Kosarze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kosarze
Opiliones
Sundevall, 1833
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Podtyp

szczękoczułkowce

Gromada

pajęczaki

Rząd

kosarze

Kosarze (Opiliones syn. Phalangida, łabuńce[1]) – stosunkowo liczny (ponad 6 tys. gatunków) rząd pajęczaków, obejmujący zwierzęta od 5-10 mm długości, zamieszkujące przede wszystkim strefy tropikalne, ale występujące również w klimacie umiarkowanym. Kosarze są łatwe do rozpoznania, głównie po prawie idealnie eliptycznym ciele. Ich głowotułów ściśle przylega do szerokiego odwłoka, natomiast odnóża kroczne są niezwykle długie (czasem do 16 cm) i cienkie. Szczękoczułki krótkie, nogogłaszczki długie, wyposażone w wyrostki służące do wstępnego rozdrabniania pokarmu. Kosarze są mięsożerne, ale żywią się też (a nawet głównie) martwą materią organiczną. Jaja są składane do ziemi.

W Polsce występują co najmniej 42 gatunki kosarzy (zob. kosarze Polski). Ich najpospolitszym przedstawicielem jest kosarz zwyczajny.

Tę bardzo zróżnicowaną grupę pajęczaków dzieli się aż na 41 rodzin, podzielonych na 4 podrzędy. Dla przejrzystości systemu klasyfikacyjnego powszechnie używa się również kategorii nadrodziny:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Rozwałka: Kosarze (Opiliones) Polski. Lublin: 2017, s. 9. ISBN 978-83-65323-25-5.