Alexander Rossi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alexander Rossi
Alexander Rossi
Kraj  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 25 września 1991
Auburn
Sukcesy

2006: Skip Barber Western Regional (mistrz)
2008: Amerykańska Formuła BMW (mistrz)
2008: Światowy Finał Formuły BMW (zwycięzca)
2015: Seria GP2 (wicemistrz)
2016: Indianapolis 500 (zwycięzca)

Strona internetowa

Alexander Rossi (ur. 25 września 1991 roku w Auburn) – amerykański kierowca wyścigowy startujący w serii IndyCar Series. Zwycięzca wyścigu Indianapolis 500 z 2016 roku.

Życiorys[edytuj]

Początki kariery[edytuj]

Alexander Rossi karierę rozpoczął, jak większość kierowców, od startów w kartingu. Działalność w niej zakończył w roku 2005. Jeszcze w tym samym sezonie wystąpił w kilku wyścigach serii open-wheel „Skip Barber Western Regional”. W roku 2006 kontynuował w niej swój udział oraz zaangażował się w cykl „Skip Barber National”. Współpracował wówczas z ekipą Skip Barber Racing School. W klasie regionalnej zdobył tytuł, po zwyciężeniu w siedmiu z dziesięciu wyścigów. W narodowej natomiast zajął 3. miejsce, z dorobkiem trzech wygranych. Poza tym brał udział również w Formule TR 1600 Pro Series, gdzie zmagania zakończył z tytułem wicemistrzowskim, z dorobkiem czterech zwycięstw.

W roku 2007, w celu rozwoju kariery, zaangażował się w Amerykańską Formułę BMW. W pierwszym roku startów rywalizację ukończył na 3. pozycji. W drugim, reprezentując czołową stajnię Eurointernational, okazał się bezkonkurencyjny, osiągając dziesięć zwycięstw, w piętnastu rozegranych wyścigach. Z tą samą ekipą gościnnie wystąpił w europejskim cyklu, podczas rundy na niemieckim Hockenheimring, jednakże bez sukcesu. Na koniec sezonu wystąpił w Światowym Finale BMW, gdzie również okazał się najlepszy. W ramach nagrody odbył testy z promotorem tej serii, a zarazem zespołem Formuły 1BMW Sauber F1 Team.

W sezonie 2009 przeniósł się do Międzynarodowej Formuły Master. W pierwszych dwóch rundach reprezentował barwy brytyjskiej ekipy Hitech Racing. Po niezbyt udanej współpracy, zerwał z nimi umowę i związał się z ISR Racing. W czeskiej ekipie spisywał się znacznie lepiej, będąc pięciokrotnie na podium, z czego trzy razy na najwyższym stopniu. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej zajął 4. miejsce.

W przerwie zimowej po udanych testach podpisał kontrakt z portugalską stajnią Ocean Racing Technology, na starty w Azjatyckiej serii GP2. W pierwszej rundzie (na torze w Abu Zabi) zaprezentował się z bardzo dobrej strony, będąc sklasyfikowanym odpowiednio na czwartej i piątej lokacie. Ze względu na kontrakt Brytyjczyka Maxa Chiltona w głównej edycji, został przez niego zastąpiony na drugą rundę (również na Bliskim Wschodzie, w celu przystosowania Chiltona do ekipy). Amerykanin znalazł jednak dla siebie miejsce w malezyjskim MalaysiaQi-Meritus.com, w którym to startował do końca sezonu. Punktując w nim dwukrotnie i cztery razy łącznie, zmagania zakończył na 9. miejscu.

Na sezon 2010 Rossi podpisał kontrakt z utytułowanym francuskim zespołem ART Grand Prix, na starty w nowo utworzonej serii GP3. W ciągu szesnastu wyścigów, dziewięciokrotnie dojechał do mety na punktowanej pozycji, z czego pięć razy na podium (Rossi zwyciężył w sprintach, na torach Circuit de Catalunya i Hungaroring). Ostatecznie zmagania zakończył tuż za podium, na 4. miejscu.

