Acaromorpha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Acaromorpha
Dubinin, 1957
Ilustracja
Kapturzec Cryptocellus goodnighti
Ilustracja
Roztocz Aceria anthocoptes
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp szczękoczułkopodobne
Nadgromada szczękoczułkowce
Gromada pajęczaki
(bez rangi) Micrura
(bez rangi) Acaromorpha
Synonimy
  • Acarinomorpha

Acaromorphatakson stawonogów z gromady pajęczaków, obejmujący roztocze i kapturce.

Charakterystycznymi cechami tych pajęczaków są: zlanie się wszystkich zwojów nerwowych segmentów ciała od trzeciego włącznie w jedną masę okołoprzełykową, brak zamózgowej części gardzieli, brak brzusznego mięśnia rozwieracza gardzieli (łac. musculus pharyngealis sternalis), szerokie zrośnięcie się bioder nogogłaszczków w częściach pośrodkowych oraz odnóża krocze o stawie między rzepką a golenią w formie dwukłykciowego zawiasu. Ponadto zarówno u roztoczy jak i kapturców spotyka się rozwój metamorficzny z sześcionogimi stadiami larwalnymi i ośmionogimi stadiami nimfalnymi[1].

Takson ten został wprowadzony w 1957 roku przez Wsiewołoda Dubinina[2]. W pracy Ludwig van der Hammena z 1977 roztocze zostały rozbite na dwie gromady i tylko dręcze (Anactinotrichida) łączone były z kapturcami (gromada Cryptognomae), podczas gdy roztocze właściwe (Actinotrichida) łączono z rozłupnogłowcami (gromada Epimerata)[3]. Acaromorpha rozpoznane zostały w analizie Petera Weygoldta i Hannesa Paulusa z 1979 pod nazwą Acarinomorpha[4], jak również w analizach Jeffreya Shultza z 1990 i z 2007[5][1]. Monofiletyzmowi Acaromorpha przeczą natomiast wyniki analiz Gonzalo Giribeta i innych w 2002 (roztocza z bazalną pozycją wśród Micrura)[6], Mirosławy Dabert i innych z 2010 (roztocze difiletyczne; roztocze właściwe siostrzane dla solfug, a dręcze dla zaleszczotków)[7], Almira Pepato i innych z 2010 (kapturce siostrzane dla Tetrapulmonata; roztocze właściwe siostrzane dla solfug, tworzące z nimi Poecilophysidea)[8], A. Pepato i P.B. Klimowa z 2015 (monofiletyczne Poecilophysidea, siostrzane dla dręczy)[9], Russella Garwooda i Jasona Dunlopa z 2014 (roztocza difiletyczne, tworzące klad z kapturcami i solfugami)[10] oraz Jesúsa Ballesterosa i Prashanta Sharmy z 2019 (roztocza difiletyczne i najbliższe zaleszczotkom)[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jeffrey W. Shultz. A phylogenetic analysis of the arachnid orders based on morphological characters. „Zoological Journal of the Linnean Society”. 150, s. 221 – 265, 2007. 
  2. Wsiewołod Borysewicz Dubinin. New system of superclass Chelicerata. „Bull. Soc. Mosc. Erp. Nat.”. 62, s. 25-33, 1957. 
  3. L. van der Hammen: An introduction to comparative arachnology. Leiden: SPB Academic Publishing, 1989.
  4. P. Weygoldt, H.F. Paulus. Untersuchungen zur Morphologie, Taxonomie und Phylogenie der Chelicerata. „Zeitschrift für Zoologische Systematik und Evolutionsforschung”. 17, s. 85– 116, 177–200, 1979. 
  5. Jeffrey W. Shultz. Evolutionary morphology and phylogeny of Arachnida. „Cladistics”. 6 (1), s. 1–38, 1990. DOI: 10.1111/j.1096-0031.1990.tb00523.x. 
  6. G. Giribet, G.D. Edgecombe, W.C. Wheeler, C. Babbit. Phylogeny and systematic position of Opiliones: a combined analysis of chelicerate relationships using morphological and molecular data. „Cladistics”. 18, s. 5–70, 2002. 
  7. Mirosława Dabert, Wojciech Witaliński, Andrzej Kaźmierski, Ziemowit Olszanowsk. Molecular phylogeny of acariform mites (Acari, Arachnida): Strong conflict between phylogenetic signal and long-branch attraction artifacts. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 56 (1), s. 222-41, 2010. DOI: 10.1016/j.ympev.2009.12.020. 
  8. Almir R Pepato, Carlos E.F. da Rocha, Jason A Dunlop. Phylogenetic position of the acariform mites: sensitivity to homology assessment under total evidence. „BMC Evolutionary Biology”. 10 (235), 2010. 
  9. A.R. Pepato, P.B. Klimov. Origin and higher-level diversification of acariform mites – evidence from nuclear ribosomal genes, extensive taxon sampling, and secondary structure alignment. „BMC Evolutionary Biology”. 15, s. 178, 2015. 
  10. Russell J. Garwood, Jason A. Dunlop. Three-dimensional reconstruction and the phylogeny of extinct chelicerate orders. „PeerJ”. 2 (e641), 2014. DOI: 10.7717/peerj.641. 
  11. Jesús A. Ballesteros, Prashant P. Sharma. A Critical Appraisal of the Placement of Xiphosura (Chelicerata) with Account of Known Sources of Phylogenetic Error. „Systematic Biology”. 68 (6), s. 896-917, 2019. DOI: 10.1093/sysbio/syz011.