Formuła V8 3.5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Formuła Renault 3.5)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Formuła V8 3.5 (dawniej Formuła Renault 3.5) – seria wyścigowa kierowana przez RPM Racing. Do 2015 roku – główna seria spośród serii wyścigów samochodowych organizowanych w ramach World Series by Renault.

Historia[edytuj | edytuj kod]

2005[edytuj | edytuj kod]

W 2005 roku Renault porzuciło Super Racing Weekend i zapoczątkowało World Series by Renault, a tym samym jej główną serię wyścigową – Formułę Renault 3.5. Organizatorami nowego cyklu wyścigów zostały firmy Renault Sport i RPM. Doszło tym samym do połączenia World Series by Nissan i Formuły Renault V6.

Sezon 2005 był inauguracyjnym dla serii. W pierwszym sezonie tytuł mistrzowski zdobył polski kierowca wyścigowy – Robert Kubica z zespołu Epsilon Euskadi, co dało mu przepustkę w kierunku testów w Formule 1 w mistrzowskiej ekipie Mild Seven Renault F1 Team, a następnie w kierunku startów w roli etatowego kierowcy wyścigowego. Drugie miejsce w klasyfikacji generalnej zajął Hiszpan Adrián Vallés, a trzecie Markus Winkelhock. Niemiec dostał później szansę startów w Formule 1 z zespołem Etihad Aldar Spyker F1 Team.

2006[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2006 Mistrzem Formuły Renault 3.5 po zaciętym sezonie został Szwed Alx Danielsson, który walczył z Hiszpanem Borją García i Pastorem Maldonado z Wenezueli. Jednak jedynie trzeci z nich rozpoczął w późniejszych latach karierę w Formule 1 w zespole Williams. Zwycięskim zespołem został Interwetten.com, którego najwyżej sklasyfikowanym kierowcą był czwarty w klasyfikacji Andy Soucek.

2007[edytuj | edytuj kod]

W 2007 roku triumf w Formule Renault 3.5 zanotował portugalski kierowca Álvaro Parente. Wyprzedził on Bena Hanleya z Wielkiej Brytanii oraz serbskiego kierowce wyścigowego Miloša Pavlovića. Na uwagę zasługuje jednak także Sebastian Vettel – późniejszy czterokrotny mistrz świata Formuły 1, który mimo występów w zaledwie 7 wyścigach ukończył sezon na 5 pozycji w klasyfikacji kierowców. Wśród zespołów najlepszym okazał się francuski Tech 1 Racing – zespół mistrza serii. Wyprzedził on International DracoRacing i Carlin Motorsport.

2008[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2008 należał do Holendra Giedo van der Garde, który wygrał 5 z 18 wyścigów. Również on dpodpisał później kontrakt w Formule 1, lecz dopiero w sezonie 2013 (z zespołem Caterham F1 Team.Drugie miejsce w klasyfikacji zdobył francuski kierowca – Julien Jousse, a trzecie Brazylijczyk Fabio Carbone. Tytuł mistrzowski wśród zespołów obronił Tech 1 Racing. Wyprzedził on o 16 punktów francuski Ultimate Signature, a o 33 zespół P1 Motorsport.

2009[edytuj | edytuj kod]

Belg Bertrand Baguette został mistrzem serii w sezonie 2009. Zabłysnął on szczególnie w drugiej części sezonu, kiedy to spośród 8 wyścigów wygrał pięć. Wicemistrz serii – Malezyjczyk Fairuz Fauzy stracił do niego aż 57 punktów. Trzecią lokatę wywalczył przyszły kierowca zespołów Caterham F1 Team i Marussia F1 Team w Formule 1Charles Pic. 4 lokatę zajął późniejszy kierowca testowy McLarenaOliver Turvey. Zwycięskim zespołem okazał się portugalski International Draco Racing. Pokonał on brytyjski Carlin Motorsport o 24 punkty.

2010[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2010 należał do Rosjanina Michaiła Aloszyna z zespołu Carlin oraz do australijskiego kierowcy Daniela Ricciardo z Tech 1 Racing. Ostatecznie wygrał ten pierwszy lecz z przewagą zaledwie dwóch punktów. Jednak to Australijczyka miała czekać kariera w Formule 1. Od 2012 roku został on bowiem etatowym kierowcą ekipy Scuderia Toro Rosso. Argentyńczyk Esteban Guerrieri mimo aż 6 zwycięstw w wyścigach stanął na najniższym stopniu podium. Zespół wicemistrza serii – Tech 1 Racing zdobył już swój trzeci tytuł w Formule Renault 3.5. Czeska ekipa – I.S.R. Racing przegrał z francuską stajnią o 72 punkty. Obrońca wicemistrzowskiego tytułu – Carlin zajął tym razem trzecią pozycję w klasyfikacji zespołów.