W 2011 roku Amerykanin przeniósł się do Formuły Renault 3.5, nawiązując współpracę z brytyjską ekipą Fortec Motorsport. Rossi w pierwszym wyścigu (w Aragonii) stanął na najwyższym stopniu podium, natomiast w niedzielnym starcie zajął drugie miejsce. Dzięki temu został pierwszym liderem mistrzostw. Dalsza część sezonu nie układała się jednak po myśli Rossiego, który w pewnym momencie spadł nawet poza czołową trójkę klasyfikacji generalnej. Ostatecznie jednak zmagania zakończył na 3. pozycji. Na podium zameldował się jeszcze czterokrotnie, odnosząc przy tym drugie zwycięstwo, na francuskim torze Paul Ricard.

Na sezon 2014 Amerykanin podpisał kontrakt z malezyjską ekipą Caterham Racing na starty w serii GP2. Wystartował łącznie w dwunastu wyścigach, spośród których w trzech zdobywał punkty. W sprincie w Austrii uplasował się na piątej pozycji, co było jego najlepszym wynikiem w sezonie. Uzbierał łącznie dwanaście punktów, które zapewniły mu 21 miejsce w końcowej klasyfikacji kierowców.

W roku 2015 przeniósł się do hiszpańskiej ekipy Racing Engineering. Amerykanin dzięki dużej skuteczności pewnie sięgnął po tytuł wicemistrzowski. Zważywszy na dominację Belga Stoffela Vandoorne'a (341,5 punktu w stosunku do 181,5 Amerykanina) Rossi mógł czuć się zwycięsko, gdyż o 42,5 punktu wyprzedził w klasyfikacji końcowej trzeciego Rosjanina Siergieja Sirotkina. Na przestrzeni sezonu Alexander siedmiokrotnie stawał na podium, w tym trzykrotnie na jego najwyższym stopniu (na torze Spa-Francorchamps, Monzie oraz w Soczi). Na torze w Monte Carlo również miał szansę na zwycięstwo po starcie z pole position, jednak w wyniku neutralizacji i słabszej postawie jego mechaników przy wymianie kół, został pokonany przez wyżej wspomnianego Belga.

Formuła 1[edytuj]

W latach 2012-2014 pełnił rolę kierowcy testowego zespołu Caterham w Formule 1, z którym wystartował w kilku piątkowych treningach. Jednak przed Grand Prix Niemiec rozwiązał kontrakt z malezyjską ekipą na rzecz umowy z Marussia. Początkowo informowano o debiucie Rossiego w barwach tejże ekipy podczas wyścigu o Grand Prix Belgii 2014, gdzie miał zastąpić Maxa Chiltona. Jednak już w trakcie wyścigowego weekendu podjęto decyzję o przywróceniu Chiltona do wyścigowego fotela, przez co Rossi wziął udział jedynie w pierwszej sesji treningowej. Po wypadku Julesa Bianchiego w Grand Prix Japonii Amerykanin stał się głównym kandydatem do startu w Soczi, jednak rosyjski zespół zdecydował się na nie wystawianie drugiego bolidu. Szansę debiutu w Formule 1 zaprzepuściła też decyzja Marussi o absencji w Stanach Zjednoczonych, a później decyzja o wycofaniu się z wyścigów.

Amerykanin zadebiutował w Formule 1 w sezonie 2015, kiedy to tuż przed Grand Prix Singapuru 2015 zespół Manor poinformował, że Rossi zastąpi dotychczasowego kierowcę wyścigowego tej ekipy, Roberto Merhiego podczas pięciu z ostatnich siedmiu rund sezonu. W pozostałych dwóch wyścigach za kierownicą samochodu MR03B ponownie miał zasiąść Merhi, jako że Rossi wciąż walczył o czołowe miejsca w towarzyszącej Formule 1 serii GP2.

Podczas swojego debiutu w Singapurze Rossi zakwalifikował się do wyścigu na ostatnim miejscu, z liczącą pół sekundy stratą do zespołowego partnera, Willa Stevensa. Podczas trwającego ponad dwie godziny wyścigu debiutant wyprzedził jednak brytyjskiego kierowcę i ze stratą dwóch okrążeń do zwycięzcy, Sebastiana Vettela finiszował na 14. miejscu.

