii Francji.

Trzech absolwentów objęło urząd prezydenta Republiki Francuskiej: Sadi Carnot (X1857), Albert Lebrun (X1890) i Valéry Giscard d'Estaing (X1946).

École polytechnique szczyci się również trzema laureatami nagrody NoblaHenri Becquerel (X1872) z fizyki (1903), Maurice Allais (X1931) i Jean Tirole (X1973) z ekonomii (1988, 2014). W dziedzinie matematyki, Augustin Louis Cauchy (X1805), Gustave Coriolis (X1808), Henri Poincaré (X1873), Siméon Denis Poisson (X1798) i Benoît Mandelbrot (X1944) również ukończyli tę szkołę. Jean-Christophe Yoccoz, laureat medalu Fieldsa z 1994 roku, jest doktorem École Polytechnique.

Absolwenci École polytechnique zajmowali również najwyższe pozycje we francuskich firmach. Wśród nich Conrad Schlumberger (X1898), twórca przedsiębiorstwa Schlumberger z bratem Marcelem Schlumberger, mający również ogromny wkład w rozwój geofizyki otworowej. Bernard Arnault (X1969) jest szefem LVMH i numerem 13 na liście najbogatszych ludzi świata magazynu Forbes (2015)[9]. Carlos Ghosn (X1974) jest prezesem Renault/Nissan.

Absolwentem uczelni jest również filozof Auguste Comte (X1814).

Jednym z wykładowców École polytechnique był Claude Louis Berthollet[10].

Przypisy

  1. Site Admissions et Concours - Concours Cycle Polytechnicien (fr.). www.admission.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  2. École Polytechnique - Accueil site de l'Ecole Polytechnique. www.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  3. École Polytechnique - Accueil site de l'Ecole Polytechnique. www.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  4. École Polytechnique - Accueil site de l'Ecole Polytechnique. www.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  5. École Polytechnique - Accueil site de l'Ecole Polytechnique. www.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  6. Admissions and Entrance Exams - Famous alumni (ang.). www.admission.polytechnique.edu. [dostęp 2015-11-11].
  7. a b IvorI. Grattan-Guinness IvorI., The "Ecole Polytechnique", 1794-1850: Differences over Educational Purpose and Teaching Practice, „The American Mathematical Monthly”, 3, 2005, s. 233–250, DOI10.2307/30037440 [dostęp 2016-09-20].
  8. NoN. Author NoN., Chronologie des premières années de l'Ecole polytechnique (1794 - 1799), „Bulletin de la Sabix. Société des amis de la Bibliothèque et de l'Histoire de l'École polytechnique”, 8, 1 grudnia 1991, ISSN 0989-30-59 [dostęp 2016-09-20] (fr.).
  9. The Forbes World's Billionaires list is the definitive list of the world's wealthiest people, profiling and ranking billionaires from 70 countries by their estimated net worth.. Forbes. [dostęp 2015-11-11].
  10. Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 53. ISBN 8371832400.

Linki zewnętrzne[edytuj]