2011[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2011 toczył się pod dyktando walki Roberta Wickensa z zespołu Carlin i jego kolegą zespołowym – Jeanem-Érikiem Vergne. Ostatecznie z dorobkiem pięćiu zwycięstw zwycięży Kanadyjczyk, lecz wywalczył on sobie to zwycięstwo dopiero dzięki wygranej w pierwszym wyścigu ostatniej rundy – na torze Circuit de Catalunya. Jednak gdy Kanadyjczyk swoją karierę związał z DTM, Vergne w następnym sezonie awansował do Formuły 1, do zespołu Scuderia Toro Rosso. Na najniższym stopniu podium klasyfikacji kierowców stanął Amerykanin Alexander Rossi – przyszły kierowca testowy zespołu Caterham F1 Team. Dzięki posiadaniu w swoim składzie mistrza i wicemistrza serii zespół Carlin rozgromił rywali w klasyfikacji zespółów. Drugi Fortec Motorsport zdobył 203 punkty, a do Carlina stracił 270 punktów.

2012[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2012 to zacięta walka o tytuł pomiędzy debiutantami - Robinem Frijnsem, a testerem zespołu Sauber F1 Team – Francuzem Jules Bianchi z zespołu Tech 1 Racing. W następnym sezonie został on już etatowym kierowcą ekipy Marussia F1 Team. Losy mistrzostwa rozegrały się w ostatnim wyścigu sezonu, gdzie w kontrowersyjny sposób Frijns wyeliminował Bianchiego. Trzeci w serii – Sam Bird stracił do mistrza zaledwie 10 punktów, co świadczyło o zaciętości rywalizacji. Wśród zespołów najlepszym okazał się zespół wicemistrza serii – Tech 1 Racing. Walka wśród zespołów była jednak dość zacięta, bowiem drugi Arden Caterham stracił do mistrza 5, a trzeci Fortec Motorsport 10 punktów.

2013[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2013 toczył się pod dyktando walki dwóch kierowców z juniorskiej ekipy McLarena - Kevina Magnussena oraz Stoffela Vandoorne. W pierwszej części sezonu lepszy był Belg, jednak to Duńczyk został mistrzem serii. Trzecim zawodnikiem klasyfikacji generalnej był kierowca testowy Red Bull Racing - Portugalczyk António Félix da Costa, który jednak do mistrza stracił 102 punkty. Najlepszym zespołem okazała się francuska ekipa DAMS, która zdobyła swój pierwszy tytuł w tej serii.Drugie i trzecie miejsce zajęły odpowiednio Fortec Motorsport i International DracoRacing.

2014[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza połowa sezonu została zdominowana przez juniora Red Bulla, a zarazem kierowcę ekipy DAMS - Carlosa Sainza Jr. Jednak w drugiej części sezonu do walki dołączył jego rodak Hiszpan Roberto Merhi. O losach tytułu mistrzowskiego zdecydowała runda na torze Circuit Paul Ricard, gdzie Sainz Jr. wygrał dwa wyścigi. Choć Merhi zachował jeszcze matematyczne szanse na tytuł, to były one minimalne i zostały rozwiane przez wypadek w pierwszym wyścigu ostatniej rundy. Ostatecznie Hiszpana zdołał wyprzedzić także debiutant Pierre Gasly, który choć nie zwyciężał, to sześciokrotnie stawał na drugim stopniu podium oraz w 15 wyścigach zdobywał punkty. Inny debiutant, Oliver Rowland zbliżył się do Merhiego na dwa punkty, co dało mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej.

2015[edytuj | edytuj kod]

Walkę o tytuł mistrzowski stoczyli Brytyjczyk Oliver Rowland z ekipy Fortec Motorsports oraz Francuz Matthieu Vaxivière z Lotusa. Zdecydowanie skuteczniejszy okazał się zarówno Rowland oraz jego zespół, którzy nie tylko konsekwentnie zbierali punkty (notując łącznie osiem zwycięstw), ale także wykorzystując wiele problemów Francuza, często zmagającego się z problemami z bolidem. Podium dopełnił debiutant z Holandii oraz junior McLarena, Nyck de Vries, który przybył do serii jako mistrz Europejskiego Pucharu Formuły Renault 2.0 Eurocup. Pokonał doświadczonych rywali - Cypryjczyka Tio Ellinasa, Francuza Toma Dillmanna oraz Brytyjczyka Deana Stonemana - swojego zespołowego partnera oraz juniora Red Bulla.

2016[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Formuła V8 3.5 Sezon 2016.

Po wycofaniu wsparcia dla serii przez Renault, nowym promotorem serii została firma RPM Racing, która wcześniej kierowała World Series by Nissan[1].

Samochody[edytuj | edytuj kod]

Bolid Comtec Racing w Formule Renault 3.5

Samochód firmy Dallara zbudowany jest z włókien węglowych i spełnia wszelkie normy bezpieczeństwa FIA stosowane w Formule 1.

Sercem samochodu jest aluminiowy 3.5-litrowy silnik Zytek w układzie V6. Jest to jednostka wolnossąca o mocy ok. 425 koni mechanicznych (ok. 383 KW) uzyskiwanej przy 8250 obr./min. Maksymalny moment obrotowy silnika wynosi 440 NM (przy 7000 obr./min). Podobny silnik instalowany jest w samochodach Nissan 350Z Coupe.