Tydzień później Alexander Rossi wystartował w drugim dla siebie wyścigu Formuły 1, czyli Japonii na torze Suzuka. Podczas sesji kwalifikacyjnej Amerykanin uzyskał czas 1:47.114, co oznaczało, że nie znalazł się on w 107% najlepszego czasu z Q1. Sędziowie jednak zdecydowali się dopuścić go do startu, a w wyniku potężnego wypadku Daniiła Kwiata w Q3, który zmusił Rosjanina do startu z alei serwisowej, ostatecznie Rossi wystartował z 19. pola. W trakcie wyścigu niewiele brakowało, a doszłoby do zderzenia obu samochodów zespołu Manor, gdyż Stevens przejeżdżając przez zakręt 130R stracił panowanie nad swoim bolidem i gwałtownie hamując wywołał potężną chmurę dymu spod kół, w którą po chwili wjechał Rossi, szczęśliwie unikając kontaktu z powracającym na wyścigową linię zespołowym partnerem. Ostatecznie na mecie kierowca z USA ponownie okazał się lepszy od kolegi z teamu, finiszując jako osiemnasty, jedno miejsce przed nim.

Dwa tygodnie po rundzie w Japonii odbył się wyścig o Grand Prix Rosji, ale Rossi zrezygnował ze startu w nim na rzecz wyścigu serii GP2. Za kierownicą bolidu ekipy Racing Engineering odniósł on zwycięstwo w pierwszej rundzie na torze Sochi Autodrom, a dzień później po starcie z ósmego pola finiszował szósty.

Swój najlepszy dotychczas wynik odniósł podczas swojego trzeciego występu w Formule 1, czyli podczas domowej rundy o Grand Prix Stanów Zjednoczonych. Rossi w trudnych warunkach dojechał do mety jako 12., chwilami ocierając się o punktowaną dziesiątkę. Było to wyrównanie najlepszego w sezonie 2015 miejsca dla zespołu Manor, gdyż jako dwunasty na metę wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii dojechał również Roberto Merhi. Tym razem Rossi nie miał punktu odniesienia w postaci drugiego bolidu swojej ekipy, gdyż tuż po starcie z wyścigu wycofał się Will Stevens.

Podczas Grand Prix Meksyku Amerykanin ponownie finiszował przed Stevensem, tym razem kończąc wyścig jako piętnasty. Po raz pierwszy Rossi musiał uznać wyższość swojego zespołowego kolegi w ostatnim dla niego wyścigu sezonu, Grand Prix Brazylii. Do mety dojechał jako 19., chociaż ostatecznie został sklasyfikowany jako 18. po dyskwalifikacji Felipe Massy. Stevens znalazł się na siedemnastym miejscu, z – podobnie jak Rossi – czterema okrążeniami straty do zwycięzcy wyścigu, Nico Rosberga.

IndyCar Series[edytuj]

Po tym jak przegrał rywalizację o miejsce w zespole Manor na sezon 2016 z Rio Haryanto, Rossi wrócił do USA, aby ścigać się w serii IndyCar. W 2016 roku został kierowcą zespołu Andretti Autosport. 29 maja 2016 roku zwyciężył w wyścigu Indianapolis 500.

Wyniki[edytuj]

Formuła 1[edytuj]

2015 Australia Malezja Chińska Republika Ludowa Bahrajn Hiszpania Monako Kanada Austria Wielka Brytania Węgry Belgia Włochy Singapur Japonia Rosja Stany Zjednoczone Meksyk Brazylia Zjednoczone Emiraty Arabskie
Wielka Brytania Manor Marussia F1 Team Wielka Brytania Marussia
MR03B
995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 20 19 995- 17 18 18 995- '
Włochy Ferrari
059/3 1.6 V6T
995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 995- 14 18 995- 12 15 18 995- '

GP2[edytuj]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2013 Caterham Racing Malezja
MAL
Malezja
MAL
Bahrajn
BHR
Bahrajn
BHR
Hiszpania
ESP
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Monako
MON
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Włochy
ITA
Singapur
SIN
Singapur
SIN
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
92 9
3 20 6 6 NU 19 10 9 11 6 13 16 3 22 8 2 NU 23 1 NU
2014 Bahrajn
BHR
Bahrajn
BHR
Hiszpania
ESP
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Monako
MON
Austria
AUT
Austria
AUT
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Włochy
ITA
Rosja
RUS
Rosja
RUS
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
12 21
Caterham Racing 22 25 NU 14 16 11 8 5 12 21
Campos Racing NU 7
2015 Racing Engineering Bahrajn
BHR
Bahrajn
BHR
Hiszpania
ESP
Hiszpania
ESP
Monako
MON
Monako
MON
Austria
AUT
Austria
AUT
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Włochy
ITA
Rosja
RUS
Rosja
RUS
Bahrajn
BHR
Bahrajn
BHR
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
181,5 2
3 4 3 4 2 7 6 8 2 4 12 19 6 1 1 NU 1 6 18 9 4

