Éric Dupond-Moretti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Éric Dupond-Moretti
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1961
Maubeuge
Zawód, zajęcie prawnik
Stanowisko minister sprawiedliwości (od 2020)

Éric Dupond-Moretti (ur. 20 kwietnia 1961 w Maubeuge[1]) – francuski prawnik, adwokat, od 2020 minister sprawiedliwości.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako Éric Dupond w rodzinie pracownika przemysłu metalowego i sprzątaczki[2]. Jego rodzina od strony matki miała korzenie włoskie[3]. Gdy miał cztery lata, zmarł jego ojciec. Był wychowywany przez matkę, na jej cześć zmienił później nazwisko na Dupond-Moretti (z drugim członem od nazwiska panieńskiego matki)[2]. Ukończył studia prawnicze na Université Lille-II[3]. W 1984 podjął pracę w zawodzie adwokata. Początkowo praktykował w ramach palestry w Lille, po latach przeniósł się do Paryża. Specjalizował się w sprawach z zakresu prawa karnego[4].

W 1987 uzyskał pierwsze uniewinnienie dla swojego klienta[1]. Do lutego 2020 doszło łącznie do 145 uniewinnień w sprawach, w których brał udział jako obrońca[5]. Przyniosło mu to w trakcie kariery przydomek „Acquittator”[2][6]. Stał się jednym z najbardziej znanych francuskich adwokatów. Występował w licznych medialnych postępowaniach, bronił m.in. Juliana Assange’a i algierskiego imigranta, oskarżonego o współorganizowanie dokonanego w 2012 przez islamskich terrorystów zamachu w Tuluzie[7].

Współautor publikacji książkowych: Bête noire (2012), Le Calvaire et le Pardon (2013), Directs du droit (2017), Le Droit d'être libre (2018), Ma Liberté (2019).

Wspierał Martine Aubry z Partii Socjalistycznej w prawyborach prezydenckich w 2011[8]. W 2015 opowiedział się publicznie za zdelegalizowaniem Frontu Narodowego[9]. W lipcu 2020 powołany na ministra sprawiedliwości i strażnika pieczęci rządzie Jeana Castex[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego małżeństwo zakończyło się rozwodem; ma dwoje dzieci. Jego partnerką życiową została później piosenkarka Isabelle Boulay[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Eric Dupond-Moretti, direct du droit (fr.). liberation.fr, 31 marca 2006. [dostęp 2020-07-07].
  2. a b c VIDEO. 13h15. Justice: comment est née la vocation de l'avocat Eric Dupond-Moretti (fr.). francetvinfo.fr, 12 grudnia 2015. [dostęp 2020-07-07].
  3. a b Les 20 ans d'Éric Dupond-Moretti: „Au lycée, j’avais une image assez romantique du métier d’avocat” (fr.). letudiant.fr, 5 grudnia 2014. [dostęp 2020-07-07].
  4. Eric Dupond-Moretti (ang.). dupondmoretti.com. [dostęp 2020-07-07].
  5. Jean-Michel Décugis: Eric Dupond-Moretti décroche son 145e acquittement (fr.). leparisien.fr, 26 lutego 2020. [dostęp 2020-07-07].
  6. Les secrets d'Eric Dupond-Moretti, ce soir sur le divan de Marc-Olivier Fogiel (fr.). telestar.fr, 3 marca 2015. [dostęp 2020-07-07].
  7. Nowy minister sprawiedliwości we Francji. Bronił terrorysty i Assange’a. wprost.pl, 7 lipca 2020. [dostęp 2020-07-07].
  8. „La présomption d'innocence est un leurre” (fr.). lexpress.fr, 5 kwietnia 2012. [dostęp 2020-07-07].
  9. «Il faut interdire le Front national», estime l’avocat Eric Dupont-Moretti (fr.). 20minutes.fr, 5 maja 2015. [dostęp 2020-07-07].
  10. Remaniement: qui sont les ministres du gouvernement Castex (fr.). lefigaro.fr, 6 lipca 2020. [dostęp 2020-07-07].
  11. Eric Dupond-Moretti: qui est la célèbre femme du ministre de la Justice ? (fr.). voici.fr, 6 lipca 2020. [dostęp 2020-07-07].