33 sceny z życia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
33 sceny z życia
Gatunek dramatyczny
psychologiczny
Rok produkcji 2008
Data premiery 7 listopada 2008
Kraj produkcji  Polska
 Niemcy
Język polski
Czas trwania 95 minut
Reżyseria Małgorzata Szumowska
Scenariusz Małgorzata Szumowska
Główne role Julia Jentsch
Peter Gantzler
Maciej Stuhr
Izabela Kuna
Rafał Maćkowiak
Renata Dancewicz
Muzyka Paweł Mykietyn
Zdjęcia Michał Englert
Scenografia Anna Niemira
Kostiumy Julia Jarża, Katarzyna Lewińska
Montaż Jacek Drosio
Produkcja Pandora Film (Niemcy),
Studio Filmowe STI (Polska)

33 sceny z życia (ang. 33 Scenes from Life, 2008) − polsko-niemiecki dramat obyczajowy w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej. Obraz nagrodzony Nagrodą Jury - Srebrnym Lampartem podczas 61. Festiwalu Filmowego w Locarno[1]. Następnie film został zaprezentowany podczas 33. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie zdobył cztery nagrody, w tym za reżyserię. Podczas gali rozdania Polskich Nagród Filmowych - Orłów film również otrzymał cztery nagrody, w tym za najlepszy film roku, muzykę i montaż. Na 23. Festiwalu Tarnowskiej Nagrody Filmowej, film został nagrodzony statuetką "Maszkarona" (Grand Prix) oraz nagrodą "Kamerzysty" przyznawaną przez młodzież[2]. Okres zdjęciowy trwał od 12 czerwca do 19 lipca 2007

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

Głosów użyczyli:

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film przedstawia dramatyczny rok życia głównej bohaterki trzydziestoletniej Julii, którą w ciągu krótkiego czasu dotyka szereg tragicznych wydarzeń – krótko po sobie umierają jej oboje rodzice, mąż Julii pochłonięty swoimi zajęciami za granicą nie udziela jej wsparcia, wkrótce ich związek rozpada się, ją samą dotyka zawodowa porażka, a na dodatek zdycha jej ulubiony pies. Kobieta wobec takiego zagęszczenia zdarzeń, odczuwanego jako absurdalne, zostaje całkowicie sama i staje przed koniecznością rozpoczęcia wszystkiego od początku, wejścia w końcu w dojrzałość i stanowienia o sobie samej.

Twórczyni filmu nie skrywała, że utwór ma liczne konotacje do jej osobistych doświadczeń, w tym odejścia obojga rodziców w okresie jednego miesiąca. Uznaje film za nową jakość we własnej twórczości – stwierdziła, że poprzednie jej filmy o tragedii umierania były w jakimś sensie nieprawdziwe, natomiast ten przedstawia zetknięcie się z kresem życia bliskich jako choć zwyczajność, to wywołującą zachowania nie ujęte w szablony, jak np. śmiech i wręcz przedziwny czarny humor zamiast łez.

Według krytyki film to nie tylko projekcja osobistych doświadczeń życiowych, ale przede wszystkim dojrzały przekaz twórczy przeciwstawiający wielowiekowym konwenansom będących też kulturowym tabu współczesne próby ich zanegowania i odrzucenia w imię wolności oraz osobistej tożsamości, a faktycznie w imię odrzucenia dojrzewania i przyśpieszonego dorastania do sytuacji życiowych. Jednocześnie jednak przekaz wskazuje pewne tabu nienaruszalne – jest nim kres życia ludzkiego, będący zdarzeniem naturalnym, ale zawsze zaskakującym.

Oceny dzieła zwracały też uwagę na aspekt warsztatowy – począwszy od zdjęć Michała Englerta i muzyki Pawła Mykietyna, a przede wszystkim brawurowe prowadzenie międzynarodowej ekipy aktorskiej z Julią Jentsch oraz Peterem Gantzlerem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiadomość o nagrodzie na Filmwebie
  2. 33 sceny z życia. Sekcja nagrody filmowe (pol.). Filmpolski.pl, 9 listopada 2010. [dostęp 9 listopada 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]