Azjatycka Seria GP2[edytuj]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2009/2010 Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Bahrajn
BHR
Bahrajn
BHR
Bahrajn
BHR
Bahrajn
BHR
12 9
Ocean Racing Technology 4 5
MalaysiaQi-Meritus.com 6 9 NU NU 11 5

GP3[edytuj]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2010 ART Grand Prix Hiszpania
ESP
Hiszpania
ESP
Turcja
TUR
Turcja
TUR
Hiszpania
VAL
Hiszpania
VAL
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Włochy
ITA
38 4
8 1 4 3 NU NU 5 2 NU 8 8 1 13 2 NU 15

Formuła Renault 3.5[edytuj]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2010 ISR Racing Hiszpania
ARA
Hiszpania
ARA
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Monako
MON
Czechy
CZE
Czechy
CZE
Francja
FRA
Francja
FRA
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Hiszpania
CAT
Hiszpania
CAT
NS
NU
2011 Fortec Motorsport Hiszpania
ARA
Hiszpania
ARA
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Włochy
ITA
Monako
MON
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Francja
FRA
Francja
FRA
Hiszpania
CAT
Hiszpania
CAT
156 3
1 2 7 7 17 2 NU NU NU 2 5 3 DK 16 1 4 7
2012 Arden Caterham Hiszpania
ARA
Hiszpania
ARA
Monako
MON
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Rosja
RUS
Rosja
RUS
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Francja
FRA
Francja
FRA
Hiszpania
CAT
Hiszpania
CAT
63 11
NU 5 3 11 NU 18 9 17 5 NU 5 9 8 22 16 19 5

Podsumowanie[edytuj]

Sezon Seria Zespół Wyścigi Zwycęstwa PP NO Podium Punkty Pozycja
2006 Skip Barber National Skip Barber Racing School 14 3 2 2 4 613 3
Skip Barber Western Regional Skip Barber Racing School 10 8 11 0 10 538 1
Formula TR 1600 Pro Series Odyssey Motorsports 11 4 5 0 6 469 2
2007 Amerykańska Formuła BMW Team Apex Racing 14 3 1 2 5 410 3
2008 Amerykańska Formuła BMW EuroInternational 15 10 10 9 11 249 1
Europejska Formuła BMW 2 0 0 0 0 N/A† N/A†
Światowy Finał Formuły BMW 1 1 0 1 1 N/A 1
2009 Międzynarodowa Formuła Master Hitech Racing 16 3 0 1 5 52 4
I.S.R. Racing
2009–10 Azjatycka Seria GP2 Ocean Racing Technology 8 0 0 0 0 12 9
MalaysiaQi-Meritus.com
2010 Formula Renault 3.5 I.S.R. Racing 1 0 0 0 0 0 NS
Seria GP3 ART Grand Prix 14 2 2 1 5 38 4
2011 Formuła Renault 3.5 Fortec Motorsport 17 2 0 1 5 156 3
2012 Formuła Renault 3.5 Arden Caterham 17 0 0 4 1 63 11
Formuła 1 Caterham F1 Team Kierowca testowy
2013 Seria GP2 Caterham Racing 20 1 1 0 4 92 9
Formuła 1 Caterham F1 Team Kierowca testowy
24h Le Mans – LMP2 Greaves Motorsport 1 0 0 0 0 N/A 10
FIA World Endurance Championship Trophy for LMP2 Drivers 1 0 0 0 0 20 19
FIA World Endurance Championship 1 38
2014 Seria GP2 Caterham Racing 12 0 0 1 12 21
Campos Racing
Formuła 1 Caterham F1 Team Kierowca testowy
Marussia F1 Team Kierowca testowy
United Sports Car Championship – Prototype DeltaWing Racing Cars 1 0 0 0 16 53
2015 Seria GP2 Racing Engineering 22 3 1 0 7 181.5 2
Formuła 1 Manor Marussia F1 Team 5 0 0 0 0 0 20

† – Rossi nie był liczony do klasyfikacji.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]