Stomothecata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stomothecata
Shultz, 2007
Ilustracja
Skorpion Hottentotta tamulus
Ilustracja
Kosarz Hadrobunus grandis
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada pajęczaki
(bez rangi) Dromopoda
(bez rangi) Stomothecata

Stomothecatatakson pajęczaków, obejmujący skorpiony i kosarze.

Charakterystyczną cechą tych pajęczaków, od której wzięła się nazwa taksonu, jest obecność stomotekijamy przedgębowej utworzonej z apofiz bioder (coxapohyses) nogogłaszczków i pierwszej pary odnóży krocznych, niekiedy także przy współudziale apofiz bioder odnóży drugiej pary. Z jej obecnością wiąże się także rozpięcie poprzecznego mięśnia w świetle nadgębia oraz zrośnięcie się jego ścianek bocznych z pośrodkowymi powierzchniami bioder nogogłaszczków. W prosomie biegną od nadgębia dwa ramiona doczepiające się do endosternitu, które służą za punkty zaczepu dla mięśni rozszerzających gardziel oraz zewnętrznych mięśni odnóży. Wspólną cechą skorpionów i kosarzy jest też przednie położenie otworów genitalnych i obecność mięśni wychodzących z karapaksu i zaczepiających się na brzusznych krawędziach drugich członów szczękoczułków. W obu tych grupach wykazano występowanie specyficznych narządów hemocytopoetycznych, związanych z głównymi nerwami przedniej części opistosomy[1].

Takson ten został wprowadzony w 2007 roku J. Shultza. W wynikach jego analizy filogenetycznej skorpiony i kosarze zajmowały siostrzane pozycje w obrębie kladu Dromopoda, do którego należały także Haplocnemata (solfugi i zaleszczotki)[1]. Stomothecata nie były rozpoznawane w badaniach wcześniejszych Weygoldta i Paulusa z 1979[2], van der Hammena z 1989[3], Shultza z 1990[4], Wheelera i Hayashiego z 1998[5] ani Giribeta i innych z 2002[6]. Monofiletyzmowi Stomothecata przeczą też wyniki nowszych analiz filogenetycznych: Garwooda i Dunlopa z 2014 (kosarze zajmują pozycję siostrzaną dla Phalangiotarbi, a skorpiony dla zaleszczotków)[7] czy Ballesterosa i Sharmy z 2019 (skorpiony w pozycji siostrzanej do Tetrapulmonata)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jeffrey W. Shultz. A phylogenetic analysis of the arachnid orders based on morphological characters. „Zoological Journal of the Linnean Society”. 150, s. 221 – 265, 2007. 
  2. P. Weygoldt, H.F. Paulus. Untersuchungen zur Morphologie, Taxonomie und Phylogenie der Chelicerata. „Zeitschrift für Zoologische Systematik und Evolutionsforschung”. 17, s. 85– 116, 177–200, 1979. 
  3. L. van der Hammen: An introduction to comparative arachnology. Leiden: SPB Academic Publishing, 1989.
  4. Jeffrey W. Shultz. Evolutionary morphology and phylogeny of Arachnida. „Cladistics”. 6 (1), s. 1–38, 1990. DOI: 10.1111/j.1096-0031.1990.tb00523.x. 
  5. W.C. Wheeler, C.Y.Hayashi. The phylogeny of the extant chelicerate orders. „Cladistics”. 14, s. 173–192, 1998. 
  6. G. Giribet, G.D. Edgecombe, W.C. Wheeler, C. Babbit. Phylogeny and systematic position of Opiliones: a combined analysis of chelicerate relationships using morphological and molecular data. „Cladistics”. 18, s. 5–70, 2002. 
  7. Russell J. Garwood, Jason A. Dunlop. Three-dimensional reconstruction and the phylogeny of extinct chelicerate orders. „PeerJ”. 2 (e641), 2014. DOI: 10.7717/peerj.641. 
  8. Jesús A. Ballesteros, Prashant P. Sharma. A Critical Appraisal of the Placement of Xiphosura (Chelicerata) with Account of Known Sources of Phylogenetic Error. „Systematic Biology”. 68 (6), s. 896-917, 2019. DOI: 10.1093/sysbio/syz011.