Andreas Khol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andreas Khol
Andreas Khol September 2006.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1941
Bergen auf Rügen
Przewodniczący Rady Narodowej
Okres od 20 grudnia 2002
do 30 października 2006
Przynależność polityczna Austriacka Partia Ludowa
Poprzednik Heinz Fischer
Następca Barbara Prammer

Andreas Khol (ur. 14 lipca 1941 w Bergen) – austriacki polityk i prawnik, długoletni parlamentarzysta, działacz Austriackiej Partii Ludowej, przewodniczący Rady Narodowej XXII kadencji, kandydat w wyborach prezydenckich.

Życiorys[edytuj]

Studiował prawo na Uniwersytecie w Innsbrucku, które ukończył w 1963. W 1969 habilitował się na Uniwersytecie Wiedeńskim. Był pracownikiem naukowo-dydaktycznym uniwersytetów w Innsbrucku i Wiedniu. Pracował także w administracji sądu konstytucyjnego i w sekretariacie Rady Europy.

Wieloletni działacz Austriackiej Partii Ludowej (ÖVP). Był dyrektorem akademii politycznej (Politische Akademie der ÖVP) od 1974 do 1992, a następnie do 1994 jej wiceprezydentem. Od 1983 do 2006 przez siedem kadencji sprawował z ramienia ludowców mandat posła do Rady Narodowej. W latach 1994–1999 i 2000–2002 był przewodniczącym klubu poselskiego ÖVP.

Od 29 października 1999 do 8 lutego 2000 sprawował funkcję trzeciego wiceprzewodniczącego Rady Narodowej, zaś od 20 grudnia 2002 do 30 października 2006 był przewodniczącym tej izby. W związku ze śmiercią prezydenta Thomasa Klestila na dwa dni przed upływem kadencji Andreas Khol od 6 do 8 lipca, wraz z dwoma zastępcami, pełnił obowiązki prezydenta Austrii. W 2005 został przewodniczącym Austriackiego Związku Seniorów, organizacji afiliowanej przy ÖVP.

W 2016 został ogłoszony kandydatem Austriackiej Partii Ludowej w wyborach prezydenckich[1]. Przegrał w pierwszej turze głosowania z 24 kwietnia 2016, otrzymując około 11% głosów[2].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Khol ist ÖVP-Kandidat (niem.). derstandard.at, 10 stycznia 2016. [dostęp 2016-03-10].
  2. Bundespräsidentenwahl 2016 - vorläufiges Gesamtergebnis (niem.). bmi.gv.at. [dostęp 2016-04-25].
  3. M.P. z 2004 r. Nr 15, poz. 241

Bibliografia[edytuj]