Samochody te zostały wyposażone w półautomatyczną, sekwencyjną, sześciobiegową skrzynię biegów, w której biegi przełączane są za pomocą łopatek zamontowanych przy kierownicy, bez potrzeby użycia pedału sprzęgła. Takie rozwiązanie (zaczerpnięte z Formuły 1) pozwala kierowcy na operowanie pedałem hamulca lewą nogą. Całość, bez paliwa, musi ważyć 600 kg. Cena podwozia (bez silnika) wynosi ok. 130 tys. EURO.

Od sezonu 2012 w bolidach Formuły Renault 3.5 stosowany jest silnik V8 o pojemności 3,4 litra stworzony przez firmę Zytek, który generuje 530 KM, dodano także stosowany w Formule 1 system DRS.

Dokładna specyfikacja bolidu[2]
Nadwozie Dallara
Materiał Włókno węglowe
Silnik Zytek V8
Pojemność 3396 cm3
Moc ok. 530 KM
Zmiana biegów Łopatkami przy kierownicy
Hamulce Tarcze i klocki z włókien węglowych 278x28 mm
Opony Michelin FR 3.5 26-64x13 et 32-66x13
Waga 616 kg
Osiągi 440 NM (przy 7250 obr./min)
Rozstaw Osi 3125 mm
Rozstaw kół przód/tył 1630/1529 mm
Maksymalne obciążenie paliwem 110 l

Wyścigi[edytuj | edytuj kod]

Weekend Formule Renault 3.5 rozpoczyna się w piątek od dwóch godzinnych sesji treningowych. Kwalifikacje trwające 30 minut odbywają się w sobotę i w niedzielę rano i decydują o kolejności na starcie odpowiednio do sobotniego wyścigu i niedzielnego wyścigu. W czasie kwalifikacji nie ma żadnych odnośnie stosowania systemu DRS. Oba wyścigi trwają 44 minuty plus (w razie potrzeby) 1 okrążenie. W sobotnim, jak i w niedzielnym wyścigu ograniczone jest stosowanie systemu DRS do specjalnie wyznaczonych stref. Jednak w niedzielnym wyścigu istnieje również ograniczenie co do ilości Pit Stopów[3].

System punktacji[edytuj | edytuj kod]

Obecny system punktacji:

  • 25-18-15-12-10-8-6-4-2-1 (dziesięć pierwszych pozycji)

Punktacja w 2010 r.:

  • 15-12-10-8-6-5-4-3-2-1 (dziesięć pierwszych pozycji)

Punktacja w 2009 r.:

  • Kwalifikacje do sobotniego wyścigu: 4-2-1 (trzy pierwsze pozycje)
  • Sobotni wyścig: 15-12-10-8-6-5-4-3-2-1 (dziesięć pierwszych pozycji)
  • Niedzielny wyścig: 12-10-8-7-6-5-4-3-2-1 (dziesięć pierwszych pozycji)
  • W każdym wyścigu: 1 punkt dla kierowcy, który zyskał najwięcej pozycji względem pozycji startowej

Punktacja w latach 2007-2008:

  • Kwalifikacje do sobotniego wyścigu: 4-2-1 (trzy pierwsze pozycje)
  • Sobotni wyścig: 15-12-10-8-6-5-4-3-2-1 (dziesięć pierwszych pozycji)
  • Niedzielny wyścig: 12-10-8-7-6-5-4-3-2-1 (dziesięć pierwszych pozycji)

Punktacja do 2006 r.:

  • Pole position: 1 punkt
  • Wyścig: 15-12-10-8-6-5-4-3-2-1 (dziesięć pierwszych pozycji)
  • Najszybsze okrążenie: 1 punkt

Mistrzowie[edytuj | edytuj kod]

Sezon Kierowca Zespół
2005 Polska Robert Kubica
(Epsilon Euskadi)
Hiszpania Epsilon Euskadi
2006 Szwecja Alx Danielsson
(Comtec Racing)
Austria Interwetten.com
2007 Portugalia Álvaro Parente
(Tech 1 Racing)
Francja Tech 1 Racing
2008 Holandia Giedo van der Garde
(P1 Motorsport)
Francja Tech 1 Racing
2009 Belgia Bertrand Baguette
(International DracoRacing)
Portugalia International DracoRacing
2010 Rosja Michaił Aloszyn
(Carlin)
Francja Tech 1 Racing
2011 Kanada Robert Wickens
(Carlin)
Wielka Brytania Carlin
2012 Holandia Robin Frijns
(Fortec Motorsport)
Francja Tech 1 Racing
2013 Dania Kevin Magnussen
(DAMS)
Francja DAMS
2014 Hiszpania Carlos Sainz Jr.
(DAMS)
Francja DAMS
2015 Wielka Brytania Oliver Rowland
(Fortec Motorsports)
Wielka Brytania Fortec Motorsports

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Zając: Renault wycofa wsparcie dla Formuły Renault 3.5?. f1wm.pl. [dostęp 2016-05-02].
  2. Technical specifications (fr. • ang.). renaultsport.com. [dostęp 2013-08-04].
  3. FORMULA RENAULT 3.5 SERIES 2013 SPORTING REGULATIONS SUMMARY (ang.). renaultsport.com. [dostęp 2013-08-05].