Komornik (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Komornik
Gatunek dramat
Rok produkcji 2005
Data premiery 7 października 2005
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 100 min
Reżyseria Feliks Falk
Scenariusz Grzegorz Łoszewski
Główne role Andrzej Chyra, Małgorzata Kożuchowska, Kinga Preis, Jan Frycz
Muzyka Bartłomiej Gliniak
Zdjęcia Bartosz Prokopowicz
Scenografia Anna Wunderlich
Kostiumy Małgorzata Braszka
Montaż Krzysztof Szpetmański
Wytwórnia Telewizja Polska
Canal+ Polska
Studio Filmowe Perspektywa
Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie

Komornik – polski film z 2005 roku w reżyserii Feliksa Falka.

Zdjęcia do filmu rozpoczęto w listopadzie 2004, a zakończono 5 stycznia 2005. Zdjęcia powstały w Warszawie i Wałbrzychu. Film był kręcony z tzw. "ręki"[1].

Opis fabuły[edytuj]

Akcja filmu toczy się w Wałbrzychu i okolicach. Film przedstawia dwie doby z życia głównego bohatera, tytułowego komornika sądowego – Lucjana Bohme. Bezkompromisowo wykonuje on swoją pracę, posuwając się do zajęcia aparatury medycznej w miejscowym szpitalu czy wykopania z grobu zmarłej staruszki, by udowodnić, że jej wnuk nieuczciwie zaciągnął w banku kredyt. Pojawiając się u dłużników wraz z aplikantem Jaśkiem, budzi złość i przerażenie, nierzadko agresję. Nie przepadają za nim także koledzy ze środowiska prawniczego.

Pewnego dnia spotyka dawną miłość, Gosię. Niedługo później trafia do mieszkania, gdzie próbuje zająć jedyną wartościową rzecz – akordeon, na którym ciężko chore dziecko uczy się grać. W czasie szarpaniny pojawia się Gosia – matka chorej dziewczynki, która z przerażeniem odkrywa prawdziwą naturę przyjaciela z dawnych lat. Okazuje się także, że wnuk odkopanej przez Lucjana staruszki, dobrze zapowiadający się piłkarz, który za przekręt ma trafić do więzienia – popełnia samobójstwo. W końcu także koledzy z pracy mają dość bezlitosnego komornika – próbują go skorumpować, podsuwając mu pieniądze przez dłużnika, biznesmena Wiśniaka. Bohme przyjmuje łapówkę, zamierzając ją zdeponować i ujawnić próbę przekupstwa, ale w przypływie dobroci w ciągu jednej nocy rozdaje ogromną sumę innym dłużnikom. Nazajutrz zostaje zatrzymany – próbuje się bronić, ale wszyscy, którym pomógł, udają że nic nie otrzymali od komornika. Jedynie Gosia próbuje bronić Bohme, ale zostaje odprawiona przez prokuratora. Lucjan zostaje w końcu oczyszczony z zarzutów, jednocześnie staje się jednak zależny od reszty prawników.

Finałową sceną filmu jest pogrzeb starego prawnika Chełsta, podczas którego prezes sądu wygłasza wzniosłą mowę o zawodowej uczciwości środowiska prawniczego – Lucjan przerywa mu, po czym opuszcza uroczystość.

Obsada[edytuj]

Nagrody[edytuj]

Na 30. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w 2005 roku, Komornik zdobył Złote Lwy dla najlepszego filmu. Nagrody przyznano także za:

  • scenariusz (dla Grzegorza Łoszewskiego)
  • pierwszoplanową rolę męską (dla Andrzeja Chyry)
  • drugoplanową rolę kobiecą (dla Kingi Preis)
  • zdjęcia (dla Bartka Prokopowicza)

W 2006 roku film okazał się bezapelacyjnym zwycięzcą Polskie Nagrody Filmowe – zdobył siedem Orłów za:

  • najlepszy film
  • najlepszą reżyserię (dla Feliksa Falka)
  • najlepszą główna rola męską (dla Andrzeja Chyry)
  • najlepszą główna rola kobiecą (dla Kingi Preis)
  • najlepszy scenariusz (dla Grzegorza Łoszewskiego)
  • najlepsza scenografia (dla Anny Wunderlich)

a także nagrodę publiczności.

Film zdobył również nagrodę jury ekumenicznego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]