Edgar Faure

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edgar Faure
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

18 sierpnia 1908
Béziers

Data i miejsce śmierci

30 marca 1988
Paryż

139. Premier Republiki Francuskiej
Okres

od 18 lutego 1952
do 29 lutego 1952

Przynależność polityczna

Partia Radykalna

Poprzednik

René Pleven

Następca

Antoine Pinay

144. Premier Republiki Francuskiej
Okres

od 23 lutego 1955
do 31 stycznia 1956

Poprzednik

Pierre Mendès France

Następca

Guy Mollet

Edgar Faure (ur. 18 sierpnia 1908 w Béziers, zm. 30 marca 1988 w Paryżu) – francuski polityk, przedstawiciel nurtu radykalnego, premier, w 1988 członek Akademii Francuskiej. Działacz oświatowy[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył École Nationale des Langues Orientales Vivantes w Paryżu[1]. Podczas procesu norymberskiego przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym pełnił funkcję zastępcy francuskiego głównego oskarżyciela. W latach 1951–1969 był wielokrotnie ministrem – m.in. od sierpnia 1951 do stycznia 1952 był ministrem sprawiedliwości w rządzie Plevena, a w lutym 1952 i ponownie od lutego 1955 do stycznia 1956 był premierem IV Republiki. W latach 1973–1978 był przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego.

W 1971 został powołany na stanowisko przewodniczącego Międzynarodowej Komisji Rozwoju Oświaty UNESCO[1]. Od 1976 był prezesem Międzynarodowego Instytutu Praw Człowieka.

Pochowany został na Cmentarzu Passy w 16. dzielnicy Paryża.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1968: Education nationale et la participation
  • 1969: Philosophie d'une reforme
  • 1971: Ce que je crois
  • 1982: Avoir toujours raison

Źródło:[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”, 2001, s. 101. ISBN 83-88149-41-5.